Υπάρχουν πολλά στην ιστορία ενός τόπου που πρέπει να μένουν στη μνήμη των λαών ανεξίτηλα.
Ίσως απ’ αυτά οι λαοί πρέπει να παίρνουν μαθήματα για τις επόμενες γενιές, ίσως πάλι αυτό αποτελεί ένα φόρο τιμής στις γενιές που πέρασαν και αγωνίστηκαν γι’ αυτό που σήμερα ονομάζουμε ελεύθερη ζωή.
Αλλά κυρίως γιατί οι λαοί που δεν έχουν παρελθόν δεν έχουν και μέλλον, ή αλλιώς οι λαοί που δεν θυμούνται το παρελθόν τους τότε δεν μπορούν να φτιάξουν και το μέλλον τους.
Μια από αυτές τις ιστορικές στιγμές λοιπόν είναι και η Ένωση της Δωδεκανήσου με την υπόλοιπη Ελλάδα, η οποία πραγματοποιήθηκε ουσιαστικά το 1947 στις 31 Μαρτίου και τυπικά η επίσημη τελετή ενσωμάτωσης έγινε στις 7 Μαρτίου του 1948.
Το 1955 η Δωδεκάνησος έγινε νομός με πρωτεύουσα την Ρόδο.
Τα νησιά της Δωδεκανήσου, η Ρόδος, η Κως, η Πάτμος, η Κάλυμνος, η Κάρπαθος, η Σύμη, η Τήλος, το Καστελόριζο μικρές κουκίδες πάνω στο χάρτη, μέσα στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου πελάγους, συνδεδεμένα με ισχυρούς δεσμούς με την ελληνική ιστορία, έγιναν ελληνικά μόλις το 1947 μετά από αιώνες υποδούλωσης στους Ιωαννίτες ιππότες, στους τούρκους και τελευταία στους ιταλούς κατακτητές.
Αυτά τα νησιά που πρώτοι κάτοικοί τους ήταν οι Τελχίνες οι Κάρες και μετέπειτα οι Αχαιοί και οι Δωριείς, αυτά τα νησάκια μετά από πολλούς αγώνες και αίμα ενώθηκαν με την μητέρα Ελλάδα μόλις πριν λίγες δεκαετίες!
Θα σταθώ περισσότερο στην τελευταία περίοδο της ιταλικής κατοχής η οποία ξεκίνησε το 1911 με την έναρξη του ιταλοτουρκικού πολέμου.
Οι ιταλοί αποβιβάσθηκαν το 1912 στην Ρόδο και από εκείνη την στιγμή ξεκίνησε μια σκοταδιστική περίοδος χειρότερη από την τουρκική κατοχή. Μια περίοδος μαύρη που συμπληρώθηκε τέλεια την στιγμή της απελευθέρωσης της Ελλάδας από τους γερμανοϊταλούς κατά την οποία οι φίλοι μας απελευθερωτές άγγλοι ήθελαν την απελευθέρωση της Δωδεκανήσου από τους ιταλούς αλλά κάτω από τουρκικό έλεγχο. Ήθελαν δηλαδή την τυπική και ουσιαστική κατοχή των νησιών αυτών από τουρκική αστυνομία και διοικητικό έλεγχο πράγμα το οποίο σταμάτησε την τελευταία στιγμή. Το σταμάτημα αυτό έγινε γιατί εγκαταλείφτηκε το όνειρο της Β. Ηπείρου από τους Έλληνες.
Παραχωρήθηκε με λίγα λόγια το δικαίωμά μας στον τόπο αυτό και την θέση του πήραν τα Δωδεκάνησα.
Τέτοιοι εκβιαστές είναι οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και σύμμαχοί μας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι δε Ιταλοί κατά την περίοδο της κατοχής της Δωδεκανήσου από αυτούς, με διατάγματα είχαν απαγορεύσει να διδάσκεται στα σχολεία η ελληνική γλώσσα, ιδιαίτερα την περίοδο του φασιστικού καθεστώτος 1937-1939.
Καταργήθηκαν τότε όλα τα έντυπα της ελληνικής γλώσσας και οι διδασκόμενοι υποχρεούνταν να μιλούν μόνο την ιταλική γλώσσα. Πολλοί Έλληνες δάσκαλοι απολύθηκαν και στην θέση τους ήρθαν δάσκαλοι από την Ιταλία.
Εκείνη την δύσκολη στιγμή, προς τιμήν του, ο Μητροπολίτης Ρόδου Απόστολος πατώντας σε ένα παραθυράκι του νόμου που επέτρεπε την θρησκευτική κατήχηση οργάνωσε κρυφά σχολεία που λειτουργούσαν με την πρόφαση των κατηχητικών.
Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ολοφάνερο από όλα αυτά αλλά και το ερώτημα γεννιέται αμέσως.
Γιατί τόσο μίσος;
Γιατί πάντα αυτός εδώ ο φτωχός βράχος, γιατί αυτά τα νησάκια οι μικρές κουκίδες στο χάρτη αποτέλεσαν και αποτελούν πεδίο διαμάχης;
Πού οφείλεται αυτή η προσπάθεια να τα κάνουν δικά τους; Ποιος είναι ο σκοπός τους ο οποίος φτάνει μέχρι τις μέρες μας και το ζούμε καθημερινά αυτό;
Τι είναι αυτό που διαθέτουν οι ξερόβραχοι αυτοί οι φυτεμένοι μέσα στην γαλάζια πεδιάδα του Αιγαίου;
Απάντηση δεν υπάρχει τουλάχιστον δεν μπορώ να την δώσω αλλά ο καθένας από εσάς μπορεί να δώσει την δική του εξήγηση την δική του ερμηνεία στο βασανιστικό αυτό ερώτημα.
