«Ευτυχήσαμε να μη δούμε πόλεμο», μου έλεγε ένας φίλος, συνομήλικος, «Η δική μας η γενιά είναι τυχερή. Φαντάσου τι τράβηξαν οι προηγούμενες! Δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, η Μικρασιατική Καταστροφή, ο ολέθριος Εμφύλιος, τίποτα από αυτά δεν μας άγγιξε», και συνέχισε ν’ απαριθμεί τα δεινά του πολέμου, του κάθε πολέμου, που τίποτα καλό δεν προσφέρει στον κόσμο, παρά μονάχα καταστροφές και δεινά.
Τον άφησα να συνεχίσει, σαν άλλος Θουκυδίδης: «Μια αχρείαστη επιστράτευση, εκείνη του 74 μας βρήκε, αλλά τη βγάλαμε καθαρή. Ρουθούνι δεν άνοιξε»
Έπρεπε λοιπόν, κατά τον φίλο μου, να θεωρήσουμε τους εαυτούς μας τυχερούς, αλλά και τη χώρα μας γι’ αυτό. Έπρεπε όμως; Μήπως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι; Ας γίνουμε πιο σαφείς: Κάθε πόλεμος, οπουδήποτε κι αν γίνεται, επηρεάζει ολόκληρη την οικουμένη.
Σε κάθε πόλεμο, κανένας δεν είναι πραγματικός νικητής. Οι εμπόλεμοι, χάσουν ή κερδίσουν, έχουν απολέσει πολλά: Χιλιάδες νεκρούς, πόλεις κατεστραμμένες, οικονομίες τσακισμένες, ανύπαρκτο εμπόριο, κατάργηση ελευθεριών, πείνα, αρρώστιες, φυσικές καταστροφές, και πολλά, πολλά άλλα. Μπορεί οι εμπλεκόμενοι στον πόλεμο να μετρούν τις μέγιστες των απωλειών, όμως όλοι μας επηρεαζόμαστε κατά πολλούς τρόπους.
Πολλές, γειτονικές και μη, χώρες, είναι αναγκασμένες να δεχτούν πρόσφυγες, αυτές τις βασανισμένες από τον πόλεμο ψυχές, που προσπαθούν να φτιάξουν τη ζωή τους σ’ έναν άλλο τόπο ειρηνικό, εκεί που δεν πέφτουν βόμβες σε αμάχους, ούτε σφαίρες αδέσποτες. Κακό είναι που θέλουν να ζήσουν ειρηνικά; Μήπως τους ρώτησαν οι κεφαλές του τόπου τους, όταν κήρυτταν τον πόλεμο;
Επίσης, από την ακύρωση εμπορικών συμφωνιών με τους εμπόλεμους, επηρεάζεται η οικονομία των χωρών που προμήθευαν τα κράτη αυτά με προϊόντα τους. Οι φυσικές καταστροφές και η μόλυνση του περιβάλλοντος από τις βόμβες και τα χημικά, επηρεάζουν τις γείτονες χώρες αλλά και το παγκόσμιο περιβάλλον.
Από τη μόλυνση του νερού και την έλλειψη ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης ξεσπούν επιδημίες, (χολέρα, πανώλη), που μπορούν να πάρουν παγκόσμιες διαστάσεις. Από την ανεργία και την πείνα ακολουθούν ταραχές, πολλές κυβερνήσεις, δημοκρατικά εκλεγμένες πέφτουν, κι ανέρχονται στην εξουσία δικτάτορες, με απρόβλεπτα αποτελέσματα.
Αυτά κι άλλα πολλά θα φέρει ένας πόλεμος, σ’ οποιοδήποτε σημείο της γης κι αν εκραγεί. Γι’ αυτό λοιπόν ο φίλος μου έχει άδικο. Η δική μας η γενιά έζησε πολλούς πολέμους: Του Βιετνάμ, της Μέσης Ανατολής, που δεν λέει να σταματήσει, της Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ, τους εμφυλίους της Αφρικής, του Αφγανιστάν, και πολλούς άλλους. Όλοι επηρέασαν όλους! Αυτό, όσο κι αν το αμφισβητούν μερικοί, είναι δεδομένο.
Κι ερχόμαστε στις μέρες μας, στο δικό μας πόλεμο, τον οικονομικό, που έχουν κηρύξει οι δανειστές μας. Ωμοί εκβιαστές, αιμοδιψείς τοκογλύφοι, μεταχειρίζονται όλα τα «νόμιμα» μέσα που διαθέτουν, όχι για να μας βγάλουν από την κρίση, δεν τους συμφέρει βέβαια, αλλά για να μας αλυσοδέσουν όσο πιο σφιχτά μπορούν.
Με κάθε τρόπο, θεμιτό ή αθέμιτο, παγίωσαν την εξουσία τους πάνω μας και δεν το κρύβουν. Αγόρασαν με δόλιο τρόπο οτιδήποτε Ελληνικό, (ορυκτός πλούτος, ΔΕΗ, ΟΤΕ, λιμάνια, αεροδρόμια και πολλά άλλα), και τα εκμεταλλεύονται ανερυθρίαστοι. Μας προσφέρουν ένα ξεροκόμματο, όσο φτάνει για να ζούμε, (δεν μιλάμε πια για ποιότητα ζωής), μας αποκοιμίζουν με χίλια δυο τερτίπια για να μην ξεσηκωθούμε, κι αν τολμήσουν οι «ηγέτες» μας να μας δώσουν καμιά φέτα ψωμί παραπάνω, όπως έγινε πρόσφατα με τους χαμηλοσυνταξιούχους, πέφτει η «σφαλιάρα» σύννεφο. Για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή, και για να καταλάβουμε πως αυτοί κουμαντάρουν το σαπιοκάραβο που λέγεται Ελλάδα.
Αυτός ο πόλεμος που ζούμε, ο οικονομικός, είναι ο χειρότερος από όλους, γιατί δεν ξέρεις πότε και αν θα τελειώσει. Ξέρουμε πως κάθε πράγμα έχει αρχή και τέλος. Έτσι και ο πόλεμος, ο πραγματικός δηλαδή, κι όχι ο σημερινός. Αυτός, αν δεν ξυπνήσουμε, θα συνεχίζεται εσαεί!