Να λοιπόν που φτάσαμε να γίνουμε όλοι επιχειρηματίες. Μισθωτοί, υπάλληλοι, συνταξιούχοι, όλοι μα όλοι, από τη στιγμή που υπογράφηκε ο νέος πτωχευτικός νόμος, είμαστε επιχειρηματίες, αφού σαν τέτοιους μας αντιμετωπίζει ο νόμος αυτός. Δεν γνωρίζω ποια φωτεινά μυαλά της κυβέρνησης έφτιαξαν αυτό το νόμο – έκτρωμα, λυπάμαι όμως για τους βουλευτές που τον ψήφισαν. Τους ψηφίσαμε για να μας αντιπροσωπεύουν, για ν’ αποκτήσει η φωνή μας οντότητα (στη δημοκρατία έτσι γίνεται συνήθως), κι αυτοί χωρίς περίσκεψιν, χωρίς αιδώ και, φυσικά, χωρίς να μας ρωτήσουν αν συμφωνούμε, ψήφισαν αυτό το νόμο, που ήταν αδιανόητο να τον ονειρευτούμε.
Ας δούμε λοιπόν τι λέει μέσες – άκρες ο υπέροχος αυτός νόμος! Στην ουσία ποινικοποιείται η φτώχεια μας, αφού κανένα δεν θα νοιάζει πώς πτωχεύσαμε, αλλά το ότι δεν θα έχουμε χρήματα για ν’ αποπληρώσουμε το δάνειο που έχουμε πάρει από την θεοκρατία των τραπεζών, προκειμένου να βάλουμε το κεφάλι μας κάτω από ένα κεραμίδι.
Κάθε πολίτης λογίζεται σαν επιχείρηση. Φυσικά με αυτό το σκεπτικό χάνεται κάθε μέτρο προστασίας της πρώτης κατοικίας. Από τούδε και στο εξής θα ισχύει ότι ισχύει και για τις επιχειρήσεις που πτωχεύουν. Δηλαδή οι τράπεζες θα μας παίρνουν το σπίτι. Αυτές πια θα μας διοικούν, αυτές θα μας ελέγχουν και θα έχουν πρόσβαση -νόμιμα πια- στα προσωπικά μας δεδομένα. Είπατε τίποτα;
Ας το κάνουμε πιο λιανά: Αν ένα νιόπαντρο ζευγάρι πάρει δάνειο για πρώτη κατοικία και στην πορεία, σε δέκα χρόνια ας πούμε, ο ένας από τους δύο ή ακόμα και οι δύο χάσουν τη δουλειά τους -αυτό δεν ενδιαφέρει τις τράπεζες- και δεν μπορούν να συνεχίσουν την αποπληρωμή του δανείου, τότε αντίο σπιτάκι. Το βουτάει η τράπεζα που σου έδωσε μέρος της αξίας του, αφού καμμιά δεν σου παραχωρεί ολόκληρη την αξία του σπιτιού.
Α, όλα κι όλα! Η τράπεζα δεν είναι κανένα τέρας. Ο νόμος λέει πως δεν σε πετάει στο δρόμο, αλλά σου δίνει τη δυνατότητα για δέκα χρόνια να μείνεις στο πρώην σπίτι σου, καταβάλλοντας ενοίκιο, και μετά, αν έχεις χρήματα (μπορεί να σου τύχει το Τζόκερ), πληρώνεις το σπίτι σου σαν να το αγόραζες από την αρχή.
Αν αυτό δεν είναι υφαρπαγή περιουσίας, τι είναι τότε; Και γιατί να πληρώνεις ενοίκιο και να μην λογίζεται σαν πληρωμή δόσης; Έλα ντε…
Ήθελα να ήξερα ποια σκοτεινά μυαλά σκέφτηκαν αυτό το νόμο – τέρας. Βασικά δεν πρόκειται να υπήρξαν ποτέ μισθωτοί, ούτε θα χρειάστηκε να πάρουν δάνειο για την κατοικία τους. Δεν θα «έκαναν το σκατό τους παξιμάδι» ώσπου ν’ αποπληρώσουν κανένα δάνειο, όπως η πλειοψηφία των Ελλήνων, ανάμεσά τους κι εγώ.
