Πόσο θα ήθελα να σβηστούν από τα λεξικά όλων των γλωσσών του κόσμου κάποιες κακές, χείριστες λέξεις, που πονάνε όταν τις ακούω. Λέξεις που κατεβάζουν το επίπεδο του ανθρώπου κάτω από εκείνο των ζώων.
 
Πείνα, άστεγοι, απελπισία, είναι οι πρώτες που έρχονται στο μυαλό. Πόσες φορές αναλογιστήκαμε άραγε, μετά από ένα χορταστικό γεύμα με όλα τα καλά, πόσοι άνθρωποι στον κόσμο λιμοκτονούν; Κάποια παιδιά, ενός κατώτερου θεού σίγουρα, δεν έχουν μια σταγόνα γάλα να πιούν, τη στιγμή που ο δικός μας κανακάρης – διάδοχος γκρινιάζει και κατεβάζει με το ζόρι λίγες γουλιές και το υπόλοιπο απαξιοί να το πιει.
 
Μετά από το ρέψιμο, που έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι το στομάχι μας δεν χωράει άλλο τίποτα, πέταξε ποτέ η σκέψη μας σε μερικούς συνανθρώπους μας που δεν έχουν χορτάσει ποτέ κι ούτε ξέρουν τι θα πει ρέψιμο; Φυσικά ούτε τα αντιόξινα γνωρίζουν, που τα ρουφάμε με το κιλό για να χωνέψουμε.
 
Κι όταν έρχεται η στιγμή να ξαπλώσουμε στην υπέροχη κρεβατοκάμαρα από ξύλο καρυδιάς παρακαλώ, με ανατομικό στρώμα και θερμαινόμενο υπόστρωμα, πήγε το μυαλό μας ποτέ σ’ εκείνους που προσπαθούν να καταπολεμήσουν την παγωνιά τυλιγμένοι με χαρτόκουτα κάτω από τις γέφυρες;
 
Εντάξει, κι εμείς με κόπους και θυσίες, με την τράπεζα να μας γδέρνει κάθε μήνα, καταφέραμε κι αποκτήσαμε το σπιτάκι μας, είτε αυτό είναι διαμέρισμα, είτε το χτίσαμε εξαρχής. Όμως μπορέσαμε και βάλαμε το κεφάλι μας κάτω από ένα κεραμίδι.
 
Ας πάει η σκέψη μας και λίγο παραπέρα, γιατί εμείς δεν είμαστε ο κόσμος όλος. Υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που ζουν δίπλα μας κι έχουν τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες ανάγκες με μας, κι ας φανταστούμε πώς ζουν αυτοί που δεν έχουν ούτε σπίτι να κοιμηθούν, αλλά ούτε ένα πιάτο φαγητό να βάλουν στο στόμα τους.
 
Πόσο ευτυχείς, άραγε, θα νοιώσουμε που καταφέραμε να παραγκωνίσουμε αυτά τα εμπόδια και δεν μας νοιάζει μετά τι κάνουν οι άλλοι; Θα μπορέσουμε να απεκδυθούμε το παχύ δέρμα που μας καλύπτει και μας κάνει να φαινόμαστε και να είμαστε ίδιοι με τους υπόλοιπους ενοίκους του ζωικού βασιλείου, και να κάνουμε κάτι γι’ αυτούς τους ταλαίπωρους;
 
Πόσες φορές είπαμε μια καλή κουβέντα σε κάποιον που βρήκε τη δύναμη να μας ανοίξει την καρδιά του και μας είπε ότι πλέον με τόση δυστυχία η ζωή του δεν έχει κανένα νόημα; Προσπαθήσαμε ποτέ να ενθαρρύνουμε κάποιον μέσα στην απελπισία του, λέγοντάς του πως κάποια στιγμή θ’ αλλάξουν τα πράγματα;
 
Το ζήτημα δεν είναι θρησκευτικό, ούτε ρωτάει αν είμαστε ευσεβείς θρησκευόμενοι, αλλά ανθρώπινο. Οι κακές λέξεις πείνα, άστεγοι, απελπισία, πρέπει να εκλείψουν δια παντός από τα λεξικά και στη θέση τους να μπουν οι λέξεις αγάπη, φροντίδα, ελπίδα.
 
Πώς θα γίνει όμως αυτό; Όταν και μόνον όταν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας σ’ αυτό τον κόσμο, κι ότι όταν πεινάει ο γείτονάς μας, θα πεινάσουμε κάποια στιγμή κι εμείς.
 
Συνηθίσαμε να τα ζητάμε όλα από το κράτος: να μεριμνήσει αυτό για τους άστεγους, για τους πεινασμένους, για όλα, αλλά ποτέ δεν είμαστε εντάξει στις υποχρεώσεις μας απέναντί του. Κοιτάμε πώς να μην πληρώσουμε την εφορία, αντί να χαιρόμαστε που συμβάλουμε στο να ανταπεξέρχεται το κράτος στις υποχρεώσεις του.
 
Άρα το ζήτημα είναι πιο βαθύ, ξεκινά από εμάς κι από την παιδεία που έχουμε λάβει.
«Το κράτος είναι υποχρεωμένο να φροντίσει», συνηθίσαμε να λέμε, ανενδοίαστοι κι ανυποψίαστοι. Μα εμείς αποτελούμε το κράτος, εμείς ζούμε σ’ αυτή τη χώρα, εμείς πρέπει πρώτα απ’ όλα να φροντίζουμε ώστε το δημόσιο ταμείο να έχει πόρους, κι όχι να κοιτάμε πώς να το αρμέξουμε, είτε απαιτώντας υπέρογκες επιδοτήσεις με πλαστά αποδεικτικά στοιχεία, είτε αρνούμενοι να πληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας απέναντί του.
 
Ας γίνουμε καλύτεροι πρώτα εμείς και σίγουρα θ’ ακολουθήσουν οι δημόσιοι λειτουργοί. Άλλωστε αυτοί είναι σαρξ εκ της σαρκός μας. Κι επιτέλους, ας απαιτήσουμε να τιμωρηθούν αυστηρά όσοι ζημίωσαν με οιονδήποτε τρόπο τον τόπο, είτε αφαιρώντας χρήματα από το δημόσιο ταμείο με δόλιο τρόπο, είτε παίρνοντας υπέρογκες μίζες για άχρηστα, υπερτιμημένα αγαθά που αγόρασαν γι’ αυτό. Το κυριότερο, ν’ απαιτήσουμε σωστή διαχείριση των δημοσίων δαπανών από τους υπεύθυνους διαχειριστές τους, με δυνατότητα ελέγχου από τον κάθε πολίτη.
Τότε θα βρεθούν χρήματα για τους άστεγους, τους πεινασμένους και τους απελπισμένους. Πρώτα όμως πρέπει να βρεθούν Άνθρωποι, με το Α κεφαλαίο.