Πόσο πιο ωραία θα ήταν, αν μας κυβερνούσαν δίκαιοι, σωστοί, έντιμοι, ικανοί, καλοί καγαθοί άρχοντες. Άνθρωποι που θα νοιάζονταν για το γενικό καλό μόνο, και δεν θα έβλεπαν τη συμμετοχή τους στην άσκηση εξουσίας σαν πηγή πλουτισμού, ούτε σαν μέσο της προσωπικής τους προβολής.
Άνθρωποι ανιδιοτελείς, που δεν θα υποστήριζαν τους «δικούς» τους, αλλά τους άξιους σε κάθε τομέα. Που δεν θ’ άλλαζαν τους υπουργούς, (στην Ελλάδα πάντα έτσι γίνεται), από το ένα υπουργείο στο άλλο. Αφού απέτυχες, κύριε, στο Α υπουργείο, γιατί να σε βάλω στο Β; Γι’ αυτό άλλωστε σε αλλάζω, για να πας στο σπίτι σου.
Άνθρωποι που θα τηρούσαν τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις στο ακέραιο, και που δεν θα μιλούσαν τηνξύλινη γλώσσα των πολιτικών, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, και να βγαίνουν πάντα αλώβητοι στα μάτια μας, τη στιγμή που έχουν αποτύχει σε όλα. Άνθρωποι με ευθιξία, που θα παραδέχονταν την ανικανότητά τους και θα παραιτούνταν, επιτρέποντας στη δικαιοσύνη να τους δικάσει για τα εγκλήματα που έχουν κάνει κατά της πατρίδας, κι όχι να ψηφίζουν νόμους παραγραφής των ασυγχώρητων αδικημάτων τους.
Άνθρωποι που δεν θα καταδέχονταν να έχουν βουλευτική ασυλία, (Πού ακούστηκε οι βουλευτές να είναι υπεράνω του νόμου;), να μην αμείβονται πλουσιοπάροχα σε βάρος του δημοσίου, και να πληρώσουν καμιά φορά κι αυτοί την πραγματική δόση στην εφορία, όπως πληρώνουμε αγόγγυστα όλοι μας. Να μη λογίζεται δηλαδή ο υπέρογκος μισθός τους «αποζημίωση», για να είναι αφορολόγητος. Κι επιτέλους, ας περιοριστεί ο αριθμός τους σε διακόσιους, για να γλιτώσουμε από μερικούς χαραμοφάηδες.
Πόσο πιο ωραία θα ήταν, αν μας κυβερνούσαν άνθρωποι που δεν θα διαπλέκονταν με πλούσιες εταιρίες κι επιχειρηματίες, με σκοπό τη μίζα, αδιαφορώντας για το συμφέρον της χώρας, που έχουν ταχθεί να υπηρετήσουν, το οποίο ζημίωσαν πολλάκις κατά πολύ, κι έχουν μείνει, (και θα μείνουν) ατιμώρητοι.
Πόσο πιο ωραίο θα ήταν αν ο κάθε δήμος της χώρας ήταν πραγματικά ανεξάρτητος. Αν οι δημότες πλήρωναν σ’ αυτόν την εφορία, τον ΕΝΦΙΑ κι όλες τις υποχρεώσεις τους, κι αυτός με τη σειρά του απέδιδε ένα μέρος στο κράτος. Αν για όλες τις ανάγκες κάθε δήμου ήταν υπεύθυνοι οι δήμαρχοι, και με πλήρη διαφάνεια διαχειρίζονταν τους δημόσιους πόρους για έργα κοινής ωφέλειας, αλλά και για μισθούς δημοσίων υπαλλήλων και συντάξεις.
Αν κάποιοι φορείς, όπως οι πολιτιστικοί σύλλογοι, «υιοθετούσαν» ένα έργο και το περάτωναν στηριζόμενοι στη συμμετοχή των δημοτών, (προσωπική εργασία). Ένας σύλλογος θα μπορούσε να καθαρίσει τα ρείθρα ενός δρόμου, υιοθετώντας τον, όπως προείπαμε, να δεντροφυτέψει ένα λόφο, να καθαρίσει μια παραλία και πολλά άλλα.
Θα γλιτώναμε έτσι τα υπέρογκα ποσά που παίρνουν εργολάβοι, οι οποίοι αναγκάζονται να λαδώνουν τους δημόσιους και δημοτικούς λειτουργούς για ν’ αναλάβουν το έργο. Φυσικά, δεν έχω χειροπιαστές αποδείξεις για το τελευταίο, αλλά όλοι πολύ καλά γνωρίζουν πως συνήθως έτσι γίνεται.
Πόσο πιο ωραία θα ήταν, αν μας κυβερνούσαν άνθρωποι που δεν θα έβλεπαν την πολιτική σαν επάγγελμα, (ούτως ή άλλως οι πρόσφατοι πρωθυπουργοί μας δεν έχουν εργαστεί πουθενά), αλλά σαν το ύψιστο λειτούργημα εξυπηρέτησης των πολιτών, που στο κάτω – κάτω από αυτούς πληρώνονται. Θα ήταν δηλαδή υπηρέτες του λαού. Άνθρωποι, που όπως γράφει κι ο Πλάτωνας, δεν θα επιθυμούσαν να κυβερνήσουν.
Άνθρωποι που θα είχαν υπηρετήσει τη στρατιωτική τους θητεία, έστω και σαν φαντάροι πολυτελείας, κι όχι να μηχανεύονται μύρια όσα για να την αποφύγουν, και καταλήγουν να γίνονται υπουργοί εθνικής άμυνας, (λέγε με Τσοχαντζόπουλο).
Γι’ αυτό τόσα χρόνια μας κυβερνάνε φελλοί, ανερμάτιστοι, ανίκανοι, διεφθαρμένοι, κισσοί, άνθρωποι δηλαδή που δεν θα τους βάζαμε στα σπίτια μας, ούτε θα τους ακουμπούσαμε καν, για να μη λερωθούμε.