Κανείς δεν ακούει τις φωνές των ελπίδων της γης, άστεγες που ’ναι: «Φυτέψτε δέντρα, να βρούμε κλαδιά να φωλιάσουμε», ουρλιάζουν απελπισμένες, όμως κανείς δεν φαίνεται να συγκινείται και συνεχίζουν: «Φυτέψτε δέντρα να εγκλωβίσουν το νερό, πριν χείμαρρος γίνει και χαθεί και το έδαφος παρασύρει. Δεν χρειάζεται η φύση μεταλλικά δέντρα, που διώχνουν τα πουλιά και τα ζώα. Δεν είστε μόνοι σας στη γη. Τη χρειάζεστε και σας χρειάζεται. Μην εξακολουθείτε να την πληγώνετε. Φυτέψτε δέντρα να πρασινίσει ο τόπος, ν’ αρχίσει ν’ ανασαίνει η γη κι η καρδιά της να πάρει τους κανονικούς της χτύπους».
Οι κεραίες των ανθρώπων δεν μπορούν να συλλάβουν αυτούς τους ήχους αλλά ακόμη κι αν μπορούσαν, θα έκαναν πως δεν τους άκουσαν και θα συνέχιζαν την καταστροφή της φύσης προς το συμφέρον τους, σφυρίζοντας αδιάφορα. Μόνο που δεν γνωρίζουν ποιο είναι το πραγματικό τους συμφέρον.
Η γη δεν βγάζει χαρτονομίσματα και κανένα δέντρο δεν καρπίζει λίρες. Αυτά είναι δημιουργήματα του ανθρώπου. Τα έφτιαξε για να τον βοηθάνε στις συναλλαγές του, να κάνουν τη ζωή του πιο εύκολη και κατάντησε να γίνει υπηρέτης τους. Τώρα πια δεν τα κάνει αυτός ό,τι θέλει, αλλά εκείνα αυτόν. Ζει, αναπνέει και υπάρχει με την έννοια τους. Κρίμα!
Το συμφέρον του ανθρώπου είναι να συνυπάρχει αρμονικά με τη φύση που τον γέννησε, γιατί αν συνεχίσει να την πληγώνει, ποντάροντας στην ενέργεια που μπορεί να αποκομίσει, χωρίς να εξετάζει αν ο τρόπος είναι συμβατός με το περιβάλλον, τότε σκέπτεται μονόπλευρα και κοντόφθαλμα. Μπορεί να έχει ενέργεια, όμως θα στερηθεί το οξυγόνο και πολύ περισσότερο το νερό.
Ας καταλάβουμε μια και καλή πως η ενέργεια που παίρνουμε πληγώνοντας τη φύση, θα γυρίσει μπούμερανγκ και θα χτυπήσει το κεφάλι μας. Φέτος ζήσαμε το πιο θερμό καλοκαίρι. Είδαμε να ξεραίνονται πολλά δέντρα, όπως εσπεριδοειδή, καρυδιές, συκιές, αμπέλια, όσο για τις κληματαριές τα σταφύλια σάπισαν πριν καλά – καλά σχηματιστούν, όπως και πολλά άλλα φρούτα.
Αν αυτά δεν σας λένε τίποτα, τότε, λυπάμαι, αλλά είμαι σίγουρος πως μας περιμένουν πολύ πιο δύσκολα χρόνια. Είναι στο χέρι μας να σώσουμε όσα ακόμα μπορούν να σωθούν, αρκεί να συνειδητοποιήσουμε πως το πρόβλημα είναι υπαρκτό. Κατόπιν θα αρχίσουμε να βρίσκουμε τις λύσεις.
Αρκεί καθένας μας κάθε βράδυ να κοιτάζει τον έναστρο ουρανό, για να συνειδητοποιήσει την ασημαντότητά μας στο χώρο του διαστήματος. Κι όμως μας έχει δοθεί το πλουσιότερο δώρο: ένας γαλάζιος πλανήτης πανέμορφος και μοναδικός στο σύμπαν. Ένας πλανήτης γεμάτος ζωή που μας καλεί να τον αγαπήσουμε και να μην τον πληγώνουμε. Ας ονειρευτούμε ένα καλύτερο κόσμο, όπως τότε που ήμασταν παιδιά, που ζωγραφίζαμε έναν ήλιο, ένα σπίτι κι ένα δέντρο. Ολόκληρη η σοφία των αιώνων κλεισμένη σε μια ζωγραφιά. Μήπως τάχα χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο στη ζωή;
Ας σκεφτούμε λιγάκι κι ας διδαχτούμε από τα αθώα βλέμματα των μικρών παιδιών. Ίσως εκείνα έχουν να μας διδάξουν πολλά εμάς τους μεγαλύτερους.