Πρόκειται μάλλον για εκείνους που κληρονόμησαν από τον μπαμπά ή τον πεθερό κάμποσα σπίτια και δεν πλήρωσαν ποτέ τους ενοίκιο. Αυτοί συνήθως κατέχουν οροφοδιαμερίσματα και οροφογραφεία, κληρονομημένα νομίμως, χωρίς να έχουν ιδρώσει ούτε μια ώρα για την απόκτησή τους. Από αυτούς περιμένουμε να μας καταλάβουν;
Αυτοί οι άνθρωποι είναι υπεύθυνοι για την άνοδο της ακροδεξιάς. Με την απάνθρωπη πολιτική τους κάνουν τον κόσμο ν’ αναλογιστεί ότι κάποτε πέρασε ένας παρανοϊκός δικτάτορας που χάρισε τα χρέη και φτάνουν να τον συγκρίνουν με τους σημερινούς πολιτικούς. Αυτοί λοιπόν εγκληματούν με τις πράξεις τους κατά της δημοκρατίας.
Γιατί η δημοκρατία σέβεται τον πολίτη και δεν τον βλέπει σαν επιχείρηση, κατά πώς βολεύει τις τράπεζες, ούτε τον ξεσπιτώνει. Η δημοκρατία δίνει ευκαιρίες σε όλους να ζήσουν από την εργασία τους και να νοικοκυρευτούν.
Μα τα δάνεια πρέπει να πληρώνονται, όπως μας πέταξε κατάμουτρα ο πολύς Σόιμπλε, άσχετα αν αυτός ποτέ δεν εξόφλησε αυτό που άρπαξε από τη χώρα μας. Ναι, να πληρώνονται και ν’ αποπληρώνονται. Σωστό και δίκαιο. Κανείς δεν διαφωνεί επ’ αυτού. Θα ήμουν ο τελευταίος που θα διακήρυττε το αντίθετο. Δανείστηκες; Πρέπει να πληρώσεις!
Όμως, φίλες και φίλοι, η ζωή δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα κι αυτό φαίνεται κάθε μέρα. Έστω, όπως έγραψα, ότι το ένα μέλος της οικογένειας χάνει τη δουλειά του, σύνηθες φαινόμενο τώρα με τις απανωτές κρίσεις, τι πρέπει να γίνει; Να ξεσπιτωθεί η οικογένεια, ή να γίνει μια ρύθμιση με την τράπεζα;
Να πει ο δανειολήπτης ότι δεν μπορεί να δίνει πεντακόσια Ευρώ το μήνα, όπως έχει συμφωνηθεί, αλλά διακόσια. Χαμένη θα βγει η τράπεζα; Όχι φυσικά, γιατί αυτό δεν θα γίνεται εσαεί. Κάποια στιγμή θα βρεθεί μια ημιαπασχόληση και θα μπορέσει να συνεχίσει την αποπληρωμή.
Έλα όμως που οι τράπεζες έχουν το μαχαίρι στο χέρι και οποιαδήποτε στιγμή μπορούν να το βάλουν στο λαιμό του δανειολήπτη, φανερώνοντας το πραγματικό τους πρόσωπο, εκείνο του Σάιλοκ, που δεν τον νοιάζει αν θα πεθάνει ο Αντόνιο, αρκεί αυτός να πάρει την καρδιά του. Δυστυχώς έτσι είναι, και λίγα λέω.
Κακοπληρωτές υπήρχαν, υπάρχουν και θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν. Η συμπεριφορά τους είναι καταδικαστέα από όλη την κοινωνία. Το να μπορείς να πληρώσεις τη δόση και να μην το κάνεις, τη στιγμή μάλιστα που γνωρίζεις ότι θα σου πάρουν το σπίτι, αυτό αγγίζει τα όρια της βλακείας.
Δεν πρέπει γι’ αυτή την ελάχιστη μειοψηφία να θεσπίζονται τέτοιοι νόμοι. Στην ουσία οι νομοθέτες χρησιμοποίησαν για άλλοθι τους κακοπληρωτές, αυτό το καταλαβαίνουν όλοι υποθέτω.
Την εκδοχή των τραπεζών ότι δεν θα έχουν ρευστότητα, αν δεν πληρώνονται οι δόσεις των δανείων, μόνο οι μη έχοντες τον κοινό νου μπορούν να την πιστέψουν, γιατί ό,τι και να συμβεί, θα σπεύσει η κάθε κυβέρνηση να χαρίσει στις τράπεζες δισεκατομμύρια από το υστέρημα του Ελληνικού λαού (την αρχή έκανε ο Κωστάκης Καραμανλής, που τους χάρισε είκοσι οχτώ δις), τα οποία οι τράπεζες ουδέποτε θα επιστρέψουν. Φυσικά όλα αυτά στον βωμό της αγίας ρευστότητας!
Κατά περίεργο τρόπο σχεδόν κανείς δεν αντέδρασε γι’ αυτό το τερατούργημα του πτωχευτικού νόμου. Να δείτε που θα ακολουθήσουν πολύ χειρότερα…
