Τούτος ο μήνας, ο Οκτώβριος πάντα με συγκινούσε, γιατί ήξερα ότι φτάνει εκείνη η μέρα της μνήμης, η 28η Οκτωβρίου 1940.
Είναι μία μέρα, μία γιορτή που πιστεύω ότι ακόμα συγκινεί πολλούς Έλληνες για διαφορετικούς, ίσως και για τους ίδιους λόγους.
Δεν μιλάω για εθνική υπερηφάνεια και τα υπόλοιπα φαιδρά που ακούγονται αυτές τις μέρες έτσι για να δείξουμε ότι υπεράνω όλων είναι η εθνική ομοψυχία και ότι τέλος πάντων όταν οι Έλληνες είναι ενωμένοι μεγαλουργούν.
Αυτά τα τετριμμένα που λένε οι πολιτικοί στους λόγους τους μετά την παρέλαση τα έχω βαρεθεί όπως πιστεύω και εσείς.
Άλλωστε εδώ και πολύ καιρό τα άρθρα μου δεν έχουν καμία σχέση με όλα αυτά τα παραπάνω, έχουν σχέση όμως με τον αγώνα των απλών ανθρώπων που βασανίστηκαν και έδωσαν το αίμα τους στην Αλβανία, την κατοχή και την αντίσταση κατά των γερμανών για μια Ελλάδα λεύτερη, κοινωνικά δημοκρατική.
Είχε νόημα ο αγώνας τους, είχε αποτέλεσμα η προσπάθειά τους, είναι αναγνωρισμένη από τους ανθρώπους του σήμερα ή είναι ξεχασμένη έτσι απλά για μια παρέλαση;
Θα προσπαθήσω να δώσω το στίγμα της εποχής με μια σκληρή περιγραφή που δεν συνηθίζω αλλά η κατάσταση στην Ελλάδα αυτή την στιγμή με υποχρεώνει να το κάνω.
Μου είναι επιτακτική η ανάγκη να περιγράψω το ότι στάθηκε σκληρή η μοίρα για πολλούς ανθρώπους μας την εποχή εκείνη οι οποίοι ίσως ζουν και σήμερα. Σε αυτούς είναι αφιερωμένο το άρθρο αυτό.
Κατοχή λοιπόν στο κέντρο της Αθήνας, μεσημέρι. Δίπλα σε ένα εστιατόριο όπου τρώνε μόνο Ιταλοί στρατιώτες, στέκονται και περιμένουν λίγα χαμίνια, πεινασμένα λες και περιμένουν κάτι να συμβεί, λες και θα χορτάσουν με την μυρωδιά που βγαίνει από την κουζίνα του εστιατορίου.
Εκείνη λοιπόν την στιγμή δυο τρεις Ιταλοί, τύφλα στο μεθύσι βγαίνουν έξω και όπως συνήθως συμβαίνει έκαναν εμετό στην γωνιά του μαγαζιού. Στο μενού του εστιατορίου υπήρχαν και αυγά βραστά, τα οποία και έβγαλαν οι Ιταλοί και τα ασπράδια ήταν αρκετά μεγάλα.
Τότε ήταν που τα χαμίνια όρμησαν στον εμετό και έφαγαν με βουλιμία τα μεγάλα άσπρα κομμάτια από τα αυγά. Ρωτάω τώρα αν κάποιος από εμάς τους χορτασμένους μπορεί σήμερα να καταλάβει την εικόνα αυτή, να πιάσει την στιγμή εκείνη, να την κατανοήσει.
Υπάρχει περίπτωση σήμερα να φτάσει κάποιος σε αυτό το σημείο την ύπαρξή του;
Και όμως θα έπρεπε γιατί πολλοί από εσάς που θα διαβάσετε αυτές τις γραμμές είμαι σίγουρος ότι θα γυρίσετε με αποστροφή το κεφάλι αλλού.
Αυτή ήταν η εποχή, αυτό είναι η μνήμη, αυτοί ήταν οι άνθρωποι και έτσι βίωσαν την κατοχή και τον πόλεμο και αυτούς πρέπει να θυμόμαστε ή μάλλον έτσι πρέπει να τους θυμόμαστε.
Εύχομαι και ελπίζω τα παιδιά μας να έχουν πάντα φρέσκα ζεστά βρασμένα αυγά για να φάνε και κάπου κάπου ας δίνουν μερικά και στους υπόλοιπους ανθρώπους που πεινάνε, άλλωστε το αυγό δεν κοστίζει πολύ ούτε πενήντα λεπτά αλλά η ανθρώπινη αξιοπρέπεια κοστίζει πολύ παραπάνω.