Ειπώθηκε κι αυτό. Για να δούμε τι άλλο θ’ ακούσουμε από τους «φίλους» και συνεταίρους μας στην ΕΕ. Να διαγραφεί το χρέος της Ελλάδας, με τον όρο να κρατήσει αυτή όλους τους πρόσφυγες. Αν αρχίσουμε ν’ αναλύουμε αυτή την πρόταση, όπως γιατί οι Ευρωπαίοι δεν τους θέλουν, κλπ, κλπ, θα ξημερωθούμε.
Προσωπικά δεν έχω καμία αντίρρηση να γίνει έτσι. Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από αυτούς. Όσοι έρχονται σ’ αυτό τον ευλογημένο τόπο και κοινωνούν του πολιτισμού του, όσοι μένουν στη χώρα μας και απολαμβάνουν τη φιλοξενία μας, γίνονται κι αυτοί Έλληνες. Μέχρι τώρα έτσι έχει γίνει, κι οι καλύτεροι Έλληνες είναι αυτοί που ρίζωσαν σ’ αυτό τον τόπο, και δεν νοσταλγούν την προηγούμενη πατρίδα τους, αφού βρήκαν καλύτερη.
Όλοι, εκτός από τους γύφτους, συγγνώμη, τους Ρομά, που όσα χρόνια και να ζήσουν εδώ, μια ζωή ίδιοι θα είναι. Πέστε με ρατσιστή ή ότι άλλο θέλετε, αλλά έχω φτάσει μερικές φορές να πιστέψω, (ντρέπομαι που το γράφω), πως αυτοί οι άνθρωποι, ότι και να τους κάνεις, όσα καλά και να τους προσφέρεις, άνθρωποι δεν πρόκειται να γίνουν. Κλείνει η παρένθεση!
Ας σκεφτούμε γιατί αυτοί οι άνθρωποι, (οι πρόσφυγες), εγκαταλείπουν την πατρίδα τους εν καιρώ πολέμου, κάτι που δεν κάναμε εμείς, ούτε οι Σέρβοι, ούτε πολλοί λαοί, αλλά μείναμε, πολεμήσαμε, προσφέραμε το αίμα και την ψυχή μας προκειμένου να λευτερώσουμε τη χώρα μας. Πιστεύω πως ο πόλεμος ήταν η πρόφαση. Οι πρόσφυγες, ακόμα και να τελειώσουν οι εχθροπραξίες στη Συρία, δεν πρόκειται να επιστρέψουν στη χώρα τους. Δεν φταίει μονάχα το καθεστώς, δεν φταίνε οι βομβαρδισμοί που μαίνονται αμείωτοι, δεν φταίνε όλα αυτά. Φταίει ότι το κράτος τους έχει μείνει υποανάπτυκτο και ότι όλοι θέλουν μια καλύτερη ζωή, που τη δικαιούται ο καθένας μας. Η Ευρώπη φαντάζει χώρα μαγική στα μάτια τους, και προσπαθούν με κάθε μέσο να γίνουν Ευρωπαίοι.
Μήπως το ίδιο δεν κάναμε κι εμείς πριν μερικές δεκαετίες; Μήπως δεν στοιβαζόμασταν στα καράβια για να πάμε στην Αμερική, «να γίνουμε άνθρωποι»; Πρόσφυγες δεν ήμασταν στη χώρα τους; Δεν έγιναν οι πρώτοι Έλληνες που έφτασαν εκεί, οι καλύτεροι πρεσβευτές της Αμερικής σ’ όλο τον κόσμο; Δεν πλούτισαν, δεν απόλαυσαν τα αγαθά του Αμερικάνικου τρόπου ζωής; Ξαναγύρισαν στην Ελλάδα; Όχι φυσικά, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.
