Πριν λίγα χρόνια, ο θεσμός του υπαλλήλου και του εργαζόμενου γενικά, ήταν σεβαστός από την εργατική νομοθεσία, αλλά και από τα αφεντικά. Τώρα, δυστυχώς, όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Ας μην τολμήσουμε να μιλήσουμε πια για εργατικά δικαιώματα. Αυτά βρίσκονται στη σφαίρα του ανύπαρκτου. Ας μη μιλήσουμε για το αναφαίρετο, μέχρι πρότινος, δικαίωμα της απεργίας. Αν τολμήσουν, ειδικά στον ιδιωτικό τομέα, ν’ απεργήσουν οι εργαζόμενοι, θα «υπογράψουν» με την πράξη τους αυτή την απόλυσή τους, φυσικά χωρίς αποζημίωση.
Το κακό ξεκίνησε τη δεκαετία του 80, από τότε που οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ διπλασίασαν τους μισθούς και η απόλυση εθεωρείτο άγνωστη λέξη. Μόνο που οι εργαζόμενοι, ειδικά στο δημόσιο τομέα, ήθελαν κι άλλα. Δεν τους έφταναν τόσα που είχαν αποκτήσει, αλλά υπό την ηγεσία των εργατοπατέρων, διεκδικούσαν κάθε λίγο και λιγάκι, όποιο επίδομα τους κατέβαινε στο τσερβέλο.
Με αυτό τον τρόπο οι δημόσιες υπηρεσίες είχαν ξεχαρβαλωθεί. Παρόλο που είχαν προσληφτεί πολλαπλάσιοι εργαζόμενοι από αυτούς που είχε ανάγκη ο δημόσιος τομέας, για να εξυπηρετηθεί ο κόσμος, έπρεπε πολλές φορές να πληρώσει φακελάκι. Αν κάποιος επιχειρηματίας ήθελε να του συνδέσει η ΔΕΗ το ρεύμα στην νέα του επιχείρηση, ακουγόταν πως έπρεπε να σκάσει χίλια Ευρώ, αυτή ήταν η ταρίφα. Μαύρα λεφτά, που κατέληγαν στην τσέπη ασυνείδητων, που μόλις είχαν επιστρέψει από κάποια απεργία, κι είχαν καταφέρει ν’ αυξηθεί κι άλλο ο μισθός τους.
Πόσοι επιχειρηματίες ζημιώθηκαν από τις συνεχιζόμενες διακοπές του ηλεκτρικού ρεύματος, όταν απεργούσαν οι υπάλληλοι της δημόσιας ΔΕΗ, που κατέβαζαν τους διακόπτες παροχής, λες και το ρεύμα ήταν τσιφλίκι τους; Πόσες διδακτικές ώρες είχαν χάσει οι μαθητές, επειδή οι εκπαιδευτικοί δεν είδαν σαν λειτούργημα τη δουλειά τους, αλλά απαιτούσαν επιδόματα στα επιδόματα που έπαιρναν; Κι εμείς απορούσαμε, πότε επιτέλους θα δουλέψουν αυτοί οι άνθρωποι, τη στιγμή που είναι οι μοναδικοί που έχουν τρεις μήνες άδεια το χρόνο.
Είδατε πουθενά αλλού την περιφρόνηση που έδειχναν στον κόσμο, σ’ όποιο δημόσιο τομέα τολμούσαν οι γηγενείς ν’ απευθυνθούν, και είχαν την απαίτηση να εξυπηρετηθούν; Πρώτα η υπάλληλος έπρεπε να τελειώσει το βάψιμο των νυχιών της, ή το τηλεφώνημα, (κουτσομπολιό), με τη φίλη της, και μετά να δώσει σημασία στον αιτούντα. Κι όταν την έδινε, συνήθως του έλεγε πως ο αρμόδιος απουσιάζει σήμερα, κι έπρεπε να ξανάρθει αύριο, ή πως η φωτοτυπία που χρειαζόταν θα ήταν έτοιμη σε τρεις μέρες.
Οδηγός αστικού λεωφορείου στην Αθήνα, όταν ανέβηκε κάποιος γνωστός του, που είχαν καιρό να συναντηθούν, ακινητοποίησε το όχημα προφασιζόμενος βλάβη, πήρε το φίλο του να πάνε για ουζάκι, κι άφησε τους επιβάτες να περιμένουν, ώσπου να ευαρεστηθεί η εταιρία να στείλει άλλο όχημα για να τους εξυπηρετήσει.
Με τα βιβλιάρια υγείας του δημοσίου, πήγαιναν σ’ όποιο γιατρό ήθελαν παρακάμπτοντας τη σειρά, αυτοί ανήκαν σε ανώτερη τάξη, κι έγραφαν εξετάσεις και φάρμακα εντελώς δωρεάν. Κακά τα ψέματα, σ’ αυτό τον τόπο αν δούλεψαν κάποιοι, αυτοί ήταν οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, που δεν είχαν τα προνόμια των δημοσίων συναδέλφων τους, αλλά ούτε τόλμησαν να τα διεκδικήσουν.
Αυτές τις συμπεριφορές, δυστυχώς, πληρώνουμε σήμερα. Κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα από τον τομέα καταστημάτων τροφίμων, που συμβαίνουν στις μέρες μας:
Γνωστή αλυσίδα τέτοιων καταστημάτων, με δύο υποκαταστήματα στην πόλη μας, φέρεται να έχει απολύσει αρκετούς εργαζόμενους, που είχαν συμπληρώσει τη δεκαετία και ο μισθός τους υπερέβαινε τα πεντακόσια Ευρώ. Αντ’ αυτών φέρεται να προσλαμβάνει νέους, με πολύ χαμηλότερες αποδοχές. Αυτά, για να δείτε πως και του πουλιού το γάλα έχει το τίμημά του!
Ετοιμάζεται ν’ ανοίξει στην πόλη μας καινούργιο κατάστημα άλλης, γνωστής αλυσίδας. Ακούστηκε πως δέχεται αιτήσεις για προσλήψεις υπαλλήλων με τετράωρη απασχόληση, με αμοιβή εκατόν ενενήντα δύο Ευρώ το μήνα. Πώς σας φάνηκε;
Επίσης, τοπική αλυσίδα λέγεται πως δεν πληρώνει στο ακέραιο τους μισθούς των υπαλλήλων της, αλλά προσφέρει μόνο το εξήντα τοις εκατό, με την υπόσχεση πως θα τους καταβάλει τα υπόλοιπα αργότερα. Πάλι καλά δηλαδή που δεν τους αφήνει τελείως απλήρωτους!
Και κάτι φοβερό! Αν κάποιος υπάλληλος σε τέτοιο κατάστημα «συλληφτεί» να ψωνίζει από άλλο κατάστημα, διαφορετικής εταιρίας, απολύεται με συνοπτικές διαδικασίες. Αν αυτό δεν είναι φασισμός και δικτατορικές μέθοδοι, τότε τι είναι;
Υπάρχει και μια άλλη τοπική αλυσίδα, ευτυχώς, που τηρεί τους νόμους και σέβεται τους εργαζόμενους, τους οποίους πληρώνει στο ακέραιο. Κι όχι μονάχα αυτό, αλλά άνοιξε και μεγάλο εργοστάσιο τυποποίησης ελαιολάδου και ελιών Καλαμών, απασχολώντας πολλούς εργαζόμενους και υποστηρίζοντας τον Λάκωνα παραγωγό, όσο κανένας άλλος. Μακάρι να υπάρξουν μιμητές.
