Άρθρο της Νάγιας Γρηγοράκου*
Η πρόσκληση της Παρασκευής 28 Φεβρουαρίου 2025 που έγραφε: «Δεν έχω Οξυγόνο» ήταν στην πραγματικότητα μια «πρόσκληση στο μέλλον». Και οι πολίτες ανταποκρίθηκαν. Δήλωσαν παρόντες. Μαζικά, ομόθυμα, με μια συγκλονιστική αξιοπρέπεια και κυρίως με ένα κοινό αίτημα: Δικαιοσύνη! Οι δρόμοι και οι πλατείες γέμισαν από γυναίκες και άντρες κάθε ηλικίας που δεν αντέχουν άλλο την κοροϊδία, την αδιαφορία, την υποτίμηση. Δεν ήταν απλώς διαδηλώσεις. Δεν ήταν μνημόσυνο. Ήταν μια κραυγή. Ήταν μια ανταπόκριση στο μέλλον!
Η Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός νιώθοντας το ποτάμι της οργής να φουσκώνει επέλεξαν να παραμείνουν αμετανόητοι και προσκολλημένοι σε ανέξοδους τακτικισμούς. Φοβισμένοι και πανικόβλητοι μίλησαν για «προσπάθεια αποσταθεροποίησης της Κυβέρνησης», για «ακραίους» ή «ψεκασμένους συνωμοσιολόγους», ενώ την ίδια στιγμή καλούσαν τον κόσμο να «πενθήσει σιωπηλά από το σπίτι του»! Και τι δεν ακούσαμε από κορυφαίους Υπουργούς της Κυβέρνησης, που κραύγαζαν στα τηλεπαράθυρα, την εβδομάδα πριν τις μεγάλες συγκεντρώσεις! Μίλησαν για αντικυβερνητικές συγκεντρώσεις και πολιτική εργαλειοποίηση της τραγωδίας. Τη μία μέρα ο Πρωθυπουργός παρουσιαζόταν ως παραπλανημένος και την επόμενη επέστρεφε στη βολική θεωρία του «ανθρώπινου λάθους» και των «χρόνιων παθογενειών». Τη μία μέρα η κυβερνητική παράταξη συντασσόταν με το «όλα στο φως» και την επόμενη ρωτούσε «μα ποιον και τι να συγκαλύψουμε;». Ένα πραγματικό αλαλούμ με ένα και μοναδικό στόχο: τη διατήρηση στην εξουσία με κάθε τρόπο, με κάθε κόστος.
Η θλιβερή αλήθεια είναι πως η τραγωδία των Τεμπών ανέδειξε την αδιαφορία και την ανικανότητα της κυβέρνησης να προστατεύσει τους πολίτες. Σήμερα, η ασφάλεια των σιδηροδρόμων παραπέμπεται και πάλι ως προεκλογική δέσμευση για δύο χρόνια μετά, το 2027. Κι ας ανακοίνωνε ο πρώην Υπουργός Μεταφορών κ. Καραμανλής κουνώντας το δάχτυλο ότι το 2025 θα κυκλοφορούσαν τρένα υδρογόνου. Εγκατάλειψαν τους σιδηρόδρομους και όταν ήρθε το μοιραίο, αντί για ειλικρινή αυτοκριτική, είδαμε επικοινωνιακές μεθοδεύσεις και συγκάλυψη.
Η τριήμερη συζήτηση στη Βουλή στο πλαίσιο της πρότασης δυσπιστίας κατά της Κυβέρνησης που κατέθεσε το ΠΑΣΟΚ με το σύνολο των προοδευτικών δυνάμεων, απαντώντας θετικά στην κραυγή της κοινωνίας, κατέδειξε τον πανικό όσων το μέλλον δεν συμπεριλαμβάνει. Το «μετά τον Μητσοτάκη το χάος» και τα περί «συμμαχίας μηδενιστών» που χρησιμοποιήθηκαν ως επιχειρήματα από την Κυβέρνηση καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης ανήκουν στο χτες. Ή για να το πω αλλιώς: Δεν τρομάζουν πια κανέναν.
