«Έβαλε μπρος» για την επίλυση ενός χρόνιου πολεοδομικού προβλήματος που ταλανίζει την πόλη της Σπάρτης, η Δημοτική Αρχή. Πρόκειται για τη διάνοιξη της οδού Πλατανιστά, στο τμήμα μεταξύ Διοσκούρων και Θερμοπυλών, που αποτελεί έναν οξύμωρο «βραχνά» τις τελευταίες δεκαετίες, στον δυτικό τομέα της λακωνικής πρωτεύουσας.
Αισίως, την Παρασκευή 25 Απριλίου, ξεκίνησαν οι προαπαιτούμενες εργασίες. Ειδικότερα, τα συνεργεία του Δήμου Σπάρτης άρχισαν την κατεδάφιση του παλαιού πλίθινου κτίσματος, που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Πλατανιστά και Διοσκούρων, το οποίο εμποδίζει την απρόσκοπτη χάραξη και διαδρομή της Πλατανιστά, κόβοντας ουσιαστικά την οδό στα δύο.
Η έναρξη των εργασιών, που συνιστά το πρώτο βήμα, για το άνοιγμα της οδού, έγινε παρουσία του δημάρχου Σπάρτης, Μιχάλη Βακαλόπουλου, του αρμόδιου αντιδημάρχου Τεχνικών Υπηρεσιών, Παναγιώτη Παυλή, καθώς και του αντιδημάρχου Καθαριότητας, Δημήτρη Γιαννόπουλου.
Λύση σε ένα πολυετές σίριαλ
Το ακίνητο στο οποίο εκτελούνται οι εργασίες κατεδάφισης αποκτήθηκε από τον Δήμο μέσω της διαδικασίας απευθείας εξαγοράς, έπειτα από ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Σπάρτης στις 24 Νοεμβρίου 2021, έναντι ποσού περίπου 40.000 ευρώ. Η εν λόγω απόφαση θεωρήθηκε τότε κομβικό βήμα στην προώθηση της διάνοιξης της Πλατανιστά, επιτρέποντας την άρση ενός σημαντικού εμποδίου. Με σημαντική ομολογουμένως καθυστέρηση, 3,5 χρόνια μετά, άρχισε και η διαδικαστική, αλλά άκρως ουσιαστική, παρέμβαση για την απομάκρυνση του ακινήτου.
Πρόκειται για ένα έργο που αποτελούσε πάγιο αίτημα κατοίκων και επαγγελματιών της περιοχής και το οποίο έρχεται να δώσει λύση σε ένα από τα πλέον σύνθετα ζητήματα της πόλης. Έχουν να διηγούνται ιστορίες οι παλαιότεροι, που ήταν «νιοι και γέρασαν» και ακόμα βλέπουν ένα αδιέξοδο να χωρίζει την Πλατανιστά στη μέση. Το σημείο, όπως περιγράφεται στον «ΛΤ», αποτελούσε εστία μόλυνσης και κινδύνου, λόγω συσσωρευμένων απορριμμάτων, αλλά και παρουσίας ζώων όπως ερπετών και τρωκτικών. Πέρα όμως από την αισθητική και λειτουργική αναβάθμιση της περιοχής, αναμένεται να συμβάλλει σημαντικά στην αποσυμφόρηση του κυκλοφοριακού, ενώ θα διευκολύνει την πρόσβαση σε γειτονικούς δρόμους και συνοικίες.
Οι εργασίες κατεδάφισης, εκτιμάται -εκτός απρόσμενου παράγοντα- ότι θα ολοκληρωθούν προς το τέλος της ερχόμενης εβδομάδας. Ως προς τη διάνοιξη, θα ακολουθήσει νέα διαδικασία, με το χρονοδιάγραμμα να είναι ρευστό προς ώρας.
Μένει «αμανάτι» και αδιάνοιχτη
εκτός απροόπτου η Θερμοπυλών
Καταψηφίστηκε πάλι από το ΔΣ η αγορά του οικοπέδου
Ειρήσθω εν παρόδω, στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Σπάρτης, την Πέμπτη (24/4), επανήλθε προς συζήτηση το θέμα της απευθείας εξαγοράς του οικοπέδου, ιδιοκτησίας Ρηγοπούλου, στον λόφο της οδού Θερμοπυλών, με στόχο τη διάνοιξη του στενού δρόμου. Ούτε αυτή τη φορά, ωστόσο, βγήκε «λευκός καπνός», καθώς όπως και στην προηγούμενη συνεδρίαση του Μαρτίου, δεν συμπληρώθηκε ο απαιτούμενος αριθμός των 2/3 των μελών του σώματος, για να προκριθεί η έγκριση της αγοράς.
