Νιώθω την ανάγκη να σας μιλήσω για μια περίοδο ιστορική που καθόρισε κατά πολύ τις μετέπειτα εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και όχι μόνο.
Είναι μία μακρά περίοδος αλλά τόσο καθοριστική και με πολλά ουσιαστικά γεγονότα που μόνο σήμερα πια μπορούμε να τα αναλύσουμε, να τα διαβάσουμε.
Ένα ένα λοιπόν τα κομμάτια βάζοντάς τα στη σωστή σειρά μπορούμε να φτιάξουμε τώρα πια το πάζλ της ιστορίας και της σημερινής πραγματικότητας που βιώνουμε.
Το 1878 η συνθήκη του Βερολίνου έδινε τέλος στον ρωσοτουρκικό πόλεμο. Την συνθήκη αυτή ακολούθησε αμέσως μια μυστική συμφωνία της Κωνσταντινούπολης μεταξύ Αγγλίας και Τουρκίας η οποία στην ουσία παρέδιδε την Κύπρο στην κατοχή των Άγγλων. Και οι δύο αυτές συνθήκες, ιδιαίτερα εκείνη του Βερολίνου με το άρθρο 61, υποχρέωναν την Τουρκία στην παραχώρηση διοικητικών μεταρρυθμίσεων και αλλαγών στους χριστιανικούς πληθυσμούς της τότε οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Αυτές ακριβώς οι μεταρρυθμίσεις είναι και ο λόγος που εκείνη την περίοδο άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου γι’ αυτούς τους πληθυσμούς με αποκορύφωμα την γενοκτονία των Αρμενίων και το διωγμό των Ελλήνων από την Ιωνία.
Θα παραμείνω λίγο στην σφαγή των Αρμενίων που ξεκίνησε στις 24 Απριλίου του 1915, λίγο πιο μακριά από την μυστική συμφωνία της Κωνσταντινούπολης η οποία ήταν αμυντική συμφωνία μεταξύ Αγγλίας Τουρκίας σε περίπτωση που η Ρωσία διεκδικούσε εδάφη της δεύτερης με αντάλλαγμα την εξασφάλιση των Αρμενίων στις επαρχίες που ζούσαν και ιδιαίτερα από τους Κούρδους από τους οποίους είχαν υποστεί πολλά δεινά. Αυτός ήταν και ο λόγος που οι Αρμένικοι πληθυσμοί ονειρεύτηκαν ανεξαρτησία-δικαιώματα και παρασύρθηκαν σε ένα αγώνα δρόμου που τους οδήγησε στην γενοκτονία.
Την εντολή σφαγής την έδωσε ο σουλτάνος τότε Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ αλλά την ευθύνη για την γενοκτονία την έχει στην ουσία η επιτροπή ενότητας και προόδου, το κίνημα των νεότουρκων δηλαδή που γεννήθηκε και ανδρώθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1908. Δώστε λίγο προσοχή σε όλο αυτό το οικοδόμημα και δείτε την αλήθεια κατάματα.
Οι σφαγές που ακολούθησαν τις συμφωνίες αυτές με εντολή του Σουλτάνου είναι και αυτές που καθόρισαν την συμπεριφορά της Τουρκίας στο Κρητικό τότε πρόβλημα που έφτασε ως τον ατυχή ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897.
Ο σουλτάνος για να κατευνάσει τα οξυμένα τότε πνεύματα στο εσωτερικό που ζητούσαν τιμωρία των αλλόθρησκων έστειλε ενισχύσεις στην Κρήτη που ζητούσε επίμονα την ανεξαρτησία της με τα γνωστά αποτελέσματα.
Σιγά σιγά το πάζλ φτιάχνεται αρχίζει και κολλάει το ένα κομμάτι με το άλλο ταιριάζουν μεταξύ τους και δένουν φτιάχνουν την εικόνα της σημερινής Μεσογείου και του κόσμου που ζούμε σήμερα.
Ένα όμως είναι το συμπέρασμα ότι ηθικοί αυτουργοί του εγκλήματος είναι οι ευρωπαίοι οι οποίοι με την παράλογη, τυχοδιωκτική, αποικιοκρατική πολιτική τους έφεραν και φέρνουν ακόμη και σήμερα τους λαούς της γης σε αυτό το επίπεδο εξασφαλίζοντας την δικιά τους εγωιστική ύπαρξη.
Η ιστορία δεν έχει συναισθηματισμούς εθνολογικούς δεν ξεχωρίζει φίλους, αδέρφια και ομόθρησκους, η ιστορία είναι αμείλικτη σκληρή κρύα σαν σίδερο και για να την διαβάσεις περνάς από πυρωμένο ατσάλι και όταν πια έχεις καεί τότε και μόνο τότε έχεις μάθει. Εμείς σαν Έλληνες έχουμε καεί πολλές φορές αλλά μάλλον δεν έχουμε μάθει και δεν θα μάθουμε ποτέ.