Το Εθνικό Θέατρο υλοποιεί το φετινό καλοκαίρι το πρόγραμμα «Γνωριμία με αρχαία θέατρα της Ελλάδας». Από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο, η καινοτόμος αυτή δράση ανάδειξης των σωζόμενων αρχαίων θεάτρων της Ελλάδας περιλαμβάνει περιοδεία της παράστασης «Πλούτος» του Αριστοφάνη, σε μετάφραση Δημοσθένη Παπαμάρκου και σκηνοθεσία Μάνου Βαβαδάκη, με έναν θίασο σημαντικών καλλιτεχνών της νέας γενιάς του ελληνικού θεάτρου.
Αρχές Αυγούστου στο Γύθειο
Πιο λεπτομερώς, το Εθνικό Θέατρο σε αγαστή συνεργασία με το Σωματείο «Διάζωμα», χάρη στην υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού που αγκάλιασε με θέρμη την πρωτοβουλία, και με αρωγούς την περιφερειακή και τοπική αυτοδιοίκηση, βγαίνει εκτός των στενών γεωγραφικών του ορίων και συναντά το κοινό του σε 17 χώρους πολιτισμού σε όλη την Ελλάδα, μεταξύ των οποίων και το Αρχαίο Θέατρο Γυθείου. Στο μνημείο της πρωτεύουσας του Δήμου Αν. Μάνης, η παράσταση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 2 Αυγούστου και ώρα 7:30΄ μμ.
Σύνδεση του σύγχρονου πολιτισμού
με τα μνημεία πολιτιστικής κληρονομιάς
Με φυσικό φως και ήχο, το τελευταίο σωζόμενο έργο του Αριστοφάνη, ο «Πλούτος», που κορυφώνει κομψά τον πειραματισμό του ποιητή με το κωμικό είδος, θα παρουσιαστεί στα παρακάτω αρχαία θέατρα της χώρας: Αιγείρας, Αμβρακίας, Αρκαδικού Ορχομενού, Γιτάνων, Γυθείου, Δημητριάδος, Ερέτριας, Ζέας, Θορικού, Καβειρίου, Κασσώπης, Μαρώνειας, Μίεζας, Ορχομενού Βοιωτίας, Πλευρώνας, στον αρχαιολογικό χώρο Ελευσίνας και στο Εκκλησιαστήριο Μεσσήνης.
Μια ευτυχής σύνδεση του σύγχρονου πολιτισμού με τα μνημεία της πολιτιστικής κληρονομιάς και ταυτόχρονα μια πολύτιμη συνέργεια ανάμεσα σε φορείς πολιτισμού, που φέρνει τη δραματική τέχνη και κάποιους από τους φυσικούς της χώρους στο επίκεντρο της ζωής των τοπικών κοινοτήτων.
Σκηνοθετικό σημείωμα του Μάνου Βαβαδάκη
«Ο τυφλός θεός Πλούτος ξαναβρίσκει το φως του και μοιράζει ισότιμα τα αγαθά στην κοινωνία. Πρώιμος «σοσιαλιστής» ή απλά νοσταλγικός μιας «χρυσής εποχής» που χάθηκε; Το έργο γραμμένο το 388 πΧ, μετά την ήττα της αθηναϊκής δημοκρατίας στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, προτείνει μια άλλη αριστοφανική ουτοπία. Όμως μια κοινωνία, οι υλικές ανάγκες της οποίας θα έχουν καλυφθεί πλήρως, είναι μια ευτυχισμένη κοινωνία; Η ατομική ευδαιμονία προηγείται της κοινωνικής ευημερίας; Πότε είναι κανείς πραγματικά ελεύθερος; Πότε σπάνε τα δεσμά της ευτυχίας;
Σε αυτή την μετα-εποχή του έργου, η παρουσία του χορού είναι μηδαμινή, απλός παρατηρητής των εξελίξεων. Ένας χορός που απουσιάζει, σύμβολο μιας πόλης που αδιαφορεί. Ένας μικρός θίασος ηθοποιών γυρίζει την Ελλάδα, προσκαλώντας τους θεατές σε μια νέα συνάθροιση σε χώρους που κάποτε η κοινωνία διασκέδαζε, συζητούσε, έπαιρνε αποφάσεις. Μας καλεί να αφουγκραστούμε μαζί, να γελάσουμε μαζί και εν τέλει να επιστρέψουμε στη συνύπαρξη, εγκαταλείποντας την τεχνολογική και κάθε λογής μοναξιά».
Συντελεστές
Παίζουν: Νίκος Γιαλελής, Κατερίνα Παπανδρέου, Κατερίνα Πατσιάνη, Ελίνα Ρίζου, Βασίλης Σαφός
Μετάφραση–διασκευή: Δημοσθένης Παπαμάρκος
Σκηνοθεσία–δραματουργική επεξεργασία: Μάνος Βαβαδάκης
Σκηνικά–κοστούμια: Τζίνα Ηλιοπούλου–Λίνα Σταυροπούλου
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Δημήτρης Τάσαινας
Κίνηση: Μυρτώ Γράψα
Βοηθός σκηνοθέτη: Άρης Λάσκος
Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Αλεξάνδρα Φτούλη
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Διάρκεια: 60 λεπτά
