Τελειωμό δεν έχουν τα παράπονα και οι διαμαρτυρίες για τις συνθήκες λειτουργίας του Κλειστού Γυμναστηρίου Σπάρτης. Και πως να έχουν, αφού καμία ουσιαστική εργασία δεν έχει πραγματοποιηθεί στον χώρο, παρά τις επανειλημμένες καταγγελίες, τα ρεπορτάζ και τη δημοσιότητα που έχει λάβει το θέμα.
Αν και προσφάτως πραγματοποιηθήκαν κάποια βαψίματα στους τοίχους, η ενέργεια αυτή μοιάζει με αστείο για τους καθημερινούς χρήστες του γυμναστηρίου, αφού ουδέν αίτημα αντιμετώπισε. Αυτό διαπιστώνεται και από την επιστολή που έστειλε στον «Λακωνικό Τύπο» ένας ακόμα «αγανακτισμένος και κρυωμένος πλέον», όπως υπογράφει, φίλαθλος πολίτης. Τα όσα περιγράφει φωτογραφίζουν την χρονίζουσα αρνητική κατάσταση του αθλητικού χώρου, μεταφέρουν τα βιώματα των επισκεπτών και προβληματίζουν για την αδιαφορία της δημοτικής Αρχής.
Γράφει λοιπόν ο καταγγέλλων:
«Ως γονέας αθλητή και φίλαθλος της Σπάρτης, δεν μπορώ να μην εκφράσω την απογοήτευσή μου και την αγανάκτηση που νιώθω κάθε φορά που επισκέπτομαι το κλειστό γυμναστήριο της πόλης μας. Αν και είμαι περήφανος για τις τοπικές ομάδες και τη δυναμική που παρουσιάζουν, η αλήθεια είναι ότι το γυμναστήριο, το οποίο βρίσκεται στην πρωτεύουσα της Λακωνίας, έχει καταντήσει το πιο βρώμικο και εγκαταλειμμένο γήπεδο στην περιοχή.
Ας μιλήσουμε λίγο για τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι αθλητές μας. Το ταβάνι και οι τοίχοι είναι σκουριασμένοι και κάθε φορά που βρέχει, το νερό στάζει μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Το αποτέλεσμα; Ολισθηρό έδαφος που θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια των αθλητών. Κανείς δεν μπορεί να αγωνιστεί με άνεση όταν σε κάθε βήμα υπάρχει κίνδυνος για την υγεία του.
Και αν αυτό δεν είναι αρκετό, ας αναφερθούμε στις τουαλέτες. Δεν είναι μόνο βρώμικες, αλλά πολλές φορές οι αθλητές και οι γονείς αναγκάζονται να ψάξουν για χαρτί υγείας και σαπούνι, καθώς οι τουαλέτες παραμένουν χωρίς τα απαραίτητα υλικά. Είναι αυτός ο τρόπος που θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται οι δημόσιες αθλητικές εγκαταστάσεις;
Αντίστοιχα, το πρόβλημα με τον πίνακα των σκορ δεν έχει τελειωμό. Κάθε αγώνας είναι μια μάχη με τον πίνακα που αργοσβήνει συνεχώς και μας αφήνει χωρίς σαφή εικόνα για το σκορ ή τον χρόνο. Δεν μπορούμε να δούμε τα φάουλ, το χρονόμετρο των 24 δευτερολέπτων αναβοσβήνει και καθιστά αδύνατη τη σωστή ενημέρωση για τους αθλητές και τους προπονητές. Το αποκορύφωμα ήρθε την Κυριακή, όταν κατά τη διάρκεια ενός αγώνα ο πίνακας των 24 δευτερολέπτων δεν λειτούργησε καθόλου. Η γραμματεία και οι διαιτητές έκαναν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να τον ενεργοποιήσουν, αλλά τελικά χρησιμοποιήθηκε χειροκίνητο χρονόμετρο. Και αυτό το πρόβλημα δεν είναι μεμονωμένο. Όπως μας ενημερώνουν οι ομάδες, το πρόβλημα με τον πίνακα καταγράφεται σε κάθε φύλλο αγώνα, αλλά κανείς δεν έχει καταφέρει να δώσει μια μόνιμη λύση.
Είναι δυνατόν να καταλήγουμε πάντα σε αυτό το σημείο; Τι κάνει ο Δήμος Σπάρτης όταν παραλαμβάνει τα σχετικά έγγραφα; Πώς μπορεί ο δήμαρχος Σπάρτης, ο οποίος είναι και μέλος του συνδέσμου μπάσκετ, να παραμένει αδιάφορος όταν βλέπει τα προβλήματα με τα ίδια του τα μάτια;
Στο τέλος της ημέρας, το μόνο που φαίνεται να γίνεται είναι μια επιφανειακή αναβάθμιση, όπως το βάψιμο των τοίχων, όταν τα πραγματικά προβλήματα παραμένουν άλυτα. Είναι αδιανόητο να αγωνίζονται αθλητές με 10 βαθμούς θερμοκρασία μέσα στο γήπεδο, ενώ εμείς οι γονείς κουβαλάμε κουβέρτες για να προστατευτούμε από το κρύο και η γραμματεία προσπαθεί να επιβιώσει με αερόθερμο. Αυτά τα προβλήματα δεν είναι καινούργια. Εγώ προσωπικά επισκέπτομαι το κλειστό γυμναστήριο για χρόνια και δεν έχω δει καμία ουσιαστική βελτίωση. Η κατάσταση είναι απελπιστική και οι αθλητές μας αξίζουν κάτι καλύτερο. Ο αθλητισμός και οι νέοι μας αξίζουν χώρους που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους και να τους επιτρέπουν να αναπτύσσονται σε ένα ασφαλές και άνετο περιβάλλον. Είναι καιρός να γίνει κάτι επιτέλους.
Αγανακτισμένος και κρυωμένος πλέον μετά την προχθεσινή μου επίσκεψη στο κλειστό γυμναστήριο Σπάρτης,
ΦΙΛΑΘΛΟΣ ΟΜΑΔΩΝ ΣΠΑΡΤΗΣ»
