Η κυβέρνησή μας, να μην τη ματιάσω, αποφάσισε πως πρέπει οι υπήκοοί της να δηλώσουν, εκτός από την ετήσια, συνηθισμένη δήλωση στην εφορία, ότι πολύτιμο αντικείμενο έχουν στην κατοχή τους, συνήθως κρυμμένο στο στρώμα, ή οπουδήποτε αλλού. Αποφάσισαν λοιπόν πως δεν πρέπει τίποτα να είναι κρυμμένο, αλλά ο «μεγάλος αδερφός» να τα βλέπει όλα, και να τα ξέρει όλα, οτιδήποτε μας αφορά.
Τώρα, δεν γνωρίζω αν αυτή την απόφαση την πήρε από μόνη της, (η κυβέρνησή μας), ή την ανάγκασαν να την πάρει οι πραγματικοί μας κυβερνήτες, αυτοί που λύνουν και δένουν και μας κάνουν ότι θέλουν. Ποιοι είναι αυτοί; Ελάτε τώρα! Άλλοι τους λένε δανειστές, άλλοι θεσμούς, άλλοι Εβραίους, άλλοι παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, άλλοι Γερμανία που θέλει ν’ αναβιώσει το Ράιχ, πιάσε το αυγό και κούρευτο, άντε να βρεις την αλήθεια!
Τέλος πάντων. Όπως μας είπαν, για να μας καθησυχάσουν, δεν πρόκειται να φορολογηθεί τίποτα απ’ όσα πράγματα αξίας δηλώσουμε. Και προκύπτει το εύλογο ερώτημα: «Γιατί λοιπόν να το κάνουμε; Τι κρύβεται πίσω από όλη αυτή την πρεμούρα;»
Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να μην τους πιστέψουμε, (το κάναμε και γελαστήκαμε άπαντες), και να περιμένουμε πως θα φορολογήσουν τα τιμαλφή μας. Γιατί αν αρχίσουμε τις υποθέσεις, όσο καχύποπτοι και να μην είμαστε, κανείς δεν ξέρει μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο διεστραμμένος μας εγκέφαλος. Εγώ πάντως, υποθέτω, πως όλο αυτό το ταβατούρι γίνεται, γιατί σε δεδομένη στιγμή, που ίσως και να μην αργήσει να έρθει, να τα κατάσχουν, μήπως μπορέσουν κι αποφύγουν τη (φανερή) χρεοκοπία.
Θα μου πείτε τότε, να μην τα δηλώσουμε. Όχι, φίλοι μου. Αυτό δεν πρόκειται να το ακούσετε από εμένα. Είμαι της γνώμης, πως όσο παράλογος κι αν είναι, ή αν φαίνεται πως είναι ένας νόμος, πρέπει να τον υπακούμε. Αυτή τη διδαχή έχουμε πάρει από το μεγάλο μας σοφό πρόγονο, το Σωκράτη. Ποτέ δεν θα ακούσετε από εμένα προτροπή να παραβείτε κάποιο νόμο.
Γι’ αυτό λοιπόν, πριν καταθέσω τη δήλωσή μου στους αρμόδιους φορείς, αποφάσισα να το κάνω δημόσια, για να παραδειγματιστείτε κι εσείς, κι ανάλογα να πράξετε. Έχουμε και λέμε:
Δηλώνω υπεύθυνα, έχοντας γνώση των συνεπειών του νόμου περί ψευδούς δήλωσης, πως δεν κατέχω κανένα χρυσό κόσμημα. Τις λίρες Αγγλίας τις έχω δει μόνο από φωτογραφίες. Ένα χρυσό δόντι είχα, αλλά το έβγαλα. Το μόνο χρυσό που έχω πάνω μου είναι η βέρα μου, κι ότι κι αν κάνετε, δεν πρόκειται να τη βγάλω από το δάχτυλό μου.
Χαρτονομίσματα δεν έχω κρύψει, και σας προκαλώ να κάνετε έρευνα στο σπίτι μου. Και να ήθελα, όπως συνηθίζουν κάποιοι ηλικιωμένοι που κρύβουν κομπόδεμα για τα θαφτικά τους, είναι τέτοιες οι καταστάσεις που δεν με φτάνουν αυτά που βγάζω, κι έπειτα είμαι της γνώμης πως μια ζωή την έχουμε, και πως η φτώχεια θέλει καλοπέραση. Αυτά, για να γνωρίζετε με ποιον έχετε να κάνετε.
Μα, θα μου πείτε, αν αρρωστήσεις, χτύπα ξύλο, τι φακελάκι θα δώσεις στους γιατρούς; Ποιος θα σε χειρουργήσει τσάμπα;
Δεν πειράζει, απαντώ. Ας με αφήσει να πεθάνω, αν έχει τόση μεγάλη ανάγκη το φακελάκι μου. Αν η ζωή ενός ανθρώπου μετράει λιγότερο από κάποια Ευρώ, τότε αφήνω τους γιατρούς αυτούς στην κρίση σας.
Κατέχω, και συνεχίζω ν’ αγοράζω πάρα πολλά βιβλία, που προσπαθώ να τα διαβάσω όλα, όσα μου επιτρέπει ο χρόνος. Έτσι, όταν γεμίζουν το χώρο του σπιτιού, η γυναίκα μου τα βάζει σε χαρτόκουτο και τα κατεβάζει στην αποθήκη. Αν, κύριοι νομοθέτες, αξίζουν κατά τη γνώμη σας, ελάτε να τα φορολογήσετε.
Επίσης, στο σπίτι μου θα βρείτε πολλούς δίσκους βινυλίου, κυρίως κλασικής μουσικής, κι επίσης πολλούς δίσκους ακτίνας, (σιντί). Κάποτε είχα διαθέσει αγόγγυστα αρκετά χρήματα για να την απόκτησή τους. Τώρα όμως έχουν σχεδόν περιέλθει σε αχρηστία, γιατί υπάρχει το «γιου τιουμπ» στο διαδίκτυο, κι όποιο μουσικό κομμάτι επιθυμώ ν’ ακούσω, αρκούμαι στο να πληκτρολογώ τον τίτλο, κι αμέσως η μελωδία του γεμίζει τα αυτιά μου. Σημεία των καιρών!
Στο σπίτι μου υπάρχουν αρκετοί πίνακες ζωγραφικής, μην νομίσετε τίποτα ακριβό, από τα τοπικά καταστήματα τους έχω αγοράσει, αν και πολύ θα ήθελα να έχω πίνακες του Γύζη, του Βολανάκη και κάποιων άλλων. Αυτοί που έχουν τέτοιους, θα τους δηλώσουν άραγε;
Τέλος, δηλώνω πως έχω έναν καθρέφτη, αρκετά απλό, με λιτή κορνίζα, αλλά μεγάλον, που τον χρησιμοποιώ καθημερινά για να κοιτάζω τον εαυτό μου και να συνομιλώ μαζί του. Τελευταία έχω αρχίσει να τον φτύνω, επειδή κάποτε πίστεψα σε σας, αγωνίστηκα και σας ψήφησα.
