Το «μια στιγμούλα» της βραδιάς
Αν υπήρχε βραβείο για τη φράση της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου Σπάρτης τής 7ης Οκτωβρίου, με κεντρικό θέμα τη Λαϊκή Αγορά, το «μια στιγμούλα» θα το έπαιρνε με άνεση.
Ακούστηκε τόσο συχνά, που στο τέλος δεν ήταν σαφές αν συνεδρίαζε το συμβούλιο ή αν όλοι περίμεναν… τη σειρά τους στη λαϊκή.
Ο «ναός της Δημοκρατίας»… με live μετάδοση
Σε μια αποστροφή της συζήτησης, ο δήμαρχος υπενθύμισε ότι τα social media είναι ο χώρος της ελεύθερης έκφρασης, ενώ το Δημοτικό Συμβούλιο είναι «ο ναός της Δημοκρατίας», καλώντας όσους έχουν κάτι να πουν να το κάνουν μέσα στην αίθουσα.
Ορθώς. Μόνο που εκείνο το βράδυ ο «ναός» είχε και… live μετάδοση. Και έτσι, όσα ειπώθηκαν μέσα στην αίθουσα δεν έμειναν ακριβώς μέσα σε αυτήν.
Άλλωστε, πέντε ώρες στον «ναό» είναι δύσκολο να μείνουν εκτός… δημοσιότητας.
Όταν και εφόσον…
Στη συνεδρίαση μάθαμε και μια νέα μονάδα μέτρησης χρόνου που αφορούσε το χρονοδιάγραμμα της Λαϊκής.
«Όταν και εφόσον τελειώσει». Δεν μετριέται σε μήνες, ούτε σε χρόνια. Μετριέται… σε έργα που κάποτε θα τελειώσουν. Προοδεύουμε.
Η «Στρούγκα» απέκτησε πολιτική σημασία
Αν κάποιος πίστευε ότι το θέμα ήταν απλώς πού θα στηθούν οι πάγκοι, διαψεύστηκε. «Εμείς στη Στρούγκα δεν ξαναμπαίνουμε», ήταν το μήνυμα των παραγωγών. Και κάπως έτσι, μια λέξη από την καθημερινότητα της Λαϊκής έγινε… όρος πολιτικής διαπραγμάτευσης. Λίγο απόλυτης θα λέγαμε…
Η άλλη γραμμή της συνεδρίασης
Πέντε και πλέον ώρες συζήτησης, δεκάδες τοποθετήσεις, εντάσεις, διακοπές και στο βάθος… ένα κινητό σχεδόν σταθερά στο αυτί του δημάρχου. Τι συζητούσε; Άγνωστο.
Κάποιοι στην αίθουσα υπέθεσαν ότι μπορεί να «έπαιρνε οδηγίες». Εμείς κρατάμε μόνο την εικόνα και αφήνουμε την ερμηνεία στους αναγνώστες. Άλλωστε, στη συγκεκριμένη συνεδρίαση δεν έλειψαν ούτε οι ερωτήσεις ούτε οι… γραμμές επικοινωνίας.
Το χειροκρότημα που δεν ήρθε…
Στο τέλος της πεντάωρης συνεδρίασης, όταν πια είχαν πέσει οι τόνοι και είχε ανακοινωθεί η απόφαση για την επιστροφή της Λαϊκής, ο δήμαρχος αναρωτήθηκε αν θα λάβει κι αυτός από το ακροατήριο ένα χειροκρότημα.
Μόνο που το χειροκρότημα… δεν ήρθε. Καμιά φορά, η σιωπή μιας αίθουσας λέει περισσότερα.