Υπέρ της απόκτησης του ακινήτου, με αντίτιμο 180.000 ευρώ που αξιώνουν οι ιδιοκτήτες, τάχθηκε αναφανδόν, σύσσωμη η Δημοτική Αρχή, η οποία άλλωστε είχε κάνει και τη σχετική εισήγηση και είχε προβεί στις σχετικές επαφές με τους ιδιοκτήτες. «Ναι μεν, αλλά» με κριτική αντιμετώπιση, η γενική θέση της αντιπολίτευσης, με τα βασικά επιχειρήματα να αφορούν το «δημόσιο του δρόμου», τη «διασφάλιση των συμφερόντων του δήμου μέσω τήρησης των διαδικασιών», αλλά και των «διαπραγματεύσεων για τη μείωση του κόστους εξαγοράς».
Σταθερή στην αρχική θέση της έμεινε η Ντία Τζανετέα, η οποία προβληματίστηκε τόσο για το καθεστώς ιδιοκτησίας, για το ύψος της αποζημίωσης, αλλά και για τις ενέργειες της Δημοτικής Αρχής, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια κίνηση από πλευράς δήμου θα ήταν άδικη ως προς τους υπόλοιπους δημότες (παρόδιοι). «Γιατί κάποιοι πρέπει να πληρώσουν και άλλοι όχι;», διερωτήθηκε η κ. Τζανετέα, καλώντας τις Υπηρεσίες του Δήμου να προβούν στην απαραίτητη επικαιροποίηση με την επιστράτευση όλων των αναγκαίων μέσων και προσωπικού. Κατέληξε, δε: «Ναι, έχει δικαιωθεί ο κ. Ρηγόπουλος, να ανοίξει ο δρόμος, αλλά να τηρηθούν οι διαδικασίες».
«Για ιδιοκτησία που έχει τελεσιδικήσει και δεν αμφισβητείται», έκανε λόγο ο Βαγγέλης Βαλιώτης, παρατηρώντας όμως ότι «το δικαστήριο αποφάσισε, ωστόσο δεν σημαίνει ότι η τεχνική έκθεση (σσ Γιαξόγλου) δεν έχει βάση». Αναφέρθηκε σε συγκεκριμένα ποσά, μίλησε για δικαίωση στην τιμή μονάδας, μνημονεύοντας το χρονικό των διαδικασιών και διαπραγματεύσεων από τη δική του Δημοτική Αρχή, που δεν οδηγήθηκε ωστόσο σε συμφωνία. Εμφανίστηκε δε θετικός, ζητώντας εντούτοις διαπραγμάτευση, «καθώς οι 180 χιλ. είναι μεγάλο ποσό. Μακάρι να κάνουμε παζάρια, το δημόσιο χρήμα διαχειριζόμαστε». Αντιπρότεινε περιστολή του ποσού αγοράς στις 100.000 ευρώ, δίχως εντούτοις η εισήγησή του να υιοθετηθεί και να τεθεί προς ψήφιση.
Αλλαγή στάσης από την παράταξη της Τασίας Κανελλοπούλου, η οποία επικαλούμενη στοιχεία της τεχνικής έκθεσης Γιαξόγλου, αναθεώρησε την θετική γνώμη που είχε διατυπώσει στο προηγούμενο ΔΣ, με το επιχείρημα ότι το οικόπεδο «αποτελεί δημόσια έκταση που δεν πρέπει να αποζημιωθεί». Η κ. Κανελλοπούλου έκανε λόγο για «αδιαμφισβήτητα στοιχεία, για οικόπεδο που έβγαινε στο πεζοδρόμιο και στον δρόμο. Και μετά, με απροσδιόριστο τρόπο, αυτό το κομμάτι γέμισε χώμα». Επίσης, είπε ότι «χρησικτησία σε βάρος του Δημοσίου δεν μπορεί να συμβεί», ενώ έθεσε ισχυρισμό για «λάθος δικαστηρίου» που πρέπει «να διορθωθεί από τον δήμο». Στον επίλογο διεμήνυσε ότι «είναι κοινόχρηστη έκταση που δεν πρέπει να αποζημιωθεί. Είναι μέγα λάθος να πληρώσουμε. Να ανοίξει ο δρόμος, αλλά διαφωνώ στην εύκολη λύση».
