Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το Πεκίνο βίωνε συνθήκες έντονης αιθαλομίχλης, με εικόνες που θύμιζαν βιομηχανικές πόλεις άλλων εποχών. Τα νοσοκομεία γέμιζαν με ασθενείς που αντιμετώπιζαν καρδιακά και αναπνευστικά προβλήματα, ενώ η ορατότητα ήταν τόσο περιορισμένη που προκαλούσε σοβαρά ατυχήματα και διακοπές σε μεταφορές και πτήσεις.
Οι αρχές για χρόνια υποβάθμιζαν το πρόβλημα, όμως ανεξάρτητες μετρήσεις αποκάλυψαν την πραγματική του διάσταση. Η κατάσταση κορυφώθηκε το 2013, όταν παραδέχθηκαν ότι τα επίπεδα μικροσωματιδίων PM2.5 είχαν φτάσει έως και τα 900 μg/m³, πολλαπλάσια των ασφαλών ορίων. Από εκείνο το σημείο ξεκίνησε μια εκτεταμένη προσπάθεια για τη μείωση της ρύπανσης.
Η πολιτική που εφαρμόστηκε οδήγησε σε σημαντικά αποτελέσματα: από το 2013 μέχρι σήμερα, τα επίπεδα PM2.5 μειώθηκαν σχεδόν κατά 70%, ενώ το Πεκίνο καταγράφει πλέον εκατοντάδες ημέρες με καθαρό ουρανό κάθε χρόνο.
Το κόστος, ωστόσο, υπήρξε ιδιαίτερα υψηλό. Εκτιμάται ότι την περίοδο 2001–2019 η ρύπανση συνδέθηκε με περίπου 44 εκατομμύρια θανάτους. Παράλληλα, οι επενδύσεις για την αντιμετώπισή της ξεπέρασαν τα 230 δισ. ευρώ και συνολικά εκτιμάται ότι έφτασαν έως και το 1–2 τρισεκατομμύρια ευρώ. Πάνω από 80.000 ρυπογόνες επιχειρήσεις έκλεισαν ή μετεγκαταστάθηκαν, ενώ εντατικοί έλεγχοι επιβλήθηκαν σε όλη τη χώρα.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε και στη μείωση βασικών πηγών ρύπανσης, όπως η παραγωγή τσιμέντου, που είχε αυξηθεί ραγδαία λόγω της κατασκευαστικής δραστηριότητας. Ταυτόχρονα, για την αντιμετώπιση των αμμοθυελλών από τις βόρειες ερήμους, υλοποιήθηκε ένα τεράστιο πρόγραμμα αναδάσωσης: από το 1978 έχουν φυτευτεί δεκάδες δισεκατομμύρια δέντρα, δημιουργώντας ένα εκτεταμένο «πράσινο τείχος».
Η βελτίωση της ποιότητας του αέρα συνδέεται και με αλλαγές στο ενεργειακό μοντέλο. Η εξάρτηση από τον άνθρακα μειώνεται σταδιακά, ενώ αυξάνεται η χρήση ηλεκτρικών οχημάτων, ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα.
Παρά την πρόοδο, τα προβλήματα δεν έχουν εξαλειφθεί. Τα όρια ρύπανσης παραμένουν υψηλότερα σε σχέση με άλλες χώρες, ενώ η αύξηση του όζοντος δημιουργεί νέες προκλήσεις. Επιπλέον, μέρος της ρύπανσης έχει μεταφερθεί σε φτωχότερες περιοχές, λόγω της μετεγκατάστασης βιομηχανιών.
Η Κίνα έχει πετύχει σημαντική βελτίωση, όμως η προσπάθεια για καθαρότερο αέρα συνεχίζεται και γίνεται πλέον πιο απαιτητική.
