Απέναντι στο ίδιο έργο… με διαφορετική οπτική και αφήγημα επιβεβαίωσαν ότι στέκονται Δημοτική Αρχή και αντιπολίτευση στη Σπάρτη, μετά τα όσα ειπώθηκαν στο πρόσφατο ΔΣ (30/3), σε μια συνεδρίαση με ένταση, υπαινιγμούς και διαφωνίες για την πορεία των κρίσιμων έργων. Από τη μία, η μειοψηφία μιλά για παρεμβάσεις που «λιμνιάζουν» ή χάνονται, θέτοντας ζήτημα χειρισμών και αποτελεσματικότητας. Από την άλλη, η συμπολίτευση αντιτείνει πως διαχειρίζεται μια δύσκολη «κληρονομιά», με εκκρεμότητες και «βαρίδια» του παρελθόντος, επιμένοντας ότι υπάρχει σχέδιο και συγκεκριμένη κατεύθυνση, ήτοι ξέρει πού πατάει, πάει και πράττει.
Μέσα σε αυτό το φορτισμένο και νεφελώδες κλίμα, ο δήμαρχος Μιχάλης Βακαλόπουλος, πρόδηλα ενοχλημένος, παίρνει θέση και απαντά με αιχμές στα όσα προσάπτονται από το σύνολο της αντιπολίτευσης, επιχειρώντας να αποδομήσει τις αιτιάσεις και να αποκαταστήσει -όπως υποστηρίζει- την πραγματική εικόνα.
Αναφέρει σε δήλωσή του: «Η τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Σπάρτης αποκάλυψε, για άλλη μία φορά, τον τρόπο με τον οποίο οι παρατάξεις της αντιπολίτευσης ασκούν τον θεσμικό τους ρόλο. Σε μία μαραθώνια συνεδρίαση 7,5 ωρών, όπου συζητήθηκαν αναλυτικά και διεξοδικά, για άλλη μία φορά, τόσο τα έργα που έρχονται ανεκτέλεστα και με πολλά προβλήματα από το παρελθόν, όσο και τα νέα έργα που η παρούσα Δημοτική Αρχή έχει αποφασίσει να υλοποιήσει, κάποιες είτε αδυνατούν, είτε δεν θέλουν, είτε, τελικά, δεν μπορούν να αντιληφθούν τι έπρεπε να έχει γίνει και δεν έγινε - και από ποιους!-, αλλά και τι πρόκειται να γίνει.
Πάντως, κάθε δημότης μπορεί να ανατρέξει στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της 30ης Μαρτίου 2026, ώστε αδιαμεσολάβητα και άρα αβίαστα να βγάλει τα συμπεράσματά του.
Η Δημοτική Αρχή, από την πρώτη ημέρα της ανάληψης των καθηκόντων της, υποστηρίζει ότι η διοίκηση έχει συνέχεια και έτσι έχει αναλάβει πλήρως την ευθύνη να ¨τρέξει¨ όλα τα έργα που έρχονται από το παρελθόν, με παθογένειες ή χωρίς, υλοποιώντας, ταυτόχρονα, τα έργα που συγκροτούν το όραμά της για το Δήμο Σπάρτης. Συνεχίζουμε με όραμα, υπομονή και επιμονή».
Και κάπου εδώ, ο καθένας κρατά την εκδοχή της κρίσης και αρεσκείας του, με τα έργα και τις συναφείς ενέργειες, πάντως, να είναι το αμείλικτο μέτρο σύγκρισης, κι εκείνα που στο τέλος θα «μιλήσουν». Και, βέβαια, έκαστος εφ’ ω ετάχθη…
