Πόσο πιο όμορφος θα ήταν ο κόσμος, αν τη στιγμή που ανοίγαμε το στόμα να φάμε κάτι, αναλογιζόμασταν πως εκατομμύρια παιδιά σ’ όλο τον κόσμο δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα, κάποια μάλιστα μένουν θεονήστικα μέρες ολόκληρες και κάποια, δυστυχώς, πεθαίνουν από ασιτία.

Αν αναλογιζόμασταν πως εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο ψάχνουν στα σκουπίδια να βρουν μια μπουκιά μουχλιασμένο ψωμί ή ένα κομμάτι σαπισμένο κρέας, που άλλοτε το βρίσκουν κι επιβιώνουν κάτω από τη γέφυρα που έχει γίνει το σπιτικό τους, άλλοτε δεν το βρίσκουν και κοιμούνται νηστικοί και κάποιοι από αυτούς, δυστυχώς, πεθαίνουν από ασιτία.

Αν αναλογιζόμασταν πως σε πολλά μέρη της γης πετάνε τον καφέ σε σκουπιδότοπους  για να μην πέσει η τιμή του, θάβουν το κρέας για τον ίδιο λόγο, χύνουν το γάλα και το λάδι, οδηγούν στην καταστροφή χιλιάδες είδη τροφίμων, αφήνουν τα φρούτα να σαπίσουν και να πέσουν στη γη, για να μην πέσει η τιμή τους, τη στιγμή που, όπως προανέφερα, εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν από ασιτία.

Αν αναλογιζόμασταν πως κάθε μέρα, κάθε νοικοκυριό πετάει στα σκουπίδια μία και δυο και τρεις σακούλες τροφές που δεν κατανάλωσε, είτε αυτές ήταν μισοφαγωμένα πιάτα ή  φαγητό στην κατσαρόλα που δεν περιδρόμιασε, ή ακόμα τροφές που έληξαν χωρίς καν να ανοίξει τη συσκευασία τους, τη στιγμή που με αυτές θα χόρταιναν τόσα εκατομμύρια άνθρωποι στη γη, που πεθαίνουν από ασιτία.

Αν αναλογιζόμασταν πώς εκατομμύρια βόμβες, όλμοι, χειροβομβίδες, σφαίρες, νάρκες, όπλα κάθε είδους, πολεμικά αεροσκάφη, ελικόπτερα και πλοία κατασκευάζονται από τις βιομηχανίες του θανάτου, τη στιγμή που μόνο με ένα μικρό μέρος από αυτές τις δαπάνες μπορούσαν να χορτάσουν εκατομμύρια άνθρωποι στη γη που πεθαίνουν από ασιτία.

Αν αναλογιζόμασταν πόσοι άνθρωποι πεθαίνουν στις λεγόμενες υποανάπτυκτες χώρες από έλλειψη νερού, τροφής και φαρμάκων, γιατί οι αναπτυγμένες, (τρομάρα τους), χώρες τους έχουν υφαρπάξει τον ορυκτό τους και όχι μόνο πλούτο, χωρίς να τους δίνουν δεκάρα και τους αφήνουν χωρίς μια μπουκιά ψωμί, χωρίς σχολεία, χωρίς ιατρική περίθαλψη, χωρίς καμιά δυνατότητα βελτίωσης του βιοτικού τους επιπέδου, στην ουσία οδηγώντας τους σε θάνατο από ασιτία.

Αν αναλογιζόμασταν κάθε φορά που βρισκόμασταν σε γλέντι με κλαρίνα, βιολιά, κρασί, ψητό άφθονο, χορό και τραγούδια –τώρα το καλοκαίρι κάθε βράδυ κάποιο χωριό γιορτάζει-, αν αναλογιζόμασταν, ξαναλέω, όλα αυτά έστω και για πέντε δευτερόλεπτα, πόσο πιο όμορφος θα γινόταν μια μέρα ο κόσμος μας.