Εξάλλου η ελληνική κοινωνία ήδη ζει το χάος με τον Μητσοτάκη και ήδη αισθάνεται έρμαιο μιας συμμορίας που αντιμετωπίζει το κράτος ως λάφυρο. Ζει το χάος κάθε φορά που έρχεται η ώρα να πληρώσει το ενοίκιο, να ανοίξει τον λογαριασμό του ρεύματος, να επιλέξει το πιο φτηνό προϊόν στο σούπερ μάρκετ, να κάνει κι άλλες απλήρωτες υπερωρίες για να μη χάσει και αυτή τη δουλειά, να περιορίσει κι άλλο τις ανάγκες, ν’ αναβάλλει για άλλη μία χρονιά τη φυγή από το πατρικό σπίτι, να ψάξει για γιατρό, να δανειστεί στις 19 του μήνα για να τα βγάλει πέρα. Ζει το χάος σε μια καθημερινότητα γεμάτη άγχος, ανασφάλεια, χωρίς προοπτική, χωρίς όνειρα για το μέλλον. Μια καθημερινότητα που αυτάρεσκα ακούει από την Κυβέρνηση να χαρακτηρίζεται ως success story. Ένα success story απευθείας αναθέσεων και κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος. Ένα success story μέσα στο οποίο οι θεσμοί καταρρέουν ή χρησιμοποιούνται κατά το δοκούν, η αξιοκρατία ταυτίζεται με το «βύσμα» των λίγων, οι Ανεξάρτητες Αρχές θυσιάζονται στον βωμό του επιτελικού κράτους, η αλήθεια αντικαθίσταται από την προπαγάνδα και τα fake news και οι πολίτες αντιμετωπίζονται ως φτηνοί πελάτες.
Την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2025 γέμισαν και οι πλατείες της Λακωνίας. Αγρότες, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, γονείς με τα μωρά στην αγκαλιά, συνταξιούχοι, νέοι και νέες που επιμένουν να υποστηρίζουν τον τόπο τους ήταν στο δρόμο, φωνάζοντας για οξυγόνο. Γιατί πλέον έχει γίνει συνείδηση ότι οι φιέστες, οι επισκέψεις Υπουργών και οι φωτογραφήσεις μπροστά σε έργα που κάποτε θα γίνουν όχι μόνο δεν προσφέρουν τίποτα στο σήμερα, αλλά στενεύουν και υπονομεύουν και το αύριο. Οδηγούν στην ερήμωση του τόπου μας, στην υποβάθμιση της ζωής μας, στην απαξίωση του καθημερινού μόχθου και της προσπάθειας και τελικά στερούν το οξυγόνο. Και αυτό ο Λακωνικός λαός δήλωσε περήφανα πως δεν είναι διατεθειμένος να το αποδεχτεί. Η Λακωνία -όπως και όλη η Ελλάδα- δεν ανέχεται άλλο το «θα», τον συμβιβασμό στο λίγο, το «πάμε και όπου βγει», τις υποσχέσεις – voucher χωρίς αντίκρισμα.
Στην Κυβέρνηση προκαλεί έκπληξη το ότι τα γεγονότα επιμένουν. Προκαλεί έκπληξη που η τραγωδία των Τεμπών δεν ξεχάστηκε, που έγινε ορόσημο και τόπος συνάντησης όλης της κοινωνίας, που το αφήγημα της «κακιάς ώρας» δεν πέρασε, που οι πολίτες ζητούν δικαιοσύνη με τέτοια πρωτόγνωρη, ένταση, χωρίς να πείθονται από τις φτηνές κραυγές περί ψευτοδιλημμάτων και χωρίς να φοβούνται, γιατί απλά αυτή η Κυβέρνηση ήδη ανήκει στο χτες.
Το μαρτυρά η προσκόλληση σε μια ρητορική τρομολαγνείας για κάποιο μελλοντικό δήθεν αδιέξοδο που περιμένει τη χώρα, αν αυτή η Κυβέρνηση πέσει. Αλλά όλα αυτά μοιάζουν με εκείνα τα παλιά θρίλερ που δεν τρομάζουν πια κανέναν. Γιατί, πράγματι «στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Το απέδειξαν οι πολίτες στο δρόμο. Όσο για το μέλλον, το βλέπουν μόνο εκείνοι που είναι ικανοί να το υπηρετήσουν. Και αυτή η Κυβέρνηση είναι βέβαιο πως δεν ανήκει σ’ αυτούς.
*Η Νάγια Γρηγοράκου είναι Βουλευτής Λακωνίας με το ΠΑΣΟΚ -Κίνημα Αλλαγής