Ο Δημήτρης Αρφάνης, αφού δήλωσε ότι δεν διαθέτει τις ιδιαίτερες τεχνικές γνώσεις για να τοποθετηθεί, είπε «ότι θα μπορούσα να δεχθώ το θέμα όπως το φέρνει η Δημοτική Αρχή, για να επιλυθεί το πρόβλημα, αλλά να διεκδικήσουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για τον δήμο. Αν μπορούσε να μειωθεί το ποσό, γιατί να μην το κάνουμε». Για να επισημάνει: «Αν τεθεί στο τραπέζι μια εκ νέου διαπραγμάτευση, τότε να το φέρουμε ξανά για συζήτηση».
«Όταν γίνεται πράξη αναλογισμού, η διάνοιξη του δρόμου επιφέρει υπεραξία στα οικόπεδα, τα οποία γίνονται οικοδομήσιμα», παρατήρησε ο αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών, Παναγιώτης Παυλής. Μεταξύ άλλων, απαντώντας στην αντιπολίτευση, είπε ότι «είναι πάρα πολλοί αδιάνοικτοι δρόμοι στο σχέδιο πόλης. Τι σημαίνει αυτό; Ότι παίρνουμε μια μπουλντόζα και τους ανοίγουμε;»
«Κάποιοι θέλουν και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Δίνεται μια μοναδική ευκαιρία, μετά από 30 και πλέον χρόνια, να ξεμπλέξουμε με ένα θέμα, υπογράμμισε στον λόγο του ο δήμαρχος Μιχάλης Βακαλόπουλος. «Οι διαπραγματεύσεις έχουν γίνει στο μέγιστο επίπεδο, κράτησαν πολλούς μήνες κι έχουν εξαντληθεί. Η διαδικασία και η απόφαση του Αρείου Πάγου είναι τελεσίδικη και προς όφελος του δήμου», συμπλήρωσε με αυστηρό ύφος, για να καταλήξει: «Είναι στιγμή να αποφασίσουμε αν θέλουμε το καλό του τόπου ή όχι. Είναι στο δικό μας χέρι και δική μας ευθύνη».
Εν κατακλείδι, με 21 ψήφους υπέρ -όλοι από τη συμπολίτευση-, συμπεριλαμβανομένης της Γεωργίας Ανδριοπούλου από την ΤΚ Σπαρτιατών, 7 ψήφους «αποχής» από την παράταξη Τζανετέα και τον Δ. Αρφάνη και 5 «όχι» από τις παρατάξεις Βαλιώτη και Κανελλοπούλου, το θέμα καταψηφίστηκε.
Ο κ. Χρήστος Ρηγόπουλος, εκ της ιδιοκτήτριας οικογένειας του ακινήτου που παρέστη στη συνεδρίαση, επέμεινε στην απόλυτη δικαίωση και τελεσίδικο της απόφασης από τα αρμόδια δικαστήρια, που κατοχυρώνει την κυριότητα του οικοπέδου, αντικειμενικής αξίας σημειωτέον 371.649 ευρώ, προ της μείωσης. Στο τέλος, μάλιστα ο κ. Ρηγόπουλος μετέφερε προφορικά στο ΔΣ, ότι προτίθεται να καταθέσει αγωγή για την πολεοδομική αποδέσμευση.
Και πλέον, εκτός απροόπτου και νέων δεδομένων, φαίνεται ότι το τμήμα της Θερμοπυλών, που στοιχειώνει τη νεότερη ιστορία της πόλης και θα έδινε «οξυγόνο» στο κυκλοφοριακό, θα εξακολουθήσει να μένει σε εκκρεμότητα. Σαφής ο προβληματισμός που επικρατεί στις τάξεις της Δημοτικής Αρχής, καθώς επρόκειτο για μία αποκλειστική πρωτοβουλία της, που ωστόσο δεν έπεισε την αντιπολίτευση, υπό τη μορφή της εισήγησης και των δεδομένων που παρουσιάστηκαν. Από την άλλη, οι λοιπές παρατάξεις, με τις ουσιώδεις επισημάνσεις και την τελική ετυμηγορία, αναλαμβάνουν στον βαθμό που τους αναλογεί τη συνέχιση του σημερινού καθεστώτος. Βεβαίως, δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει τα σαφή στοιχεία, τις μελέτες και το νομικό πλαίσιο που επικαλέστηκαν και σίγουρα πρέπει να ληφθούν υπόψη.
Υπάρχει, άραγε ακόμα περιθώριο και διάθεση για σύγκλιση ή συγκερασμό απόψεων και θέσεων, με τις κατάλληλες κινήσεις και αποφάσεις, προς εύρεση μιας αμοιβαία αποδεκτής λύσης; Μένει να φανεί…
