Ο αλευρόμυλος του «Φιλιππόπουλου», όπως είναι ευρέως γνωστός, είναι ένα από τα πρώτα «βιομηχανικά» κτίρια της Σπάρτης, και έχει ζωή άνω των 150 ετών! Κτίστηκε σε παραποτάμιο σημείο, ώστε τα νερά που κινούσαν τον μύλο να έχουν τόπο διαφυγής από την τότε Μαγουλίτσα. Το νερό ερχόταν μέχρι το μύλο με νεραύλακο από τη Μαγούλα . Μάλιστα, επειδή στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής το έδαφος δεν βοηθούσε τη φυσική ροή του νερού, χρειάστηκε να χτιστεί ένα εναέριο υδραγωγείο, κατά τα ρωμαϊκά πρότυπα, το οποίο και διασώζεται.
Πρόσφατα, διάβασα διαδικτυακή αγγελία πώλησης του ιστορικού κτιρίου. Αν δεν κάνω λάθος, όμως, το κτίριο είναι προς πώληση εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα. Δεν γνωρίζω το ποσό που ζητούν οι πωλητές, ωστόσο θεωρώ επιβεβλημένο ο Δήμος Σπάρτης να κινηθεί για την αγορά του. Εδώ και δεκαετίες συζητάμε, ως πόλη, για την ανάδειξη του Κνακίωνα. Ένα τέτοιο εμβληματικό κτίριο, ύστερα από τις απαραίτητες μελέτες και εργασίες ανακαίνισής του, μέσω κάποιου προγράμματος χρηματοδότησης, θα μπορούσε να έχει πολυχρηστικό χαρακτήρα (μουσείο, χώρος εκδηλώσεων ή εκθέσεων, εντευκτήριο κτλ.) και παράλληλα θα άνοιγε τον δρόμο για την δημιουργία και ενός παραποτάμιου περιπατητικού δρόμου.
Η Σπάρτη, δυστυχώς, είναι από τις ελάχιστες πόλεις που δεν έχει καταφέρει να αξιοποιήσει μέχρι στιγμής ούτε τον ιστορικό ποταμό της, τον Ευρώτα (για τον οποίο τώρα γίνονται μελέτες από την Περιφέρεια), ούτε τον παραπόταμο Κνακίωνα που τη διασχίζει.
Η Δημοτική Αρχή οφείλει να αγοράσει τον αλευρόμυλο, έτσι ώστε είτε η ίδια, είτε οι επόμενες να τον αξιοποιήσουν. Το όραμα και το πρώτο βήμα είναι πάντα τα πιο δύσκολα. Μόνο έτσι, όμως, ο Δήμος μπορεί να αναβαθμίσει τον τόπο, όχι ασχολούμενος μόνο με τα πιεστικά θέματα της καθημερινότητας, αλλά παράλληλα σχεδιάζοντας και λειτουργώντας για τη Σπάρτη των επόμενων δεκαετιών.
Δημήτρης Μπαγιώκος
