Κάθομαι να γράψω για την Ερασιτεχνική Θεατρική Ομάδα Λακωνίας, (ΕΘΟΛ), κι αισθάνομαι τρομακτικά μικρός μπροστά στο θαύμα της ύπαρξής της πρώτα και της δημιουργικότητάς της εκ του μηδενός δεύτερον.
Όσο συλλογίζομαι πόσα πολλά έχει καταφέρει, με πιάνει δέος και φοβάμαι πως δεν θα μπορέσω να παρουσιάσω τα πεπραγμένα της με τη δέουσα λαμπρότητα. Από το 2001 που ιδρύθηκε, μέχρι σήμερα, έχει δώσει πνοή στην πόλη μας, έχει αφήσει τη σφραγίδα της ανεξίτηλη κι έχει να δώσει ακόμα περισσότερα. Κάθε χρόνο κατορθώνει να δίνει εξαιρετικές παραστάσεις με πενιχρά έως ανύπαρκτα μέσα. Κι όμως το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από τέλειο, είναι πανέμορφο!
Αυτό οφείλεται, πιστεύω, στο μεράκι που έχουν αυτά τα παιδιά, τα δικά μας παιδιά, άνθρωποι που τους συναντάμε καθημερινά, η Μάντυ, ο Στράτης, ο Παναγιώτης και τόσοι άλλοι, που θυσιάζουν τον πολύτιμο χρόνο τους αφιλοκερδώς, για να παρουσιάσουν επί σκηνής δυνατά και δοκιμασμένα έργα του Ελληνικού αλλά και του παγκόσμιου ρεπερτορίου.
Άνθρωποι που δίνουν την ψυχή τους στη σκηνή, όχι για να ξεχωρίσουν από το πλήθος, ούτε για να γίνουν βεντέτες, αλλά γιατί αγαπάνε αυτό που κάνουν και πιστεύουν σ’ αυτό. Τις δύο και πλέον ώρες της παράστασης δίνουν έναν αγώνα σκληρό και απαιτητικό. Πονάνε, ιδρώνουν, ματώνει η ψυχή τους για να βγει ο ρόλος.
Τους παρακολουθώ και δεν τολμώ να τους συγκρίνω με τους επαγγελματίες, γιατί είναι πολύ πιο πάνω από αυτούς. Εκείνοι, (οι επαγγελματίες), ό,τι κάνουν, το κάνουν γιατί το διάλεξαν, είναι το επάγγελμά τους. Ζουν από αυτό, γι’ αυτό δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Αγαπάνε μεν αυτό που κάνουν, αλλά στο πίσω μέρος του εγκεφάλου τους βλέπουν την πληρωμή για τους κόπους τους.
Τα δικά μας παιδιά όμως γιατί το κάνουν άραγε; Για να πληρωθούν; Όχι φυσικά. Γιατί αγαπάνε το θέατρο, είναι η συνέχειά τους, δεν κάνουν χωρίς αυτό κι ό,τι αγαπάς, δίνεις όλο σου τον εαυτό γι’ αυτό.
Όταν λοιπόν βλέπουμε αυτά τα παιδιά, (δεν έχει σημασία η ηλικία, μικρά ή μεγάλα, παιδιά είναι όλοι τους, ευτυχώς), να παίζουν, ας συλλογιστούμε τις πρόβες που έχουν κάνει, τον ιδρώτα που έχουν χύσει προκειμένου να εμπεδώσουν τις σκηνοθετικές οδηγίες, την αγωνία τους ώσπου να ολοκληρωθεί το έργο, τα σκηνικά που σχεδόν τα φτιάχνουν μόνοι τους κι είναι ομολογουμένως θαυμάσια, τα κοστούμια που δίνουν αγώνα δρόμου για να τα εξασφαλίσουν, τη μουσική διδασκαλία και τόσα πολλά άλλα που χρειάζονται για να δοθεί μια παράσταση.
Το κάνουν και για έναν άλλο λόγο, πιο σημαντικό: γιατί είναι Έλληνες. Είδαν το φως σ’ αυτή τη μοναδική χώρα του κόσμου, που κάθε της πόλη είχε το θέατρό της. Γιατί εδώ γεννήθηκαν η τραγωδία και η κωμωδία. Στα ίδια χώματα, αυτά που πατάμε σήμερα, περπατούσε ο Σοφοκλής, ο Αισχύλος, ο Ευριπίδης, ο Αριστοφάνης και τόσοι μα τόσοι άλλοι σπουδαίοι άνθρωποι, που η ανθρωπότητα θα κλείνει το γόνυ μπροστά τους και θα τους τιμά εσαεί.
Κάθε φορά που τα ηρωικά αυτά παιδιά ανεβάζουν ένα έργο, μια χαρά με πλημμυρίζει. Όταν βρίσκομαι στην παράσταση, συμμετέχω νοερά μαζί τους, συμπάσχω, αφού έχει επέλθει η μέθεξη κι έχω γίνει ένας από αυτούς. Είναι σαν να με έχουν πάρει από το χέρι και να με οδηγούν στα δικά τους μονοπάτια.
Βιώνω την αγωνία τους, μουσκεύω από τον ιδρώτα τους, η ανάσα τους γίνεται δική μου ανάσα, πετώ με τα δικά τους φτερά, ελπίζοντας σ’ ένα καλύτερο αύριο, πιο όμορφο, δίκαιο και ανθρώπινο.
Σας παρακαλώ, υποκλιθείτε σ’ αυτά τα παιδιά, δείξτε τους την αγάπη σας, σφίξτε τους το χέρι όπου τα συναντάτε, θεωρήστε τα δικά σας παιδιά. Το αξίζουν!
