Όχι, κάντε υπομονή, έχω κι άλλα να σας πω! Θα σας θυμίσω τα δεκάδες φράγματα που έπρεπε ήδη να έχουν γίνει, σε Ταΰγετο και Πάρνωνα και ιδιαίτερα εκείνο της Κελεφίνας... Που εδώ και σαράντα χρόνια ο αείμνηστος συμπολίτης, εκδότης και δημοσιογράφος, Δημοτικός Σύμβουλος και πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ανδρέας Χιώτης, με τεράστια κοινωνικοπολιτική εμπειρία, είχε με επιμονή εισηγηθεί αρμοδίως.
Όμως, αυτό το φράγμα της Κελεφίνας, μαζί με τα… μικρότερα «παιδιά» του, περιμένουν να τα συναντήσει η… κλιματική αλλαγή! Και τα… «πιτσιρίκια» παραμένουν ακόμα χωρίς μελέτες, στον καταψύκτη με… τα αμελέτητα!
Κανένας, προφανώς, δεν βλέπει ότι ο «δονακοτρόφος Ευρώτας» κατάντησε ξεροπόταμο... Ότι η στάθμη των υπογείων υδάτων έχει πέσει επικίνδυνα. Ότι σε λίγο θα υπάρχει πρόβλημα άρδευσης και ύδρευσης, ότι το κόστος άντλησης από μεγάλα βάθη είναι τσουχτερό και επιβαρύνει τελικά το κόστος των προϊόντων και τις δαπάνες των οικογενειών...
Δεν έχουμε μάθει σε τι βαθμό συμβάλουν στην ανανέωση των υδάτινων πόρων οι εκροές της λίμνης Τάκα… Αν και κατά πόσον χρειάζονται καλλιέργεια οι πηγές στο Βιβάρι, στο Λεοντάρι, ή αλλού... Και κατά πόσον θα πρέπει να σκεπτόμαστε για φράγμα στον Ευρώτα για τον εμπλουτισμό του υδροφόρου ορίζοντα, το οποίο ασφαλώς -πέραν της άρδευσης- μπορεί να συμβάλλει και στην τουριστική αξιοποίηση του ιστορικού ποταμού.
Θα σας θυμίσω ακόμη την περιπέτεια των ΙΕΚ Σπάρτης, που ο ευγενής δωρητής αποφάσισε να δημιουργήσει στον τόπο μας για τα παιδιά μας. αλλά κάποιοι νόμισαν ότι ο κύριος Βαλιώτης είναι… αμερικανάκι! Και οι επιτήδειοι των δημοσίων υπηρεσιών θέλησαν να τον εμπλέξουν με… δημόσιες κατασκευές! Και αναγκάσθηκε να κάνει δημόσιες καταγγελίες και ν’ απειλήσει την απόσυρση της δωρεάς και στραπατσάρισε με τον λόγο του στα εγκαίνια, τα μούτρα Αρχών και Υπευθύνων!
Και το κυριότερο: κατέδειξε δημόσια την κακοδαιμονία των υπαλλήλων του Κράτους που καταδυναστεύουν τον τόπο μας! Αλλά ποιος να ντραπεί, ποιος να κοκκινίσει, όταν στην τσέπη του κουδουνίζουν τα όβολα!
Θα θυμίσω και την αγορά που έκανε ο δήμος στο νεοκλασικό οίκημα της οικογενείας Παναγ. Τριτάκη, προκειμένου να διασωθεί, ν’ ανακαινισθεί και να χρησιμοποιηθεί για εκδηλώσεις του δήμου… Αλλά είκοσι πέντε χρόνια τώρα, οι Δημοτικές Αρχές δεν του έβαλαν… ούτε καρφί! Και ενώ αναπτερώθηκε το ηθικό των πολιτών, μήπως διασωθούν με πρωτοβουλία του δήμου και άλλα αξιόλογα και ιστορικά κτήρια της πόλης, όπως είναι οι οικίες Γκορτσολόγου και Βαρβιτσιώτη, μείναμε… στα κρύα του λουτρού!
Και, πριν έλθω στα σοβαρά του επομένου άρθρου, θέλω να σημειώσω ακόμη κάτι: θέλω να μάθω, τέλος πάντων, με τι δείχνει η πόλις μας στους ξένους ότι είναι από τις ιστορικότερες της γης; Ότι έχει αδιάλειπτη ιστορική παρουσία χιλιετιών; Ότι δημιούργησε πολιτισμό που διαμόρφωσε την πολιτική σκέψη σε όλη τη γη; Μήπως το άγαλμα του Λεωνίδα, που βεβαίως τιμά τον δωρητή του, αλλά προσβάλει την πόλη που σκέφθηκε να το τοποθετήσει μπροστά σ’ ένα σύγχρονο αθλητικό χώρο; Σε χώρο δηλαδή που αρμόζει για την ανέγερση αγαλμάτων Ολυμπιονικών!
Ή μήπως μας εκπροσωπεί το άγαλμα του Λυκούργου (που είναι τοποθετημένο στο πάρκο της Μητροπόλεως αυτό!) Ποιος ξέρει όμως ότι απεικονίζει κάποιο Ρωμαίο Συγκλητικό, που τη δεκαετία του ‘50, οι Ιταλοί, πούλησαν «κοψοχρονιά» στους ευγενείς ξενιτεμένους συμπατριώτες μας, ως τον Μεγάλο Νομοθέτη!
(συνεχίζεται)
