Ζούμε σήμερα μια εποχή παραλογισμού που, όπως δείχνουν τα σημάδια της, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ξεπεράσουμε σαν άνθρωποι.
Από την μία πλευρά, κάποιοι με ευκολία σκοτώνουν γυναίκες και παιδιά ενώ κάποιοι άλλοι ψάχνουν απεγνωσμένα τα pokemon.
Σάμπως έτσι δεν ήταν ο κόσμος μας φτιαγμένος αιώνες τώρα; Θα αναρωτηθεί κάποιος πολύ σωστά.
Δεν στάθηκε ορθολογιστικά ποτέ ο άνθρωπος απέναντι στην ίδια του τη φύση, απέναντι στην ίδια του την ύπαρξη, αλλά αυτό δε σημαίνει τώρα πια ότι η ανθρώπινη ζωή πρέπει να διέπεται από μία τόσο κραυγαλέα ελαφρότητα, που την οδηγεί ώστε να έχει αυτή τη συμπεριφορά.
Ζούμε πια σε μια εποχή που αυτά ακριβώς όλα έπρεπε να έχουν ξεκαθαρίσει μέσα μας, έπρεπε να έχουμε κατασταλάξει στο τι ακριβώς ζητάμε και πού μας οδηγεί η ύπαρξή μας σε σχέση με τους γύρω μας, τον πλανήτη που ζούμε και ότι μας αφορά τέλος πάντων.
Είναι ορατό, λοιπόν, ότι δεν τα καταφέραμε ή κάποιοι δεν ήθελαν να τα καταφέρουμε σε αυτό ακριβώς το πρόβλημα και ιδιαίτερα μετά τους δύο σκληρούς παγκόσμιους πολέμους όπου η ανθρώπινη ζωή ευτελίστηκε το ανθρώπινο αίμα χύθηκε άφθονο και η πείνα, η δυστυχία βασίλευαν. Ο πόνος και η εξαθλίωση ήταν τα βασικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης ζωής τότε σε καθημερινή βάση.
Οι πόλεμοι αυτοί έπρεπε να μας έχουν διδάξει για το μέλλον ώστε να μην ξανακάνουμε τα ίδια λάθη του παρελθόντος, φτιάχνοντας ασφαλιστικές δικλείδες για να μην ξανασυμβεί ποτέ.
Αντ’ αυτού, ο παραλογισμός συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας με άλλο τρόπο βέβαια αλλά με τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα.
Ανήκει, έτσι, στην ανθρώπινη φύση ο πόλεμος και η δυστυχία;
Είναι μέρος του μυαλού μας η εξόντωση του διπλανού μας;
Φτιάχνουμε θρησκείες με διαφορετικότητα ώστε να μισούμε και να σφάζουμε τους υπόλοιπους που δεν πιστεύουν σε αυτές;
Ή μήπως τελικά ο άνθρωπος έχει μια διεστραμμένη φύση που αρέσκεται να βλέπει τον διπλανό του να υποφέρει και να πεθαίνει αβοήθητος;
Τα πρόσφατα παραδείγματα, όπως στην Τουρκία όπου εκατοντάδες άνθρωποι σφάζουν τους ταλαίπωρους φαντάρους καταμεσής στις πλατείες, όπως οι μουσουλμάνοι νέοι που μπήκαν στην Εκκλησία κόβοντας το κεφάλι του παπά, ενώ έξω και αλλού οι νέοι έψαχναν απεγνωσμένα για pokemon.
Όλα αυτά μας κάνουν να πιστέψουμε ότι συμβαίνει το τελευταίο ερώτημά μου ότι δηλαδή η ανθρώπινη φύση είναι διεστραμμένη, αλλιώς δεν υπάρχει άλλη εξήγηση.
Μπορεί βέβαια, ίσως, ο άνθρωπος να προστατεύει τον ίδιο του τον εαυτό δείχνοντας αδιαφορία στον πόνο και στην δυστυχία των άλλων. Λειτουργεί δηλαδή εγκεφαλικά και οργανικά σαν ασπίδα προστασίας του.
Συμβαίνει αυτό σε όλους μας όταν περνάμε μια κρίση προσωπική μια στενοχώρια, ο ίδιος ο οργανισμός μας αντιδρά και ζητάει ας πούμε ύπνο ή κάτι άλλο, έτσι και στον κόσμο μας οι άνθρωποι κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά προσπαθώντας να εξορκίσουν το κακό.
Όμως θα έλεγα ότι η λύση του προβλήματός μας, αν θέλουμε πραγματικά να βρεθεί, είναι ότι πρέπει να κοιτάξουμε βαθειά μέσα μας για να πετύχουμε, σε αυτό υπάρχει μια ικανή κα αναγκαία συνθήκη.
Ποια είναι αυτή;
Είναι η γνώση, η καλλιέργεια συναισθημάτων, η μόρφωση ηθική και πνευματική, αυτή είναι η ελπίδα μας τώρα πια. Έτσι όπως λέει και ο Αγγελόπουλος, ο κόσμος μας χρειάζεται ένα πολιτιστικό σοκ για να βγει από τη δύσκολη θέση. Μόνον έτσι θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την ελαφρότητα της ύπαρξής μας όχι για να την κάνουμε πιο σύνθετη αλλά για να την κάνουμε πιο φιλική και αν θέλετε πιο χριστιανική!