Τη μουσικοθεατρική παράσταση με τίτλο «Πάμε σαν άλλοτε» θα παρουσιάσουν μαθητές των Γυμνασίων και Λυκείων της Σπάρτης, την Τετάρτη 26 Ιουνίου στο Σαϊνοπούλειο Αμφιθέατρο. Η εκδήλωση με θέμα την Οπερέτα, έχει ώρα έναρξης 9:00 το βράδυ.
Πρόκειται για ένα μουσικό σεργιάνι που περνά από διάφορες εποχές, θίγοντας επίκαιρα ζητήματα, που δίνουν αφορμή για προβληματισμό και αναστοχασμό. Μία δυνατή σύμπραξη αποτελούμενη από 8 σχολεία του Δήμου Σπάρτης: 1ο Γυμνάσιο Σπάρτης, 2ο Γυμνάσιο Σπάρτης, 3ο Γυμνάσιο Σπάρτης «Τυρταίος», 4ο Γυμνάσιο Σπάρτης «Γιάννης Ρίτσος», 1ο ΓΕΛ Σπάρτης, 2ο ΓΕΛ Σπάρτης, 3ο ΓΕΛ Σπάρτης και 1ο ΕΠΑΛ Σπάρτης.
Η παράσταση συνδιοργανώνεται από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Λακωνίας, την Περιφέρεια Πελοποννήσου και τον Δήμο Σπάρτης.
Σημειώνεται ότι την αφίσα της παράστασης φιλοτέχνησε ο μαθητής Ηλίας Αραχωβίτης.
«Υφαίνονται με τη βελόνα
του ονείρου οι αναμνήσεις»
Περιγράφουν οι συντελεστές της παραγωγής, για όσα θα παρακολουθήσουν οι θεατές: «Χρόνε, απ’ το μαύρο σου το διάβα όλα μαραίνονται, μα δεν μαραίνονται οι πρώτες συγκινήσεις και στο τελάρο σου απ’ τη σκέψη μας υφαίνονται με τη βελόνα του ονείρου οι αναμνήσεις...»
«Η γιαγιά μου...
κατάγεται από τη Σμύρνη... λάμπει το πρόσωπό της όταν μου διηγείται τη σμυρναίικη ζωή, μα πάντοτε διακόπτει με τρόμο σαν φτάνει στις μαύρες μέρες της καταστροφής... Έμελε να ριζώσει σε μια καινούρια πατρίδα...στην Αθήνα».
«Ο παππούς μου...
είναι από του Ψυρρή. Αρχοντορεμπέτες οι γονείς του, γεννήθηκε με ένα μπουζούκι στο χέρι. Μάγκας...τσαχπίνης αλλά και ήρωας...στον πόλεμο του ΄40! Ένωσαν τις ζωές τους με τη γιαγιά την περίοδο του Μεσοπολέμου περνώντας δύσκολα χρόνια: φτώχεια...πολέμους...ξεριζωμό... Πάλεψαν όμως σκληρά να δώσουν στον γιο τους τα εφόδια για μια καλύτερη ζωή. Έτσι...
«Ο πατέρας μου...
Αλλά και η γενιά του, ζει πιο άνετα. Αγωνίστηκε όμως και διεκδίκησε το δικαίωμα αυτό για ένα καλύτερο αύριο...Αυτό μου λένε σήμερα οι γονείς μου...»
«Εγώ...
ο σύγχρονος έφηβος, ζω σε μια “καταναλωτική κοινωνία” που χαρακτηρίζεται από τις αρχές της παγκοσμιοποίησης...τρέχει με ξέφρενους ρυθμούς, απομακρύνεται από το παρελθόν, χωρίς να διασφαλίζει το μέλλον...»
«Εμείς...
όμως στηρίζουμε το μέλλον! Με τη σειρά μας θα το παραδώσουμε στα παιδιά μας... είναι η συνέχεια του παρελθόντος και τα “θεμέλια” πρέπει να είναι γερά όπως τα κληρονομήσαμε, γιατί όπως λέει ο παππούς: “Οφείλουμε να σηκώσουμε την Ελλάδα μας ψηλότερα”».
