Μία πάγια διεκδίκηση κατοίκων των «Βορείων Δήμων» και ιδιαιτέρως της περιοχής Καστορείου, που συνδέεται με τη βιωσιμότητα του Πρωτογενούς Τομέα και την ανάπτυξη, έρχεται ξανά στο προσκήνιο. Δεν είναι άλλη από την ανάγκη αξιοποίησης του πλούσιου και ανεκμετάλλευτου -κατά την επιχειρηματολογία- υδατικού δυναμικού του Καστορείου, που αποτελεί μια πολύτιμη πηγή για την ευφορία της γης και την εν γένει παραγωγική δραστηριότητα της περιοχής. Τα αρδευόμενα στρέμματα στον κάμπο της Καστανιάς υπολογίζεται ότι υπερβαίνουν τα 3.000, ωστόσο όπως υποστηρίζεται, λιγότερα και από τα υποδιπλάσια δύνανται να αρδευτούν από υφιστάμενες υποδομές. Βασικός υδάτινος τροφοδότης είναι αρδευτικό έργο του 2000, το οποίο εντούτοις φαίνεται ότι δεν μπορεί να ανταποκριθεί πλέον επαρκώς, μπροστά στις ολοένα αυξανόμενες καλλιεργητικές ανάγκες.
Το θέμα αναδεικνύει με κοινοβουλευτική της παρέμβαση η βουλευτής Λακωνίας με το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, Νάγια Γρηγοράκου, απευθύνοντας ερώτηση προς τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων, Κωνσταντίνο Τσιάρα, και τον υπουργό Περιβάλλοντος & Ενέργειας, Σταύρο Παπασταύρου. Η βουλευτής τονίζει ότι «σήμερα η δυναμική ανάπτυξη του αγροτικού τομέα στην περιοχή, από νέους και καταρτισμένους αγρότες, δημιουργούν αυξανόμενες ανάγκες άρδευσης, καθιστώντας επιτακτική την κατασκευή δεξαμενής μεγάλης χωρητικότητας, τόσο για άρδευση, όσο και για πυρασφάλεια, ενώ επιπλέον κρίνεται απαραίτητη η επέκταση των υφιστάμενων αρδευτικών δικτύων». Επιπλέον, επισημαίνει ότι «η κατασκευή δεξαμενής μεγάλης χωρητικότητας αποτελεί πάγιο αίτημα των κατοίκων της περιοχής και έχει πολλάκις συζητηθεί στα τοπικά θεσμικά όργανα, τον Δ. Σπάρτης και την Περιφέρεια Πελοποννήσου». Ενώ, «τον Αύγουστο του 2022, ομόφωνα το Δημοτικό Συμβούλιο Σπάρτης, αποφάσισε για την αναγκαιότητα και τη σπουδή του συγκεκριμένου έργου, ζητώντας και τη στήριξη της Περιφέρειας Πελοποννήσου για τον σκοπό αυτό».
Μόνο το 30% της εύφορης γης
έχει πρόσβαση σε άρδευση
Ο κάμπος του Καστορείου αρδεύεται από πηγές στους πρόποδες του Ταϋγέτου, σχηματίζοντας σειρά ρεμάτων και ποταμών που εκβάλλουν στον ποταμό Ευρώτα, ξεκινώντας από το ρέμα του Κάρδαρη πριν τον οικισμό Καστρί έως και τον παραπόταμο Κάστορα, ακριβώς μετά το Καστόρειο. Αυτά τα υδάτινα, σπάνια, αποθέματα στο παρελθόν, υποστήριξαν τη λειτουργία δεκαπεντάδας, περίπου, υδρομύλων, υδροκινήτων ελαιοτριβείων, υδροπριόνων και, τη δεκαετία του 1950, τη λειτουργία του πρώτου υδροηλεκτρικού εργοστασίου. «Σήμερα, αν και μειωμένη η ποσότητα τους, παρά τις συνεχείς επεμβάσεις των τοπικών αρχών, ελάχιστο μέρος από αυτό το υδατικό δυναμικό χρησιμοποιείται στις καλλιέργειες, λόγω έλλειψης σημαντικών έργων υποδομής», υπογραμμίζει στην ερώτησή της η Ν. Γρηγοράκου.
