Μερικές στιγμές μάς υπενθυμίζουν πόσο εύθραυστη είναι η ύπαρξή μας, επιβεβαιώνοντας αυτό που λέγεται συχνά, ότι μια «κλωστή» χωρίζει τη ζωή από τον θάνατο. Μια καθυστέρηση, ένα λάθος, ή η έλλειψη γνώσεων και καλών πρακτικών, μπορούν να κοστίσουν πολύ ακριβά. Προ ημερών, σε κοινωνική συνάθροιση σε χωριό του βόρειου Δήμου Σπάρτης, η τύχη, αλλά και η ψυχραιμία ενός ανθρώπου απέτρεψαν μια οδυνηρή εξέλιξη και απέδειξαν πως η εκπαίδευση στις πρώτες βοήθειες-ΚΑΡΠΑ αποτελεί αναγκαιότητα. Κι ενώ συχνά στον περίγυρό μας, «σφυρίζουν» η αδιαφορία και η απάθεια, συνδυαζόμενες πολλές φορές με την άγνοια και την ακούσια αδράνεια που τη συνοδεύει, εκείνη τη στιγμή κάποιος βρίσκει τη δύναμη να δράσει και να σώσει μια ζωή.
Ο δημοτικός σύμβουλος Σπάρτης, Παναγιώτης Μπαρέλος, αυτόπτης μάρτυρας, περιγράφει τη στιγμή που θα μπορούσε να συμβεί σε οποιονδήποτε: «Βρισκόμουν σε έναν χώρο με 100-150 ανθρώπους διαφόρων ηλικιών. Ξαφνικά σωριάστηκε στο έδαφος, χάνοντας τις αισθήσεις του, ένας ηλικιωμένος άντρας. Επικρατεί πανικός. Άλλοι ουρλιάζουν, άλλοι τα χάνουν, άλλοι τρέχουν για νερό, άλλοι βουβοί δεν μπορούν να πιστέψουν το ξαφνικό της στιγμής.... Και τα λεπτά κυλούσαν χωρίς ο άνθρωπος να επανέρχεται. Ήταν τυχερός, γιατί ανάμεσα στο πλήθος βρισκόταν ένας διασώστης ΕΚΑΒ και του έδωσε τις πρώτες βοήθειες, έτσι ακριβώς όπως έπρεπε να του παρασχεθούν. Ο άνθρωπος μέσα σε λίγα λεπτά επανήλθε και είναι καλά στην υγεία του».
Ηθικό δίδαγμα; «Μέσα σε μια κοινωνία γεμάτη ωχαδερφισμό και αδιαφορία υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτοί είναι πραγματικοί ήρωες και τα πρότυπα για τα παιδιά μας. Φίλε Κωνσταντίνε Γιαννόπουλε, έχεις τον απόλυτο σεβασμό μου», επισημαίνει ο Π. Μπαρέλος και προτρέπει: «Ας αφιερώσουμε όλοι μας λίγο από τον χρόνο μας, ώστε να παρακολουθήσουμε ένα σεμινάριο πρώτων βοηθειών. Πλέον γίνονται πολύ συχνά τέτοιου είδους σεμινάρια και μπορεί να φανούν πολύτιμα σώζοντας μία ζωή».
Σε επικοινωνία του «ΛΤ» με τον Π. Μπαρέλο, που έδωσε το καλό παράδειγμα ανάδειξης τέτοιων πράξεων, ανέφερε αυθόρμητα κι αφοπλιστικά: «Γνωστοποίησα το συμβάν κι αυτή την πράξη, με την ευχή κι ελπίδα, έστω κι ένας να παρακολουθήσει μαθήματα πρώτων βοηθειών. Θα είναι κέρδος για την κοινωνία μας…».
Μέσα από αυτή τη συγκλονιστική ιστορία, φαίνεται ξεκάθαρα ότι η καθημερινότητα κρύβει μικρούς ήρωες, πρόθυμους να προσφέρουν βοήθεια χωρίς δεύτερη σκέψη. Όπως ο ΕΚΑΒίτης στη Σπάρτη, Κ. Γιαννόπουλος, που αν κι ευρισκόμενος εκτός υπηρεσίας, έγινε «φύλακας-άγγελος» του συνάνθρωπού μας, τιμώντας με το λειτούργημά του και την αξία της φιλαλληλίας. Το συμπέρασμα; Σαφές και προφανές. Γνώση, δράση κι αλληλεγγύη μπορούν να αποβούν σωτήριες, δίνοντας μια δεύτερη «ευκαιρία» στον πλησίον. Και να μας υπενθυμίσουν τι σημαίνει πραγματικά να είσαι άνθρωπος, ολόψυχα και ολοκληρωτικά...
Χ.Π.
