Οι σχέσεις μεταξύ δυο χωρών, της Ελλάδας και της Τουρκίας έχουν ένα σαφή προσδιορισμό που είναι ξεκάθαρος και μάλιστα πιστεύω ότι είναι το πιο κλασσικό παράδειγμα διμερών σχέσεων μεταξύ χωρών πάνω στη γη που κάποιοι δημιουργούν πλασματικά διατηρώντας μια τεχνητή ένταση μεταξύ τους.
Φαίνεται ότι η διατήρηση εντάσεων με συνοριακά προβλήματα, διεκδίκηση εδαφών, αμφισβήτηση άσπρων, μαύρων και γκρίζων ζωνών, θρησκευτικών και πολιτισμικών διαφοροποιήσεων, ανήκουν σε ένα γενικότερο σχεδιασμό που αποβλέπει στην χειραγώγηση όχι μόνον των ανθρώπων που ζουν στις χώρες αυτές αλλά λειτουργεί σαν προειδοποίηση για τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου οι οποίες έχουν παρόμοια προβλήματα, για μια μελλοντική χρήση δηλαδή.
Σαφέστατα και οι άνθρωποι που κατοικούν στις χώρες αυτές δεν έχουν ουδεμία σχέση με τον παραπάνω σχεδιασμό εντάσεων,εχθρότητας και υποτιθέμενης απειλής πολέμου.
Αυτά καλλιεργούνται μέσα από υπόγειες δομές πολιτικής και διπλωματίας καθώς και από την καθημερινή τους αναπαραγωγή μέσα από τις γραμμές σχολικών βιβλίων και κάθε λογής νοστράδαμων που προμηνύουν την καταστροφή του γένους από αλλόθρησκους.
Η πραγματικότητα είναι πως κανείς αν γυρίσει πίσω τις σελίδες της ιστορίας θα βρεί πολλές απαντήσεις στα ερωτήματα που τον βασανίζουν, που μας βασανίζουν, εδώ και δεκαετίες.
Άραγε γνωρίζει κανείς πως η Τουρκία ήταν η πρώτη χώρα που έστειλε αμέσως βοήθεια στη Ελλάδα το 1941 για να λυθεί το επισιτιστικό πρόβλημα της τότε δύσκολης εποχής;
Άραγε θυμάται κανείς την διπλωματία του σεισμού το 1999, όταν Έλληνες και Τούρκοι ενώθηκαν σε μια δύσκολη για τον καθένα μας στιγμή;
Άραγε μήπως η πολιτική των Ελλήνων τον 19ο αιώνα, της μεγάλης ιδέας, με διεκδίκηση εδαφών που ανήκαν τότε στην Τουρκία φταίει για την μετέπειτα εξέλιξη των σχέσεων μας με τους γείτονες;
Μήπως η λανθασμένες επιλογές μας στο πρόβλημα της Κύπρου μας έφεραν στο σημείο που είμαστε τώρα με το μισό του νησιού υπό τουρκική κατοχή;
Το έγκλημα αυτών που συνέβησαν στην Κωνσταντινούπολη το Σεπτέμβριο του 1955, τα οποία σαφώς και ήταν καθοδηγούμενα από γνωστούς κύκλους στην Τουρκία καθώς και η συμπεριφορά των ίδιων κύκλων την εποχή με τα Ίμια δένουν με την παράδοση Οτσαλάν, ένα υφαντό που οι δύο λαοί δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν, δεν είναι σε θέση να αποδείξουν ότι δεν έχουν να μοιράσουν τίποτε μεταξύ τους παρά μόνο την φτώχεια τους!
Είναι ορατό πως σε περιόδους κρίσεων και πολιτικής αστάθειας, όταν κάποιοι θέλουν να υπερασπίσουν συμφέροντα και πολιτικές που τους βολεύουν,τοποθετούν την σκέψη και την νόηση των λαών με πολλούς τρόπους εκεί που αυτοί επιθυμούν.
Η πώληση οπλικών συστημάτων, μιας βιομηχανίας που είναι από τις πιο κερδοφόρες, είναι ένας λόγος διατήρησης αυτής ακριβώς της έντασης ανάμεσα στους δυο λαούς.
Η διαιώνιση μιας έντασης στην περιοχή της μέσης ανατολής όπου εδώ και δεκαετίες προσπαθούν να ελέγξουν με κάθε τρόπο λόγο της ύπαρξης πετρελαίου αλλά και των ιδιαιτεροτήτων που διαθέτει κάθε λαός της περιοχής, βαπτίζοντας κάθε λίγο και λιγάκι μια χώρα ως χωροφύλακα της η κάνοντας πόλεμο περιφερειακό. Όλα αυτά ανήκουν σε ένα σχεδιασμό που οι ισχυροί της γης πραγματοποιούν εις βάρος λαών όπως των Ελλήνων και των Τούρκων.
Νομίζω πως η μόνιμη απειλή του πολέμου με την γειτονική χώρα, κρύβει μέσα της ενα παρατεταμένο χρονικά σχεδιασμό,που χρεώνει και τους δύο λαούς με αιώνιο μίσος, και αυτό είναι που στο τέλος θα πνίξει όλους αυτούς που οραματίζονται ανθρώπους και των δύο χωρών σε ατελείωτη διαμάχη.
Το κοινό παρελθόν των δυο λαών, καλό η κακό, το κοινό τους μέλλον είναι αυτά που τελικά πρέπει να αποτελέσουν τον οδηγό της σχέσης τους και όχι βέβαια οι στρατοκράτες και οι αυτών βοηθοί πολιτικοί.
Ο δρόμος της ανατολής περνάει από την Τουρκία και ο δρόμος της δύσης από την Ελλάδα, επιτέλους ας ενωθούν αλλά απ' ότι βλέπω κανείς δεν το θέλει αυτό.