Ο καστανιώτικος κάμπος εκτείνεται σε μια έκταση περίπου 6.500 στρεμμάτων, από τα οποία περίπου τα μισά δυνητικά θεωρούνται αρδευόμενα και τα άλλα μισά είναι ξερικά λόγω έλλειψης δικτύων άρδευσης. «Αλλά και από αυτά τα περίπου 3.200 αρδευόμενα στρέμματα, μόνο τα 700 ως 1.000 δύνανται να αρδευτούν από τις υπάρχουσες υποδομές», υποστηρίζει η Λάκαινα βουλευτής. Πιο συγκεκριμένα, «είναι μόνο αυτά που έχουν πρόσβαση στο αρδευτικό δίκτυο που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 2000, με τις έκτοτε βελτιώσεις τους μετέπειτα», διευκρινίζει.
Άφθονο το φυτικό και ζωικό κεφάλαιο:
Άνω των 120.000 οι καλλιεργούμενες ελιές
Παρόλα αυτά και κάτω από αυτές τις συνθήκες, υπογραμμίζει η Ν. Γρηγοράκου, «οι παραγωγοί του Καστορείου καλλιεργούν κτηνοτροφικά φυτά, κηπευτικά, εκτρέφουν ζώα σε σύγχρονες μικρές και μεγάλες μονάδες, καλλιεργούν περίπου 66.400 ελαιόδεντρα που ψεκάζονται για δάκο (καταγραφή ΔΑΟΚ) και περίπου άλλα τόσα (55.000 με 60.000), ενταγμένα στη βιολογική γεωργία». Η παραγωγή έχει τα τελευταία χρόνια σαφώς αυξητική τάση, «οφειλόμενη κυρίως στην εντατική δραστηριοποίηση νέων αγροτών και αγροτισσών, μόνιμων κατοίκων του Καστορείου και των γύρω οικισμών». Ιδίως, «το ανθρώπινο δυναμικό της περιοχής αποτελείται κυρίως από νέους αγρότες και των δύο φύλων μόνιμους κατοίκους της περιοχής, πολλοί από τους οποίους είναι πτυχιούχοι Τριτοβάθμιων ιδρυμάτων, επομένως υψηλής ειδίκευσης».
Το αρδευτικό έργο του 2000, διατείνεται η βουλευτής, «δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να ανταποκριθεί στις αυξημένες απαιτήσεις των παραγωγών, οι οποίες θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με την κατασκευή δεξαμενής αρδεύσεως ικανής χωρητικότητας, προκειμένου να καλυφθούν οι αυξημένες ανάγκες της περιοχής, αλλά και με την επέκταση των υφιστάμενων δικτύων άρδευσης».
Επιπλέον, η Ν. Γρηγοράκου επισημαίνει ότι «η μελέτη για το εν λόγω έργο από την Περιφέρεια Πελοποννήσου έχει ανατεθεί στην Αναπτυξιακή Μεσσηνίας, αλλά μέχρι σήμερα, δεν υπάρχει νεότερη ενημέρωση για την έκβαση της μελέτης». Επίσης, επιχειρηματολογεί ότι «το μικροκλίμα της περιοχής είναι ευνοϊκό για την καλλιέργεια ημιόψιμων κηπευτικών, που έτσι δεν αντιμετωπίζουν τον ανταγωνισμό περιοχών με πρωιμότερες, καλοκαιρινές, παρόμοιες καλλιέργειες».
Ο λόγος στα υπουργεία
Υπό αυτό το πλαίσιο, η Ν. Γρηγοράκου ζητά από τους αρμόδιους υπουργούς να απαντήσουν: «1. Υπάρχει συγκεκριμένος σχεδιασμός για την αξιοποίηση του υδατικού δυναμικού της περιοχής, προκειμένου η άρδευση να μην αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα ανάπτυξης;, 2) Υπάρχει μελέτη και αν ναι σε ποιο στάδιο βρίσκεται για τη χωροθέτηση και κατασκευή δεξαμενής άρδευσης, αλλά και πυρασφάλειας της ευρύτερης περιοχής;»
