Της Μαρίας Λαμπροπούλου
Θετικές προοπτικές για το μέλλον της ελληνικής παράδοσης και κουλτούρας αποτελεί τα τελευταία χρόνια (ίσως και λόγω γεγονότων και συγκυριών εθνικής αλλά και παγκόσμιας κλίμακας που οδήγησαν, πιθανώς, στην αναθεώρηση της οπτικής προς τη ζωή) η έκρηξη δημιουργίας πολιτιστικών συλλόγων ανά την Ελλάδα, οι οποίοι ασχολούνται με αυτήν σε όλους τους τομείς της, καθώς και ο ολοένα αυξανόμενος αριθμός Ελλήνων επισκεπτών (όπως απέδειξαν εμπεριστατωμένες έρευνες) σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία κάθε είδους. Η συγκυρία αυτή είναι εξαιρετικά ελπιδοφόρα, ενθαρρυντική και συγκινητική, αφού μέχρι και πριν από αρκετές δεκαετίες η παράδοση, η επαρχία και οτιδήποτε σχετικό με το ελληνικό λαϊκό στοιχείο θεωρούνταν «ξεπερασμένη και μπανάλ νοοτροπία», σύμφωνα με τους «θιασώτες του εκσυγχρονισμού», σε μία Ελλάδα που είχε βυθιστεί σε «χρώματα φλούο» (στην ενδυματολογία και νοοτροπία), σε αταίριαστα με τους Έλληνες, σε πολλές περιπτώσεις, ακούσματα και συνήθειες και, γενικότερα, σε μία λαίλαπα ξενόφερτων επιρροών που ακύρωναν και ευνούχιζαν καθετί το Ελληνικό και παραδοσιακό και το απομόνωναν ως παρωχημένο, οπισθοδρομικό και απομεινάρι άλλων εποχών.
Ευτυχώς, η ελληνική κοινωνία δεν αποτελεί εντελώς γόνιμο έδαφος (ευκταίο φυσικά είναι να μην αποτελέσει ποτέ) για ριζοσπαστικές μεταβολές και παρεμβάσεις στη δομή και τη λειτουργία της. Αντιστέκεται έμπρακτα στην αλλοίωση της πολιτιστικής ταυτότητάς της, συμπεριλαμβανομένης της αποφυγής της πλήρους στροφής της σε κενές ξενόφερτες συνήθειες. Κυρίως όμως μάχεται σθεναρά για να αποφύγει την απομάκρυνσή της από το σύνολο των στοιχείων που αποτελούν αυτό που ονομάζουμε παράδοση. Απόδειξη αποτελεί η, όπως προαναφέρθηκε, σε μεγάλο βαθμό ενασχόληση πανελλαδικά με την παράδοση μέσω συλλόγων (αλλά και ατομικά) που όχι μόνο προάγουν τον πολιτισμό και αναβιώνουν ήθη, έθιμα, συνήθειες και χορούς, αλλά δημιουργούν βιώματα, επανασύνδεση με το ελληνικό στοιχείο και, κυρίως, συνδέουν ανθρώπους μεταξύ τους και με τον γενέθλιο τόπο τους.
Μέσα στον συρφετό της πολιτιστικής (ή μήπως α-πολιτιστικής;) παγκοσμιοποίησης, ανθεί η ελπίδα και η προσδοκία της πλήρους επιστροφής στην παράδοση πολιτισμικά, εθνικά και ηθικά. Μακάρι η επι-στροφή αυτή να μην αποτελεί μία πρόσκαιρη μόδα ή μόνο έναν τρόπο διασκέδασης και ψυχαγωγίας, αλλά να μετουσιωθεί σε συνείδηση με την οποία θα γαλουχηθούν και θα την ενστερνιστούν οι επόμενες γενιές των, σε πολλά επίπεδα απειλούμενων, Ελλήνων και, κυρίως, στο επίπεδο της κουλτούρας, εθνικής ταυτότητας και συνείδησης.
