Επιστρέφω λοιπόν εδώ στην γνωστή γωνιά του Λακωνικού Τύπου που φιλοξενεί αυτά που γράφω για να μπορώ να επικοινωνώ μαζί σας.
Επιστροφή μετά από δύο μήνες απουσίας αλλά και μετά από 14 χρόνια.
Μπορεί αυτό όμως να πραγματοποιηθεί ή πια δεν το επιθυμεί κανένας;
Το ερώτημα αυτό θα το κατανοήσετε διαβάζοντας παρακάτω το άρθρο.
1 Ιανουαρίου του 2002, πρωτοχρονιά.
Η Ελλάδα βάζει, μαζί με άλλες έντεκα χώρες στο κεφάλι της ένα στεφάνι γάμου που έμελλε να είναι από αγκάθια.
Τούτο το μήνα λοιπόν πριν από 14 χρόνια η Ελλάδα μπαίνει στην πραγματικότητα του ευρώ, ενός κοινού νομίσματος στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που η χρήση του όμως έχει και ευθύνες, έχει και συνέπειες τις οποίες τότε δεν αναγνωρίζαμε δεν μπορούσαμε άλλωστε, αφού τα πιεστικά διαφημιστικά μηνύματα της εποχής έλεγαν να προσαρμοστούμε στο νέο νόμισμα λες και δεν υπήρχε δραχμή πριν λίγες ώρες, λεςκαι δεν υπήρξε ποτέ.
Επιτακτικά μας οδηγούσαν στο να μην συγκρίνουμε τις τιμές με το παλιό νόμισμα και να σκεπτόμαστε μόνο σε ευρώ.
Αυτό στην ιατρική λέγεται απώλεια μνήμης και το παθαίνουν μόνο όσοι έχουν αλσχάιμερ.
Το ίδιο πάθαμε και εμείς σαν λαός, αλσχάιμερ. Οι γάλλοι πχ κράτησαν την αντιστοιχία στις τιμές των προϊόντων υποχρεωτικά σε ταμπέλες στα καταστήματα επτά ολόκληρα χρόνια. Έτσι επειδή είναι απροσάρμοστοι στην πρόοδο, ενώ εμείς που είμαστε δεκτικοί τα πήγαμε θαυμάσια!
Κραυγές τότε ζητούσαν επίμονα την μεταβολή του κέρματος των ένα και δύο ευρώ σε χαρτονόμισμα, πράγμα που θα άλλαζε την ψυχολογία της τσέπης μας αυτόματα. Η πορεία έδειξε ότι ίσως αυτή η κίνηση θα μπορούσε να αλλάξει τα πάντα.
Αλλιώς υπολογίζεις εγκεφαλικά ένα κέρμα και αλλιώς ένα χαρτονόμισμα που η αξία του υπερβαίνει κατά πολύ την αξία των κερμάτων της προ ευρώ εποχής.
Το επόμενο τραγικό λάθος ήταν η αυτόματη αντιστοιχία των μισθών και συντάξεων από δραχμές σε ευρώ, με την γνωστή ισοτιμία 343 δρχ ανά ευρώ (εδώ την θυμηθήκαμε την δραχμή)! Κατά περίεργο τρόπο βέβαια.
Λάθος λοιπόν γιατί πέρα από το ερώτημα ποιος προσδιόρισε την ισοτιμία και με ποια κριτήρια, είναι λανθασμένο και το γεγονός ότι η αγοραστική αξία των δραχμών δεν ήταν ίδια με αυτή του ευρώ αφού στην οικονομία η αξία των προϊόντων δεν προσδιορίζεται από αντιστοιχίες νομισμάτων αλλά από την πραγματικότητα της αγοράς και από πολλούς άλλους παράγοντες.
Θυμήθηκαν όμως τότε την δραχμή γιατί αν προσδιορίζονταν οι μισθοί και οι συντάξεις με τις πραγματικές ανάγκες της αγοράς θα ήταν πολύ ψηλότερα και τα δύο.
Αυτό προσδιόριζε η αγορά τότε αφού πχ ένα μαρούλι έκανε πενήντα λεπτά του ευρώ ενώ η τιμή του πριν ήταν 50 έως 100 δραχμές.
Λάθος λοιπόν και τα λάθη είναι πάρα πολλά και μάλλον είναι πια ορατό πως ήταν εσκεμμένα.
Έγιναν κάτω από προγραμματισμένα οικονομικά-ολιγαρχικά συμβούλια τραπεζιτών και απανταχού της γης κερδοσκόπων του υπάρχοντος χρηματοπιστωτικού αποτυχημένου συστήματος, που χρόνια τώρα μας τρώει σάρκα και οστά, βάζοντας του εκάστοτε αντιπροσώπους του σε κάθε χώρα που επιθυμεί να την παίζει στα ζάρια. Σας ευχαριστώ όλους θερμά.
