(Διαβάστε ΕΔΩ το 1ο μέρος)
Μετά τα όσα προανέφερα, είμαι, νομίζω, υποχρεωμένος να σημειώσω γιατί λέω πως επί δεκαετίες τα έργα στο Νομό και την Σπάρτη γίνονται περιστασιακά, χωρίς να συνδέονται με επί μέρους μικρότερα κατά τομείς, χωρίς να εντάσσονται ή να στεγάζονται σε ένα μακρόπνοο σχεδιασμό!
Ας θυμηθούμε τα «τσιμενταύλακα της Μαγούλας»… Εκεί, όπου δεξιά και αριστερά του δρόμου, υπήρχαν μεγάλα αυλάκια βάθους 0,80 του μέτρου και πλάτους ενός μέτρου περίπου, για την άρδευση των κτημάτων αφ’ ενός αλλά και την απορροή των ομβρίων υδάτων αφ’ ετέρου… Αντί, τότε, να σχεδιασθεί η υπερκάλυψη των τσιμενταυλάκων με πεζοδρόμιο και να μείνει σε χρήση αυτός ο απαραίτητος αγωγός, αποφασίσθηκε η επιχωμάτωσή του και τσιμεντόστρωση. Υποτίθεται (!) ότι διαπλατύνθηκε ο δρόμος κατά μερικά εκατοστά! Όμως σήμερα, κάπου 45 χρόνια μετά, όλοι διαπιστώνουμε ότι τα νερά τρέχουν επί του δρόμου και όταν βρέχει, ο δρόμος γίνεται χείμαρρος! Αλλά το… συνηθίσαμε! Και αν τα νερά σε κάποιες περιπτώσεις φθάνουν μέχρι το κέντρο της Σπάρτης είναι θέμα… μελλοντικής εργολαβίας!
Να πούμε ότι έγινε η επέκταση και εκβάθυνση του λιμένος του Γυθείου… Σωστά! Έγινε για να μπορούν μεγάλα κρουαζιερόπλοια να πλευρίζουν στις αποβάθρες και μεγάλα εμπορικά σκάφη, να φορτοεκφορτώνουν μεγάλες ποσότητες εμπορευμάτων, αφού είναι αποδεδειγμένο πλέον, ο λιμένας του Γυθείου συμφέρει τη διακίνηση εμπορευμάτων λόγω μικρότερης διάρκειας πλου, έναντι άλλων λιμένων της χώρας!
Όμως τελικά, τι προσέφερε το έργο; Πολύ μικρό ποσοστό των προσδοκώμενων, γιατί δεν είχε προβλεφτεί η σύνδεσή του με την Εθνική-οδό! Και τώρα χρειάζεται νέο μεγάλο έργο και χάραξη της σύνδεσης έξω από το Γύθειο! Η… χαρά των εργολάβων! Είναι οι γνωστές εργολαβίες που ελέγχονται μόνον για τα οικονομικά τους, αλλά όχι για την σκοπιμότητα του έργου... Τι το θέλεις το λιμάνι, όταν εκατοντάδες φορτηγά δεν μπορούν να περάσουν από το κέντρο της πόλεως; Και δεν πρέπει να περάσουν, γιατί θα καταστρέψουν την τουριστική υποδομή και αξιοποίηση;
Ας στρέψουμε την προσοχή μας στην παλαιά εθνική οδό Σπάρτης - Τριπόλεως. Εκεί, στο σημείο του γερμανικού φυλακίου και μέχρι το Μνημείο των «118» διανύουμε δύο, τρεις και πέντε παράλληλους δρόμους που σηματοδοτούν τις ανεπιτυχείς παρεμβάσεις που στοίχισαν δισεκατομμύρια! Και τώρα περιμένουμε την… «ωρίμανση» μιας νέας εργολαβίας προκειμένου να παρακαμφθεί αυτός ο Γολγοθάς!
Έγινε η νέα Εθνική Οδός που συνδέει τη Σπάρτη με την Εθνική Τριπόλεως - Καλαμάτας. Με επιμονή και με το… «έτσι θέλω» του τότε Πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, ενώ εμείς επιδεικνύαμε την αδιαφορία μας! Αλλά αυτός ο δρόμος δεν έγινε για να πηγαίνουμε στην Αθήνα, ούτε για… ψώνια στην Τρίπολη! Έγινε για να συνδεθεί ο ιστορικός νομός μας με το μεγάλο τουριστικό ρεύμα της Ολυμπίας... Για να μπορούν οι ξένοι, εύκολα να επισκεφθούν Σπάρτη, Μυστρά, Μάνη, Μονεμβασιά... Όμως, τόσα χρόνια δεν αξιωθήκαμε να παρέμβουμε δυναμικά για την ολοκλήρωση του έργου, τη σύνδεση δηλαδή με την Ολυμπία. Ούτε κάναμε ουσιαστικές παρεμβάσεις στην παλαιά Εθνική Οδό... Ενώ ο εμπνευστής είχε… όραμα, εμείς αρκούμεθα σε… ονειρώξεις...
(συνεχίζεται)
