Το ερώτημα ή μάλλον τα ερωτήματα είναι πολλά αλλά έχουν ένα χαρακτηριστικό, ότι δηλαδή είναι κοινότυπα ανάμεσα στους ανθρώπους που αποτελούν μια κοινωνία και συγκεκριμένα αυτή την στιγμή, την ελληνική κοινωνία.
Η κοινοτυπία των ερωτημάτων βασίζεται κυρίως στην οικονομική δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα εδώ και κάποια χρόνια, αλλά στην ουσία τα αίτια των ερωτημάτων είναι βαθύτερα και δεν έχουν μόνο οικονομική βάση.
Άλλωστε αυτό το έχω ξαναγράψει σε προηγούμενα άρθρα και νομίζω είναι περιττό κάποιος να ασχοληθεί εκ νέου με τον ψυχισμό της εποχής μας ο οποίος απ’ ότι είναι ορατό παρουσιάζει αρκετές αλλοιώσεις που οφείλουν την ύπαρξή τους στον εκφυλισμό του ανθρώπινου γένους και όχι μόνο.
Επίσης μια άλλη κοινοτυπία είναι και τα αποτελέσματα της κρίσης τα οποία διακρίνονται σιγά σιγά, τόσο στο υλιστικό επίπεδό τους όσο και στο ψυχικό-ηθικό.
Ένα παράδειγμα είναι και το ότι στην συγκεκριμένη περίοδο και γενικότερα σε όλο τον κόσμο σε περιόδους κρίσης ακμάζουν δραστηριότητες που ομαδοποιούνται στην υποκουλτούρα όπως είναι το ποτό, ο τζόγος, οι γυναίκες κ.α.
Σε καμία περίπτωση βέβαια δεν συζητάμε για τέχνες και γράμματα, αυτά όλα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα ίσως και πιο κάτω.
Είναι λοιπόν σίγουρο ότι το έργο έχει ξαναπαιχτεί αρκετές φορές στον κόσμο και πιστεύω ότι η Ελλάδα αυτή την στιγμή είναι ένα περιτύλιγμα προβληματισμού και δοκιμών για έναν κόσμο παγκόσμια που αλλάζει που μετασχηματίζεται καλά ή κακά.
Όμως παρ’ όλα αυτά σε καμία περίπτωση δεν είναι περιττό κάποιος να ασχοληθεί με την απάντηση των ερωτημάτων που έχουν γεννηθεί στους ανθρώπους ή μάλλον καλύτερα με την λύση τους.
Δεν είμαι εγώ αυτός που μπορεί να δώσει λύση ούτε έχω τέτοιο στόχο και αντίθετα νιώθω αδυναμία μπροστά σε αυτό το πρόβλημα.
Μπορώ όμως να διακρίνω τον τρόπο που θα φτάσουμε στην λύση κρίνοντας σαν απλός άνθρωπος που δεν τον τρώει ο καναπές, προβληματιζόμενος για το μέλλον των παιδιών μας.
Πριν λίγες μέρες συζητώντας με κάποιον, βρήκα ένα στήριγμα το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει ένα εφαλτήριο για την εύρεση λύσης.
Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν μου είπε ότι όλοι μας πρέπει να βγούμε στην κοινωνία και να μιλήσουμε, να φωνάξουμε, να βγάλουμε αυτό που έχουμε μέσα μας, το συσσωρευμένο μίσος, το πρόβλημά μας, το προσωπικό ή το οικογενειακό αλλά να ακούσουμε και το πρόβλημα του διπλανού μας και να το σεβαστούμε, να προσπαθήσουμε να τον βοηθήσουμε όπως θα κάνει και αυτός για μας.
Να βγούμε στον κόσμο απαλλαγμένοι από εγωισμούς και μικροπρέπειες, μην κρύβοντας τις αδυναμίες μας και τα λάθη μας, σκεπάζοντας την φτώχεια μας την οικονομική και την πνευματική.
Άλλωστε αυτή η κοινοτυπία των προβλημάτων μάλλον θα έχει θετικά αποτέλεσμα αφού αφορά μεγάλο αριθμό ανθρώπων και έτσι και η λύση τους θα αφορά τον ίδιο ακριβώς αριθμό.
Με μια λέξη, ίσως ο επόμενος πολιτικός-ιδεολογικός σχηματισμός, αφού αυτοί που υπάρχουν δεν φάνηκαν αντάξιοι των περιστάσεων, θα πρέπει να ονομαστεί «αλληλεγγύη» και έχω την εντύπωση ότι αργά ή γρήγορα αυτό το ποσοστό της αποχής στις προηγούμενες εκλογές θα πραγματοποιήσει αυτό το όνειρο που για μένα είναι πανανθρώπινο και δεν μπαίνει στα στενά πλαίσια ενός μόνο κράτους.