Φαντάσματα μιάς άλλης εποχής, μακρινής για εμάς, αλλά και τόσο κοντά στις προσδοκίες και τα όνειρά μας. Αυτή ακριβώς η εποχή λειτουργεί καταπιεστικά σαν μαστίγιο, σαν πρέσσα πάνω στο ζευγάρι της κόρης του Κάρλ Μάρξ, Λάουρας, και του Πώλ Λαφάργκ ενός κουβανού, που ο πατέρας του έφυγε κυνηγημένος από την Κούβα και έφερε την οικογένειά του στο Παρίσι το 1851.
Εκεί ο Πώλ Λαφάργκ σπουδάζοντας ιατρική μυήθηκε στα ιδανικά και την φιλοσοφία του σοσιαλισμού και τότε είναι που γνωρίζει την Λάουρα λόγω της σχέσης του με τον πατέρα της Κάρλ Μάρξ.
Το ζευγάρι τελικά παντρεύεται το 1868 με κουμπάρο τον Ένγκελς, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της Λάουρας.
Η ζωή τους σαν μυθιστόρημα μα με κακό τέλος αφού και οι δύο μαζί αυτοκτόνησαν με ένεση υδροκυανίου απομονωμένοι σε ένα προάστιο του Παρισιού στις 26 Νοεμβρίου του 1911.
Άφησαν πίσω τους όμως ένα σημείωμα το οποίο και θέλω να διαβάσετε γιατί προσδιορίζει επακριβώς την φιλοσοφία και την εικόνα της εποχής όπως αυτή διαμορφώνει τους χαρακτήρες και τις πράξεις των ανθρώπων.
«Υγιής στο σώμα και στο πνεύμα, αυτοκτονώ πριν τα ανελέητα γεράματα που θα μου αφαιρέσουν μια-μια, όλες τις ηδονές και τις χαρές της ύπαρξης και θα με απογυμνώσουν από τις φυσικές και πνευματικές μου δυνάμεις, παραλύσουν την αποφασιστικότητα, καταστρέψουν την θέλησή μου και με κάνουν βάρος για μένα τον ίδιο και για τους άλλους.
Εδώ και χρόνια ανέλαβα την υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μου να μην περάσω τα εβδομήντα. Ζήτω ο κομουνισμός! Ζήτω ο Διεθνής σοσιαλισμός!»
Την ώρα εκείνη ο Πώλ είναι 69 και η Λάουρα 66 χρονών. Ο Λαφάργκ είναι ο συγγραφέας του «Το δικαίωμα στην τεμπελιά».
Είναι το γνωστό βιβλίο για το οποίο ο Πώλ εξυμνήθηκε αλλά και κατηγορήθηκε ακόμα και από τους ίδιους τους συντρόφους του. Είναι το έργο που ακόμη και σήμερα για πολλούς αποτελεί ευαγγέλιο.
Ο Πώλ πάλεψε όλη του την ζωή για δικαιώματα εργασιακά και ιδανικά τα οποία και αποτελούν την σπονδυλική στήλη των εργατικών αγώνων ακόμα και στις μέρες μας, αφού τώρα πια χάνονται το ένα πίσω από το άλλο.
Όταν γράφει το οικονομικό πρόγραμμα του Γαλλικού εργατικού κόμματος του οποίου ο ίδιος ήταν δημιουργός, απαιτεί την καθιέρωση μιάς ημέρας ανάπαυση για όλους τους εργαζόμενους, απαγόρευση της παιδικής εργασίας κάτω των 14 και περιορισμό της εργασίας των ενηλίκων στις 8 ώρες.
Η Λάουρα έζησε στην σκιά του αλλά και στην σκιά του θανάτου των τριών παιδιών τους την εποχή που ζούσαν εξόριστοι στην Ισπανία την περίοδο 1870-1872, μετά την ήττα της παρισινής κομμούνας της οποίας ο Πώλ ήταν ηγετικό στέλεχος. Τότε ο ίδιος εγκαταλείπει για πάντα την ιατρική.
Από την άλλη πλευρά η περίοδος που έζησαν και αγωνίστηκαν για τα ιδανικά τους είναι μια εποχή δημιουργικότητας όπου στην Ευρώπη γεννήθηκαν κινήματα και ιδεολογικά ρεύματα τα οποία διαμόρφωσαν πολιτικοιδεολογικά την Ευρώπη και τον κόσμο που ζούμε σήμερα. Εναν κόσμο που σιγά σιγά σβήνει στις μέρες μας, ξεθωριάζει, μιας Ευρώπης που χάνει τις αξίες και τα ιδανικά της, αξίες και ιδανικά που αυτοί οι άνθρωποι δημιούργησαν παλεύοντας ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα, ανάμεσα στην βαρβαρότητα και τον ανθρωπισμό.
Άραγε το ζευγάρι αυτό να ήταν τόσο διορατικό, να είχε τόση διαίσθηση η μήπως ήταν η αβάσταχτη ελαφρότητα της μπελ εποκ που το οδήγησε στην αυτοκτονία;
Πάντως η κατοπινή εξέλιξη της ιστορίας με τους δυο σκληρούς και ανελέητους πολέμους και την σημερινή επιστροφή σε έναν παράλληλο εργασιακό μεσαίωνα ίσως τους δικαιώνει για την πράξη τους.
Η αλήθεια είναι έμειναν πιστοί στην ουτοπία τους και οι δύο μαζί χέρι χέρι ως το τέλος.