Ναι, όλος ο κόσμος το φωνάζει, όλοι οι μεγάλοι ηγέτες το διατυμπανίζουν, από τον Ομπάμα, τη Μέρκελ, τον Ολάντ, ακόμα κι ο Σόιμπλε «χορεύει» μαζί τους. «Η Ελλάδα βγήκε από την κρίση». Όλοι τους αυτό υποστηρίζουν, και δεν σταματούν να πλέκουν εγκώμια για τον ήρωα πρωθυπουργό μας. Ακούγοντας από τα δελτία ειδήσεων τις δηλώσεις αυτές, έτσι μού ‘ρχεται να πανηγυρίσω, να χαρώ, να βγω στους δρόμους, να ουρλιάζω από τη χαρά μου, κι από τη μεγάλη μου ευτυχία ν’ αγκαλιάζω και να φιλώ όποιον βρω μπροστά μου.
Είναι έτσι λοιπόν τα πράγματα; Όλοι μας πολύ θα το θέλαμε να είναι πραγματικά έτσι. Όλοι πανηγυρίζουν εκτός από εμάς, που εξακολουθούμε και θα εξακολουθούμε να υποφέρουμε, ένας θεός ξέρει για πόσες δεκαετίες ακόμα. Το τηλεφώνημα από την κόρη μου εκείνη τη στιγμή με προσγειώνει στην ωμή πραγματικότητα.
Με πληροφορεί πως η καφετέρια, στην οποία απασχολείτο έκλεισε, και πως πρέπει ν’ αρχίσει για άλλη μια φορά, όπως τόσα και τόσα παιδιά, το μάταιο ψάξιμο για δουλειά. Μου λέει ακόμα, για να μη με στενοχωρήσει πιο πολύ, πως ελπίζει ότι θα φτιάξουνε τα πράγματα. Όσοι είστε πατέρες, κι έχετε παιδιά που σπούδασαν, που αγωνίστηκαν όπως κι η κόρη μου να πάρουν το πτυχίο τους πριν έξι χρόνια, και τώρα σταλίζουν άνεργα, θα με καταλάβετε. Πότε θα κάνουν οικογένεια αυτά τα παιδιά, που έχουν φτάσει τα τριάντα και, πότε θα δουλέψουν τη δουλειά που σπούδασαν; Ποτέ; Ας ελπίσουμε πως όχι.
Ευτυχώς που υπάρχουν και οι μεγάλοι ηγέτες, που φροντίζουν με τις δηλώσεις τους να μας παρηγορούν. Μήπως όμως πρέπει να καταλάβουμε κάποια στιγμή πως μας λοιδορούν; Πως εκεί που καταντήσαμε, αφού δεν τους χαλάσαμε κανένα χατίρι, αφού ξευτιλιστήκαμε διεθνώς ψηφίζοντας αποτρόπαιους κι επονείδιστους νόμους και νομοσχέδια για το λαό, μήπως είμαστε για κλάματα;
Όταν, κύριε πρωθυπουργέ, βλέπεις να σε παινεύει αυτό το σκυλολόι, που κάποτε κατηγορούσες κι υποσχόσουν, πως όταν έρθεις στην εξουσία θα τους κάνεις ν’ αλλάξουν πολιτική απέναντί μας, όταν τους ακούς να λένε καλά λόγια για σένα και τα έργα σου, όλοι αυτοί που μας πίνουνε το αίμα, η διεθνής των τοκογλύφων, τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά.
Δεν μπορεί ο κύριος Σόιμπλε, τη μια να σε αποκαλεί ηλίθιο, και τώρα να σ’ έχει στα ώπα – ώπα. Αυτό, κατά την ταπεινή μου γνώμη, σημαίνει πως «ξεβρακώθηκες», πως τα έδωσες όλα, πως έσκυψες τα κεφάλι, και ότι σου ζητούσαν, απαντούσες απλά «γιες». Γι’ αυτό σε ψηφίσαμε; Για να αλωνίζουν οι ξένοι στη χώρα μας; Αν υπήρχε τσίπα, φιλότιμο και ντροπή, θα είχες παραιτηθεί προ πολλού.
Δεν πειράζει όμως. Έχουμε υπομονή για να δούμε μέχρι πού θα φτάσεις. Θα αποκαλυφτεί το πραγματικό σου προσωπείο σιγά – σιγά. Όταν καταλάβει κι ο τελευταίος Έλληνας, που διαθέτει τον πιο χαμηλό δείκτη ευφυΐας ποιος είσαι, δεν θα έχεις χώρο να κρυφτείς. Πιστεύω πως έτσι θα γίνει, κι ίσως πολύ σύντομα.
Από τη στήλη αυτή σίγουρα σας έχω κουράσει, τονίζοντας τα ίδια και τα ίδια, πως δηλαδή κάποτε πρέπει να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας. Ονειρεύομαι τη μέρα εκείνη που ο Ελληνικός λαός θα ξεσηκωθεί. Θα ξεκινήσει μια ειρηνική πορεία προς τη βουλή, θα στρατοπεδεύσει έξω από αυτήν, και δεν θα φύγει, ώσπου οι προδότες που μας κυβερνάνε του παραδώσουν την εξουσία, και πάρουν τα ελικόπτερα να εξαφανιστούν.
Ονειρεύομαι τη μέρα που θα ξαναγυρίσουμε στη δραχμούλα μας, έξω από τα αδηφάγα σαγόνια του ΔΝΤ και της ΕΕ. Ονειρεύομαι τη μέρα που όλοι οι υπεύθυνοι της σημερινής μας κατάντιας θα λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη.
Ονειρεύομαι πως τα εγγόνια μας, γιατί τα παιδιά μας φαίνεται πως έχασαν τα τραίνο, θα ζήσουν καλύτερες μέρες, πως θα διαχειρίζονται μόνα τους τον εθνικό μας πλούτο, πως τα κλειστά εργοστάσια κι οι βιομηχανίες μας θα ξανανοίξουν, πως οι ξένοι που λυμαίνονται την πατρίδα μας θα πάρουν πόδι από τα άγια χώματά μας, και πως ο ήλιος της Ελλάδας θα ξαναλάμψει λαμπρός και θα φωτίσει με το ανέσπερό του φως την υφήλιο για άλλη μια φορά!