Όμως, πέραν του ακατάλληλου χώρου και την πρόταση για την εξαγορά του λόφου που προανέφερα, (ιδιοκτησίας Βαμβακίτη) που έχει προ πολλού ανασκαφεί και διερευνηθεί από την Αρχαιολογική Υπηρεσία και μάλιστα έχει δεσμευθεί από κάθε οικοδομική δραστηριότητα, υπάρχει και το θέμα του αρχιτεκτονικού σχεδίου!
Τελικά, μουσείο θέλουμε να φτιάξουμε ή πολυκατοικία; Ποια «λογική» υπαγορεύει την «άρνηση των μελετητών και λοιπών παρατρεχάμενων» για τη δημιουργία ενός κλασικού, αρχαιοπρεπούς κτιρίου, σε περίοπτη θέση μάλιστα; Δεν βλέπουν ότι η πόλη στερείται παντελώς ενός αναλόγου κτιρίου; Τι είναι αυτό που συνδέει οπτικά και ψυχικά την ιστορία, τον πολιτισμό της αρχαιότητας με τη σύγχρονη πόλη; Και γιατί ανεχθήκαμε την ανέγερση του διοικητηρίου, του δικαστηρίου, του πανεπιστημίου σε σχέδια βιομηχανικών ή εμπορικών μονάδων;
Δεν έπρεπε να υπάρχει κάτι που να μας «δένει» με την ιστορική καταγωγή της πόλης μας; Και γιατί ανεχόμαστε ακόμη αυτή την τακτική μίσους προς οτιδήποτε αρχαϊκό, που εντέχνως έχει διεισδύσει στην αντίληψη και τη «λογική» κάποιων επιτηδείων αλλά και κάποιων αγαθών συμπολιτών;
Και τέλος πάντων, ποιος κάνει τις εισηγήσεις, ποιος είναι αρμόδιος, ποιος παίρνει τις αποφάσεις; Και ο δήμος, η περιφέρεια τι ρόλο παίζουν όταν δεν συνυπολογίζουν όλα αυτά;
Και δεν είναι χρόνια ανικανότητα η μη λειτουργία του Μουσείου Φωτογραφικών Μηχανών που με κόπο έφτιαξε ο τέως δήμαρχος κ. Σταύρος Αργειτάκος; Δεν είναι κρίμα να παραμένει κλειστό το Αστικού Βίου Μουσείο της οικογενείας Μανουσάκη; Έστω και αν κάποιοι το «λεηλάτησαν» κατά την κατασκευή του! Και, ευτυχώς, παραμένει σε λειτουργία το Μουσείο Λαδιού, για το οποίο όμως η πόλις παραχώρησε όχι την χρήση, αλλά την ιδιοκτησία όλης της έκτασης της παλαιάς ηλεκτρικής εταιρίας, στην Τράπεζα Πειραιώς για να φτιάξει το μουσείο για λογαριασμό της ασφαλώς!
Αλλά είναι μόνον αυτά; Σήμερα γίνονται εργασίες για τη διεύρυνση του Παλαιού Αρχαιολογικού Μουσείου… Τι ακριβώς εισηγήθηκε ο δήμος; Απλώς συμφώνησε στις προτάσεις της -αρμόδιας βεβαίως- αρχαιολογικής υπηρεσίας; Και όταν είδε ότι το Ίδρυμα Νιάρχου προτίθεται να χρηματοδοτήσει το έργο, δεν είχε καμία ιδέα για τη διεύρυνση του έργου σ’ ένα μεγαλύτερο συγκεντρωτικό προγραμματισμό που έπρεπε να συμπεριληφθεί στον τεχνικό σχεδιασμό, ώστε εύκολα στο μέλλον να συνδεθεί μ’ ένα -μελλοντικό έστω- έργο;
Και ποιο θα μπορούσε -και ακόμη μπορεί- να είναι αυτό; Δίπλα στο μουσείο υπάρχει το πάρκο του Αγίου Νίκωνος. Όλο αυτό το πάρκο πρέπει ν’ ανασκαφεί προκειμένου να δημιουργηθεί ένας, ή και δύο υπόγειων ορόφων, τεράστιος χώρος που θα περιλαμβάνει και το πλάτος της Λεωφόρου Λυκούργου… Αυτές οι αίθουσες θα μπορούσαν να συνδεθούν δια στοάς ώστε να επικοινωνούν με το παλαιό μουσείο, ενώ η χρήση τους θα εξυπηρετούσε την δημιουργία Μουσείου Ψηφιδωτών που η Σπάρτη στερείται! Γι’ αυτό ήταν απαραίτητος ο συνυπολογισμός όλου του έργου, ώστε να συνταιριάξουν οι τεχνικές προδιαγραφές! Και τέλος, ν’ ανακατασκευασθεί το πάρκο και στη μέση του η είσοδος, αντί του σιντριβανιού, να γίνει ένα καλλιμάρμαρο στρογγυλό περιστύλιο αρχαϊκού ρυθμού με δωρικές ή ιωνικές κολώνες...
(συνεχίζεται)
