Αυτά όμως που προαναφέρθηκαν είναι μόνον ένα μικρό μέρος των προβλημάτων… Υπάρχουν πολλά ακόμη που είναι σημαντικότερα. Και είναι σημαντικό ότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πως η Σπάρτη είναι η μοναδική πόλις στη χώρα που δεν διαθέτει Μνημείο Πεσόντων!
Επί διακόσια χρόνια, όλες οι Δημοτικές Αρχές προφανώς απέφυγαν ουσιαστικά να εμπλακούν με το θέμα… Σίγουρα γιατί αντιλαμβάνονταν ότι ένα Ηρώον Πεσόντων για την ιστορική Σπάρτη δεν είναι ούτε εύκολη, ούτε πρόχειρη υπόθεση! Γιατί πρέπει, με ανάλογη αρχιτεκτονική αποτύπωση, να τιμά και να αναδεικνύει την ιστορικά παγκόσμια φυσιογνωμία της Σπάρτης. Γιατί πρέπει -ως έργο- να την προάγει και να τη διαφημίζει και όχι να την υποτιμά...
Ένα τόσο «λεπτό» ως προς τη φυσιογνωμία του έργο, και δεδομένων των πάντα στενών οικονομικών του δήμου, απέτρεπε τη διεξοδική συζήτηση και παρέπεμπε το θέμα στο άγνωστο μέλλον!
Όμως, επί δημαρχίας του κ. Δημοσθένη Ματάλα, άνοιξε για το θέμα μια δημόσια συζήτηση. Και σιωπηρά, αλλά δικαίως, επικράτησε η άποψη -που ίσως ακούστηκε σαν δικαιολογία- ότι η Σπάρτη διαθέτει το σημαντικότερο παγκοσμίως Μνημείο Πεσόντων! Το πιο παλαιό, το πιο σεβαστό, το πιο διακριτό, το πιο επίσημο… που δεν είναι άλλο από το λεγόμενο Κενοτάφιο του Λεωνίδα! Πολύ σωστά!... Αλλά εμείς, τι κάναμε για ν’ αναδείξουμε το μνημείο;
Γιατί το περιεχόμενο και η ουσία της άποψης είναι σωστή, αλλά είναι απαράδεκτη ως δικαιολογία η άποψη περί… «Λακωνικής λιτότητας» για να μην κάνουμε τίποτα! Γιατί στερεί κάθε προοπτική και, κυρίως, γιατί δεσμεύει την αναφορά στην αρχαιότητα. Όμως ένα μνημείο θα πρέπει να εκφράζει την αδιάλειπτη ιστορική παρουσία της Σπάρτης, τη διαχρονικότητα της θυσίας σε όλες τις φάσεις της εθνικής μας παρουσίας.
Θα πρέπει σε καταλλήλως διαμορφωμένο χώρο, δίπλα στο Κενοτάφιο, ν’ ανεγερθεί ένα μνημείο που να συνδέει τη διαχρονική θυσία των Σπαρτιατών και Λακώνων σε όλους τους αγώνες της πολύχρονης ιστορίας μας!
Ένα τεράστιο ορειχάλκινο σύμπλεγμα που να συναγωνίζεται ανάλογα ευρωπαϊκά πρότυπα, για να φέρνει στο νου από τον Λεωνίδα και τις Θερμοπύλες, τον Παυσανία των Πλαταιών, και τον Λυκούργο, μέχρι τον Παλαιολόγο και τον Πρινοκοκκά, τον Ζαχαριά, τους Γιατράκους και τον Κρεββατά (χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχαν Δερβενάκια…) τους Μαυρομιχαλαίους και τις Μανιάτισσες, τους Ήρωες του 12-13 και τους πεσόντες του ‘40, και τους «118». Ακόμη, τους λεβέντες Ήρωες του Κυπριακού αγώνα και των Ιμίων!
Μία σύνθεση, δηλαδή, που ν’ αναδεικνύει την ιστορική αίγλη αλλά και τον συνδυασμό της σοβαρότητας και της λαμπρότητας που απαιτεί ένα έργο τέτοιου ιστορικού μεγέθους και, γι’ αυτόν ακριβώς τον σκοπό, έχουμε τόσα πολλά και τόσο δυνατά επιχειρήματα για να απευθυνθούμε στην Πολιτεία, στους ομογενείς και σε χιλιάδες Σπαρτιατολάτρεις δωρητές σε όλο τον κόσμο!
Τι χρειάζεται; Άνθρωποι με μεράκι, συνεργασία, όραμα και προγραμματισμός! Και κάποιος να εμπνευστεί, να εμβαθύνει και να συστήσει την κατάλληλη επιτροπή... Τι λέτε, κύριε δήμαρχε;
(συνεχίζεται)
