Φίλες και φίλοι αναγνώστες, είναι αλήθεια πως σας ταλαιπωρώ με τα άρθρα μου αρκετό καιρό. Όμως τώρα βρίσκομαι στη δύσκολη θέση να ζητήσω τη γνώμη σας για ένα θέμα που με βασανίζει. Όπως θα έχετε καταλάβει, ποτέ δεν υπήρξα υποκριτής απέναντί σας. Ότι είχα να πω, το έλεγα ευθαρσώς, χωρίς φόβο, αλλά με πάθος.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, κι ας μιλήσουμε για τους πολιτικούς που μας έχουν κυβερνήσει από τη δεκαετία του 80 και μετά. Υπήρξα φανατικός θιασώτης και υποστηρικτής του Αντρέα Παπαντρέου, τον οποίο και ψήφιζα από το 1981, τότε που άρχισα να έχω δικαίωμα ψήφου. Προσπάθησα να συμπαθήσω το διάδοχό του, τον Σημίτη, και παρόλο που τον ψήφισα, το έκανα με βαριά καρδιά. Ο άνθρωπος ήταν ασυμπάθηστος. Συνέχεια με αριθμούς μιλούσε, άφηνε τα φλέγοντα θέματα να χρονίζουν, κι έφτασε στο έσχατο σημείο ντροπής να εκστομίσει από το βήμα της Ελληνικής βουλής το «Ευχαριστούμε την κυβέρνηση των ΗΠΑ».
Φυσικά δεν έχω να πω καμία κουβέντα συμπάθειας για τον επίτιμο κ. Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, που κατ’ εμέ εκπροσωπεί την πολιτική της παρακμής, ούτε και για το γιο του Κυριάκο, τον σημερινό αρχηγό της δεξιάς. Μετά τον Σημίτη παρέλασαν διάφοροι ανίκανοι πολιτικοί, που οδήγησαν τη χώρα σ’ αυτό το χάλι. Ούτε να τους ονοματίσω θέλω, τόσο πολύ τους έχω σιχαθεί. Όσο για τον σημερινό πρωθυπουργό, εύχομαι να φύγει το συντομότερο, γιατί διέπραξε κάτι φοβερό, μας εξαπάτησε κι έγινε χειρότερος από τους προηγούμενους.
Κι έτσι βρίσκομαι σε αδιέξοδο. Αν γίνουν αύριο εκλογές, πράγμα πολύ πιθανό, δεν ξέρω τι να ψηφίσω. Κανένα κόμμα ή κίνημα δεν με αντιπροσωπεύει πια. Το ΠΑΣΟΚ που πίστεψα και υποστήριξα, έχει καταποντιστεί από τα τραγικά του λάθη, άσε δε που με τη συγκυβέρνηση καταπόντισε και τη χώρα , οδηγώντας την σε νέα μνημόνια.
Ουδέποτε υπήρξα δεξιός, με τη Νέα Δημοκρατία δεν είχα καλές σχέσεις, άσχετα αν πολλοί φίλοι μου ανήκουν σ’ αυτό το χώρο. Αυτό το κόμμα δεν με εμπνέει, γιατί πιστεύω πως δεν έχει το θάρρος ν’ αλλάξει τίποτα προς το καλύτερο, από τη στιγμή που έχει υπογράψει τα μνημόνια, και πολλά στελέχη του είναι βουτηγμένα στις αμαρτωλές σχέσεις, (Ζίμενς, με πρώτο και καλύτερο τον σημερινό του αρχηγό, υπεράκτιες εταιρίες, και πολλά άλλα). Για μένα, αυτοί οι άνθρωποι κοιτάνε πρώτα το δικό τους συμφέρον και μετά του λαού.
Τι να γράψω για τη Χρυσή Αυγή! Οι εκφραστές του ακραίου εθνικισμού και της οργής, που με τις πράξεις τους θυμίζουν κακοποιούς, κι εκφράζονται με φράσεις των καταγωγίων, απέχουν παρασάγγες από τα πιστεύω μου. Ας μη συνεχίσω, δεν με εκφράζει, απλά!
Οι Ανεξάρτητοι, το Ποτάμι και οι Κεντρώοι, μόνο φαιδρότητα μου προκαλούν. Δεν νομίζω πως έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν κάτι καλό στη χώρα.
Για το ΚΚΕ τώρα ο λόγος. Αυτό το κόμμα ποτέ δεν είχε πρόγραμμα εξουσίας. Μια ζωή στην αντιπολίτευση. Μονόχνοτο! Και το έγκλημα που έχει κάνει, είναι πως έχει «σκοτώσει» τα ίδια του τα παιδιά, (Βελουχιώτης, Μπελογιάννης και πολλοί άλλοι). Μια ζωή στη στείρα άρνηση, άρση χωρίς θέση.
Ψάχνω λοιπόν ένα κόμμα, οποιοδήποτε κι αν είναι αυτό, που να έχει πρόγραμμα εξουσίας, και ανάμεσα στους βασικούς του στόχους να είναι κι αυτοί: να ξαναγυρίσουμε στην αγαπημένη μας δραχμούλα, αφού διαγράψουμε το χρέος μας, το οποίο δεν πρόκειται ποτέ να δυνηθούμε ν’ αποπληρώσουμε. Να καταργήσουμε τα επαίσχυντα μνημόνια, ακόμα κι αν χρειαστεί ν’ αποχωρήσουμε από την Ε.Ε και το ΔΝΤ, και φυσικά πάνω απ’ όλα να λογοδοτήσουν οι ένοχοι. Όλοι αυτοί, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μας έφεραν εδώ που μας έφεραν, και όχι μόνο αυτό, αλλά δήμευση των περιουσιών τους, που τις απέκτησαν με άνομα μέσα εις βάρος του Ελληνικού λαού, που τους εμπιστεύτηκε.
Έρχομαι λοιπόν να σας παρακαλέσω, να αντιπαρατεθείτε στα λόγια μου, γιατί φυσικά δεν έχω το αλάθητο, να υποστηρίξετε το κόμμα που ψηφίζετε και να δικαιολογήσετε γιατί το κάνετε αυτό, αλλά κυρίως να μου βρείτε ένα κόμμα που να πρεσβεύει αυτά που ζητάω. Κι αν δεν υπάρχει, εφ’ όσον πιστεύετε κι εσείς πως μόνο με αυτό τον τρόπο θα ξελασπώσουμε, ε τότε ας το δημιουργήσουμε!