Η Αικατερίνη Γεωργακοπούλου, του γένους Σταματάκου -η Καίτη μας- είχε εδώ, τον δέκατον ένατον αιώνα, ιερέα πρόγονο, τον Παπαλάμπρο· βρέθηκε μια πολύτιμη φωτογραφία του. Οι πέντε αδελφές οι Παπαλαμπρίτες ήταν το άκρον άωτον της ντόπιας κοινωνίας. Η μητέρα της Καίτης, την οποία την πρόλαβα και που την είχε εγκαταλείψει σε πρώιμο στάδιο ο άντρας της ο Περικλής, ήταν μια γυναίκα από τις σελίδες των αρχαίων ιστοριογράφων· λιγομίλητη, στιβαρή -τις καθημερινές θα πήγαινε με τα πόδια από το σπίτι στην Ευαγγελστρίας μέχρι την Καλογωνιά ή τα χωράφια τους- και δείχθηκε έξυπνη αλλά και εναντίον στον εχθρό, ελεήμων. Η κόρη της, μοναχόπαιδο, μεγάλωσε συνεπώς με τέσσερις συντελεστές· την θρησκεία, την αίσθηση του καλού ντυσίματος, δυναμισμό και γενναιότητα, και μια ανάγκη για παρέες.
Η Καίτη γεννήθηκε, όπως κι εγώ, εν ωρα πολέμου. Θυμόταν, στα νιάτα της στην Αθήνα, στην οδό Βουγλαροκτόνου, τον Εμφύλιο, αλλά και τις διαλαλίες του γαλατά· αλλά και, όταν η οικογένειά της κατέβηκε πια για την Σπάρτη, τα συσσωρευμένα κεφάλια αναρτοπολεμιστών στον κήπο του Μουσείου. Φοίτησε στο 2ο Σχολείο Θηλέων και έπαιξε τον ρόλο του συντονιστή μίας πολυάριθμης παρέας συμμαθητριών που έσφυζε από ζωντάνια και φάρσες. Υποδύθηκε την Λαίδη Μάκβεθ. Έγινε εθελόντρια του Ερυθρού Σταυρού αλλά και αλληλογραφούσε -τα λεγόμενα PenPal- με κοπέλες σε μακρινές χώρες, μέχρι και την Μόσχα.
Δεν σπούδασε σε πανεπιστήμιο, όμως επέτυχε κάτι πολύ πιο σημαντικό, την διαχείριση μιας αξιοσημειωτής οικογενειακης περιουσίας. Αυτό για να το καταφέρει, χρειάστηκε μια λεπτομερής γνώση των οικονομικών και των νομικών πλαισίων. Την καθοδήγησε ανιδιοτελώς ο θείος της, ο συμβολαιογράφος Γεώργιος Σταματός, συγγραφέας και ορειβάτης, για να τιμήσει τον οποίον, ίδρυσε στην οδό Γκορτσολόγο πριν λίγα χρόνια το Σταματάκειον. Παράλληλα η όμορφή της θεία Πολυξένη την μύησε στην κοινωνική ζωή και την μόδα. Τα τρία άτομα αυτά ταξίδεψαν, προ της εποχής του μαζικού τουρισμού και των αεροπλάνων, ίσαμε τη Βιέννη και την Ισπανία· αργότερα η Καίτη θα προσέθετε και την Βοστώνη. Να μην παραλείπω τη συμμετοχή της, σε τμήματα Δημόσιων Σχέσεων αλλά και, αν και με λιγότερες συνέπειες, Αραβικών Σπουδών. Είχε ένα πραγματικό ένστικτο για την επικοινωνία με τους συνανθρώπους. Της αφιέρωσαν το βιβλίο τους και ο Νομπελίστας ο Ελύτης και, στο Καίμπριτζ, ο κορυφαίος Βυζαντινολόγος ο Σιρ Στίβεν Ράνσιμαν. Τις πρώτες μέρες του γάμου μας βρεθήκαμε σε συμβούλιο μαζί με τον αείμνηστον επίσκοπο Τιράνων και Πάσης Αλβανίας, Αναστάσιο. Άλλη φορά μίλησε στο τηλέφωνό με τον διάσημο αστροφυσικό Στίβεν Χόκινγκ. Και το πιο αναπάντεχο, όταν προσέγγισε τον Σον Κόνερι για να του ζητήσει μια αφιέρωση και του άπλωσε το δικό της στυλό· την κύτταξε ο ηθοποιός καλά-καλά διστακτικώς· επειδή στον πραγματικό κόσμο, όπως και στα έργα του Τζέιμς Μποντ, ποτέ δεν ξέρεις αν το στυλό μπορεί να σε δηλητηριάσει ή να σ’ ανατινάξει. Μέχρι του τέλους της δεκαετίας του ‘60, κοντολογίς, ηταν θερμή υποστηρίκτρια του διεθνισμού, αλλά και κάτοικος μιας Αθήνας σε φάση γιγάντωσης. Από τα πολλά-πολλά που κατείχε στη μνήμη της, η άνοδος των θωρακισμένων από την Βασίλισσης Σοφίας προς τους Αμπελοκήπους το 1967. Και τα τραγούδια και οι παραδόσεις της Σπάρτης που τα ήξερε απ’ έξω.
