Με αφορμή τις «Ημέρες Ποίησης» η Σπάρτη για λίγο σταματά να είναι απλώς ένα σύνολο δρόμων και κτιρίων και μετατρέπεται σ’ ένα ζωντανό κείμενο. Αυτές τις ημέρες στην πόλη μας η ποίηση δεν περιορίζεται στις σελίδες ενός βιβλίου, παρά ξεδιπλώνεται ανάμεσα σε παρτέρια, και πεζοδρόμια και συναντά τα βλέμματα των περαστικών που κοντοστέκονται για λίγο και διαβάζουν επιλεγμένα ποιήματα του μεγάλου Λάκωνα δημιουργού Νικηφόρου Βρεττάκου, τα οποία έχουν τοποθετηθεί σε κεντρικά σημεία της πόλης. Μέσα σε ειδικά διαμορφωμένα banners, προσφέρουν μια απρόσμενη συνάντηση καθημερινότητας με ποίησης. Οι στίχοι του ποιητή, βαθιά ανθρωποκεντρικοί, φωτεινοί και διαποτισμένοι από την εμπειρία του τόπου, αποκτούν νέα ζωή, έξω από τα όρια των σελίδων, μέσα στον ίδιο τον αστικό ιστό.

Η δράση, που υλοποιείται με τη συνεργασία της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Σπάρτης, του Αρχείου Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και του Δήμου Σπάρτης, επιδιώκει κάτι απλό αλλά ουσιαστικό, να επαναφέρει την ποίηση στον δημόσιο χώρο και να την καταστήσει προσβάσιμη σε όλους. Δεν απαιτείται να αφιερώσει κανείς ιδιαίτερο χρόνο, ένα μόνο βλέμμα που θα σταθεί για λίγα δευτερόλεπτα αρκεί ώστε η ποίηση να δώσει λίγο χρώμα στη μέρα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η δίγλωσση παρουσίαση των ποιημάτων, καθώς δίπλα στο σε κάθε ποίημα παρατίθεται και η αγγλική μετάφραση από καταξιωμένους ξένους ποιητές. Έτσι, το έργο του Βρεττάκου, ενός από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές του 20ού αιώνα, μπορεί ν’ αγγίξει όχι μόνο τους κατοίκους, αλλά και τους επισκέπτες της πόλης.

Η επιλογή του δημόσιου χώρου εντάσσει τη δράση σε μια σύγχρονη αντίληψη πολιτιστικών παρεμβάσεων, όπου η ποίηση λειτουργεί ως ένα είδος αστικής εγκατάστασης (urban installation), ενσωματωμένης στην καθημερινή εμπειρία του πολίτη. Μέσα σ’ ένα περιβάλλον ταχύτητας και συνεχούς πληροφορίας, οι στίχοι του Βρεττάκου παρεμβάλλονται διακριτικά αλλά ουσιαστικά στον αστικό ιστό, μετατρέποντας το τυχαίο πέρασμα σε μια σύντομη, βιωματική επαφή με τη λογοτεχνία. Πρόκειται για μια πρακτική που συναντάται ολοένα και συχνότερα σε σύγχρονες πόλεις, επιχειρώντας να επανατοποθετήσει την τέχνη έξω από τους θεσμικούς χώρους και να τη φέρει εκεί όπου πραγματικά συμβαίνει η ζωή: στον δρόμο.