Υπάρχουν στιγμές που η ανθρώπινη δυστυχία σε πνίγει, που η εικόνα ενός συμπολίτη σε απάνθρωπη κατάσταση σού προκαλεί έναν κόμπο στο λαιμό, ένα βάρος που δεν φεύγει εύκολα. Η περιγραφή που ακολουθεί είναι μία από αυτές τις «στιγμές». Ένας άνθρωπος με ακρωτηριασμένα μέλη, πεινασμένος, χωρίς στέγη, χωρίς καθαρά ρούχα και χωρίς δυνατότητα να πλυθεί, κοιμάται τις τελευταίες ημέρες στο έδαφος πλησίον του πάρκου της Ευαγγελίστριας, στη Σπάρτη. Δεν του έφτανε το μαρτύριο που περνάει στερούμενος βασικά αγαθά, έπεσε και θύμα κλοπής των «υπαρχόντων» του, τις προάλλες. Σπουδαία «λεία», να τη… χαίρονται οι άγνωστοι.
Η θλιβερή αυτή πραγματικότητα πήρε δημοσιότητα το Σάββατο (12/7). Σύμφωνα με πολίτες που τον προσέγγισαν, ο άνθρωπος είναι απολύτως συνεννοήσιμος και δέχεται πρόθυμα οποιαδήποτε φροντίδα, μέσα στη δυστυχία του. Ένα άδειο στομάχι, ένα μπουκαλάκι νερό και μια έκφραση παραίτησης. «Περιμένω τον θάνατο», ήταν τα λόγια-γροθιά στο στομάχι, που φέρεται να μετέφερε σε πολίτη. Εκτός όλων των άλλων, πιθανότατα, έχει ανάγκη και από ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
Στο παρελθόν, ο εν λόγω που είναι αλλοδαπός, φαίνεται πως φιλοξενήθηκε προσωρινά σε δομές του νομού, αλλά αποχώρησε, δίχως κανείς να γνωρίζει πώς βρέθηκε να παλεύει μόνος του, σε συνθήκες που προσβάλλουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ισχυρισμοί που προέρχονται αρμοδίως, διαρρέουν ότι ο ίδιος -για δικούς του λόγους- έχει επιλέξει συνειδητά να ζει υπό αυτές τις συνθήκες και αρνείται επίμονα τη βοήθεια και τη στέγαση. Επομένως -λέγεται- δεν μπορεί να υπάρξει παρέμβαση, συνδρομή και στήριξη. Ενδεχομένως να είναι όντως έτσι. Όποια και να είναι η «ρίζα», όμως, το αποτέλεσμα προκαλεί θλίψη, οργή και ντροπή -για όλους μας. Μια κοινωνία που αφήνει τους πιο αδύναμους να αργοσβήνουν. Με ένα αιτιολογικό «αδιεξόδου», η εύκολη λύση είναι για μια κοινότητα να γυρνάει την πλάτη.
Και αυτό που πληγώνει ακόμα περισσότερο είναι το βλέμμα των παιδιών που -στα αθώα τους μάτια- δεν καταλαβαίνουν κι απορούν. Αντικρίζοντας την εικόνα του συγκεκριμένου ανθρώπου, κάποιοι ανήλικοι ρωτούσαν τους γονείς τους να τους «εξηγήσουν», μα απαντήσεις δεν πήραν. Και τι να πεις, άλλωστε, στα παιδιά, πώς «να κρυφτείς» από εκείνα, όπως λέει και ο «Νιόνιος» σε τέτοιες περιπτώσεις. Ορισμένα έκλαιγαν. Όπως και όσοι ενήλικες δεν έχουν ξεχάσει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος…
φωτο: Ανδρέας Τσαρούχας