Κάνουμε fast-forward, γρήγορη προώθηση, αγαπητοί κυρίες και κύριοι, δυο δεκαετίες, και βγαίνει ο άγνωστος Άγγλος απροδόκητα στη σκηνή. Θα σας το πω όπως το λέω για πλάκα σ’ όλους τους ενδιαφερόμενους, σε σχήμα ανεκδότου. Είχα έρθει, ελεύθερος, στην Αθήνα και πιο συγκεκριμένα στο Ινστιτούτο Γκαίτε στην οδόν Ομήρου, με σκοπό να κάνω μια ομιλία μέσα στα πλαισία των εορτασμών των 25 χρόνων μιας οργάνωσης ευρωπαϊστών, στην οποία έτυχε και ανήκαμε και εγώ και η συγχωρημένη. Κατάλαβα ότι δίπλα μου καθόταν μια εμφανίσιμη ξανθιά που της είχε αρέσει η ομιλία μου, και αποφάσισα να της προσφέρω πειραματικά έναν καφέ. Κυρίες και κύριοι, ήταν ο ακριβότερος καφές της ζωής μου!
Κοντολογίς, επισκέφτηκε η Καίτη την πατρίδα μου, κι εγώ για πολλοστή φορά τη δική της, και παντρευτήκαμε στις 30 Οκτωβρίου 1989, έχοντας πάρει την απόφαση κάπως ανεπίσημα στην επιστροφη από μια συνδιάσκεψη στην Βουλγαρία, και περνώντας τα σύνορα Κούλατα-Προμαχώνα σε φορτηγό, μέσα στο οποίο η Καίτη, παρά το χρόνιο πρόβλημά της με την κινητικότητα, ανέβηκε γενναίως.
Κατά την πορεία της καθημερινής ζωής μας στη Λεωφ. Κηφισίας 25α, στους Αμπελόκηπους, ειμαι βαθύτατα υποχρεωμένος στην συγχωρημένη, διότι μ’ έβαλε αμέσως στον σωστό δρόμο της φορολογίας αλλά και της ιατρικής. Ταξιδέψαμε ουκ ολίγον, οπότε δεν είχα τις δουλειές του καθηγητού στην Αγγλία και αλλού. Η πιο μεγάλη επιτυχία μας, η Καίτη με τα χρηματικά κι εγώ με τη διοργάνωση, ήταν ίσως τα είκοσι συνέδρια, σε επτά Ευρωπαικές χώρες, τη Ρωσία και τη Βραζιλία, ο επιστημονικός σύνδεσμος «Διεθνής Εταιρεία Κοσμοχώρος και Φιλοσοφία» με επίκαιρο σκοπό του την ανταλλαγή γνώσεων και την από κοινού κατάθεση απόψεων από φιλοσόφους και διαστημικούς επιστήμονες.
Άξια λόγου και η συμμετοχή της Κάιτης σ’ενα συνέδριο στην Κίνα το 2000. Τόσο κέρδισε, όπως πάντα, τις καρδιές των ντόπιων, που της κέρασαν ένα αναψυκτικό στο McDonald’s της γειτονιάς επειδή δεν είχε επάνω της ψιλά. Γύρισε άλλωστε από το Πεκίνο, μόνη της κιόλας, στη Σιγκαπούρη· και έκανε μια εκδρομή στα στενά της Μαλαισίας, όπου παρατήρησε τα σπίτια σε πασσάλους και τους κροκόδειλους στην απέναντι όχθη. Ούτε θα ξεχάσω την πρόσκλησή μας στη Σαμάρα, μια πόλη στα βάθη της Ρωσίας όπου διαδιδόταν ότι η Καίτη, όντας δισεκατομμυριούχα, θα υπογράψει μια σύμβαση για οπτικά εργαλεία της αιχμής. Φυσικά δεν έγινε· ενώ είχαμε φτασαμε σε τραίνο πρώτη θέση, φύγαμε φοβούμενοι για τις ζωές μας, τρίτη θέση και κλαίγοντας αγκαλίτσα.
«Αν θέλεις ένα μνημείο μου» είπε ο φημισμένος αρχιτεκτονας Σιρ Κρίστοφερ Ρεν, εννοώντας τον γαλαξία μεγαλειωδών κτιρίων που είχε δημιουργήσει στο Σίτυ του Λονδίνου μετά την Μεγάλη Πυρκαγιά του έτους 1666. Ολοκληρώθηκε η κοινωνική προσφορά της συζύγου μου με δυο ουσιώδη επιτεύγματα της οικοδομικής που τα ανέλαβε εκμεταλλευόμενη με σύνεση την περιουσία που της έλαχε. Το πρώτο, στην Αθήνα στο Πολύδροσο Αμαρουσίου, μια πολυκατοικία έξι ορόφων, κτισμένη σε συνεργασία με τον αγαπημένο μας φίλο από την Κρήτη, τον κ. Στέλιο Σταυρολάκη, παρόντα μαζί μας στα 90 του χρόνια. Το δεύτερο, εδώ στη Σπάρτη, στην ένωση της Ευαγγλείστριας με την Γκορτσολόγου, κτισμένο σε συνεργασία με τον επιχειρηματία κ. Αναστάσιο Ζέππο, ο πολυχώρος που στεγάζει μεταξύ άλλων το Σταματάκειο, με τα Αρχεία του Κράτους, τα γραφεία του Δήμου, το γωνιακό μαγαζί του κ. Πιτερού, έναν κήπο μικρό Παράδεισο και μια εσωτερική μεζονέτα σε δυο ορόφους, έχοντας πρόσβαση με ασανσέρ.
Απεβίωσε η κα Καίτη Γεωργακοπούλου-Ουιτ αθόρυβα στο σπίτι της, οπως θα το ήθελε, λίγο μετά τις έξι το πρωί στις 14 Μαρτίου, με δίπλα της τον άνδρα και θαυμαστή της τον Ριχάρδο· μέχρι τέλους μια γενναία, αξιοπρεπής, Σπαρτιάτισσα.
