Δώδεκα αυτοκτονίες συνέβησαν στην περιοχή της Λακωνίας το 2018, περισσότερες από όσες συνέβησαν το 2017 και το 2016 μαζί. Τα στοιχεία αυτά είναι συγκλονιστικά, και δεν μπορούμε επ’ ουδενί να τα παραβλέψουμε. Τα γεγονότα αυτά έλαβαν χώρα δίπλα μας, και δεν μπορούμε να χώσουμε το κεφάλι μας στην άμμο, σαν τη στρουθοκάμηλο, και να κάνουμε ότι δεν συνέβη τίποτα!
Δώδεκα συνάνθρωποί μας, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, γνωστοί, φίλοι μας, αποφάσισαν να θέσουν τέρμα στη ζωή τους. Άνθρωποι που τους καλημερίζαμε, που πίναμε καφέ μαζί τους, κι ούτε που φανταζόμασταν πως θ’ αποτολμήσουν αυτό το τραγικό βήμα.
Ασχολήθηκα παλιότερα, στο φέισμπουκ, μ’ αυτό το θέμα, κι έπεσαν να με φάνε. Ο κόσμος δεν θέλει ν’ ακούει ή να διαβάζει τέτοια πράγματα. Του προκαλούν ανατριχίλα. Μα αφού συμβαίνουν δίπλα μας, έγιναν πια κομμάτι της ζωής μας, τι θα καταφέρουμε με το να τ’ αποσιωπούμε; Θα σταματήσουν οι άνθρωποι ν’ αυτοκτονούν;
Ας δούμε τα πράγματα από τη σκοπιά του αυτόχειρα. Αν το θύμα έχει οικονομικές δυσκολίες, που τον έχουν φέρει σε αδιέξοδο, αν χρωστάει και τον πιέζουν οι δανειστές του, αν βλέπει πως ότι έχτισε στη ζωή του κατάρρευσε σαν χάρτινος πύργος, τι άλλο μπορεί να σκεφτεί; Μα αν δεν αυτοκτονήσει, θα τον «τελειώσουν» οι τράπεζες και οι τοκογλύφοι.
Αν πάλι έχει διαπράξει βαρύ κοινωνικό έγκλημα, τέτοιο που δεν ξεπλένεται με τίποτα, τότε οι αντοχές του στερεύουν. Η ζωή τον έχει φέρει σε τέτοιο σημείο απόγνωσης, που δεν έχει άλλη λύση. Αν εξακολουθήσει να ζει, θα είναι στιγματισμένος εσαεί. Δεν θα μπορεί ούτε μια βόλτα να βγει, γιατί δεν θα του μιλάει κανείς.
Η συνείδησή του τον πλακώνει σαν μυλόπετρα στο στήθος, και δεν τον αφήνει ν’ ανασάνει. Οι Ερινύες του οπλίζουν το χέρι. Βλέπει την αυτοχειρία σαν μοναδική διέξοδο διαφυγής. Δεν αντέχει την κατακραυγή του κόσμου και την απομόνωση. Θέλει να φύγει απ’ αυτόν τον κόσμο, γιατί του έχει γίνει πια πληγή αγιάτρευτη. Μέσα στην τραγικότητα της στιγμής, βρίσκει το κουράγιο ν’ αφαιρέσει την μοναδική του περιουσία, το πιο ακριβό δώρο της φύσης, τη ζωή του.
Τι κι αν πω ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν πάσχουν από ψυχολογικά προβλήματα, ούτε είναι δειλοί; Τι θα βγει; Πάλι θα με κατηγορήσετε ότι παρακινώ τους άλλους να τους μιμηθούν. Κάνετε λάθος, φίλοι μου. Δείτε κατάματα για πρώτη φορά την αλήθεια, σας παρακαλώ. Κανείς δεν ξέρει, και δεν το εύχεται, αν αύριο βρεθείτε στη θέση τους.
Δείτε αυτούς τους δώδεκα. Άνθρωποι σαν κι εσάς. Άλλοι επιτυχημένοι στη ζωή, κοινωνικά αποδεκτοί απ’ όλους, άλλοι βιοπαλαιστές. Τι κρύβει μέσα όμως η καρδιά του καθενός, κανένας δεν ξέρει. Γι’ αυτό λέμε: «Πω πω! Ο τάδε έκανε αυτό το πράγμα; Αν είναι δυνατόν!»
Υπήρχε λύση γι’ αυτούς τους απελπισμένους; Ναι, υπήρχε!
Η λύση της συγγνώμης απ’ όλους μας. Αυτή που δίδαξε ο Χριστός!
«Μα είναι δυνατόν να συγχωρήσουμε αυτό το κάθαρμα, που διέπραξε αυτά τα αίσχη;», θα διαρρήξουν τα ιμάτιά τους οι καθώς πρέπει άνθρωποι της κοινωνίας μας, που κάθε Κυριακή πάνε στην εκκλησία, ανάβουν κερί, κάνουν μακριούς σταυρούς, αλλά δεν έχουν τη δύναμη να συγχωρήσουν έναν εγκληματία.
Το «Άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι», που είπε ο Χριστός για τους σταυρωτές του, δεν τους λέει τίποτα; Όχι φυσικά, απλά τους νοιάζει τι θα πει ο κόσμος γι’ αυτούς, να δείξουν δηλαδή ότι είναι ευυπόληπτοι πολίτες.
Αν οι δώδεκα γνώριζαν ότι θα συγχωρεθούν απ’ όλους μας, ότι θα ξαναπίναμε καφέ μαζί τους, αν ήξεραν ότι θα τους καλημερίζαμε και θα τους σφίγγαμε το χέρι όπως πρώτα, δεν θα έφταναν στο σημείο να κάνουν ότι έκαναν.
Ελπίζω μόνο να παραμείνουν δώδεκα, και να κλείσει ο αποτρόπαιος αυτός κύκλος εδώ!