Οι πιο πολλοί δεν θέλουν να τη βλέπουν την Ελλάδα ούτε ζωγραφιστή. Όσοι έρχονται για διακοπές, μας κοιτάζουν με μια απαξίωση, λες κι είμαστε οι άγριοι ιθαγενείς. Έτσι, δυστυχώς, έχουν τα πράγματα, και πάνω σ’ αυτό το θέμα, πιστεύω πως κανένας δεν θα με διαψεύσει. Μην ακούτε τι κάνουν οι ΑΧΕΠΑ και οι άλλες οργανώσεις. Πρώτα τα συμφέροντα της Αμερικής κοιτάνε, κι ότι κάνουν, (παρελάσεις, φιλανθρωπικά τσάγια, κλπ), είναι για κατανάλωση. Τους είδαμε τι έκαναν κατά τη διάρκεια της εφταετίας, τους είδαμε τι έκαναν όταν οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Κύπρο. Απολύτως τίποτα!
Επιστρέφουμε στους πρόσφυγες. Πιστεύω, και μακάρι να διαψευστώ, πως το κύμα των προσφύγων, όσο περνάνε τα χρόνια, συνεχώς θα διογκώνεται. Μπορεί να λυθεί; Φυσικά, αν κοιτάξουμε το πρόβλημα κατά πρόσωπο, και το αντιμετωπίσουμε ρεαλιστικά, κι όχι με γνώμονα το συμφέρον. Αν η Δύση δεν βοηθήσει τα υποανάπτυκτα κράτη ν’ αναπτυχτούν, αν δεν σταματήσει την υποκριτική πολιτική απέναντί τους, που αποσκοπεί στη απομύζηση του εθνικού τους πλούτου, κι αν οι λυσσασμένοι θρησκόληπτοι των υποανάπτυκτων δεν βγάλουν τη σκουριά από το λαβωμένο τους μυαλό, που φανατίζει και αποπροσανατολίζει τον κόσμο, τότε οι κακόμοιροι θα εξακολουθούν να βλέπουν τη φυγή στην Ευρώπη σαν την μοναδική λύση, και θα την ονειρεύονται σαν τη γη της επαγγελίας.
Πρέπει ν’ αλλάξουν πολλά σ’ αυτές τις χώρες, και ως επί το πλείστον στις Αραβικές. Πρέπει οι γυναίκες να βρουν τη θέση που τους αξίζει, ισότιμες δίπλα στους άντρες. Γιατί η πολιτισμένη Δύση σιωπά; Ποια Ευρωπαία θα μπορούσε να ζήσει, ας πούμε, στη Σαουδική Αραβία; Γιατί δεν κάνει κάτι για τα ανθρώπινα δικαιώματα εκεί; Μια εκστρατεία διαφώτισης; Γιατί η Σαουδική Αραβία έχει πετρέλαια και κάνει ότι θέλει, γι’ αυτό!
Και η Συρία έχει πετρέλαια, αλλά ο απλός κόσμος υποφέρει. Στο κοντινό μέλλον, ίσως δούμε πρόσφυγες από τα Αραβικά κράτη να κατακλύζουν την Ευρώπη. Εύχομαι να διαψευστώ. Τους λυπάμαι τους Σύριους. Τους λυπάμαι, που ενώ έχουν μια πατρίδα, αντί να την υπερασπιστούν και ν’ αγωνιστούν για την ανάπτυξή της, προτιμούν να ξενιτευτούν, κι ας γνωρίζουν πως κάποιοι από αυτούς θ’ αφήσουν τα κορμιά τους στο παγωμένο Αιγαίο.
Μήπως το ίδιο δεν κάνουν σήμερα τα νιάτα της χώρας μας; Μήπως οι Έλληνες επιστήμονες δεν αναγκάζονται να την εγκαταλείψουν για να βρουν δουλειά στο εξωτερικό; Αυτό δεν αποτελεί ανοιχτή πληγή που πρέπει να κλείσει το συντομότερο; Πώς θα κλείσει; Δεν είμαι ειδικός, αλλά ξέρω πολύ καλά πως άμα αγαπάς πραγματικά τον τόπο σου, δεν σκέφτεσαι ποτέ να τον εγκαταλείψεις, αλλά αγωνίζεσαι να τον κάνεις καλύτερον!
