Είναι η τελευταία φορά που με απασχολεί η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα χάνοντας την ουσία των άρθρων που έγραφα και που σαν στόχο είχαν την άρρηκτη σχέση των ιστορικών γεγονότων με το σήμερα.
Βέβαια δεν μπορούσα να μείνω μακριά από αυτά που συμβαίνουν στην πατρίδα μου, όπως δεν μπορώ να μείνω μακριά και αυτή την στιγμή.
Να όμως που και σε αυτή την περίπτωση, την τόσο περίεργα φτιαγμένη ψάχνοντας βρήκα ένα κομμάτι του παρελθόντος που ταιριάζει απόλυτα με την σημερινή πραγματικότητα.
Είναι μερικές φορές εξωπραγματικό-μεταφυσικό, τουλάχιστον έτσι μου φαντάζει εμένα, λέξεις, πράξεις και νοήματα που έγιναν και γράφτηκαν πριν από ένα αιώνα να ισχύουν ακόμη και σήμερα.
Έτσι λοιπόν ο Εμ. Ροΐδης έγραφε πριν από εκατό χρόνια ή μάλλον μοίραζε τους πολιτικούς σε τρεις κατηγορίες: α) συμπολιτευόμενους οι οποίοι κατέχουν την κουτάλα και ανακατεύουν την γαβάθα.
β) αντιπολιτευόμενους οι οποίοι ψάχνουν την κουτάλα
γ) στον λαό ο οποίος γεμίζει τη γαβάθα.
Αν τώρα λοιπόν λάβω υπ’ όψιν το αποτέλεσμα των εκλογών, την αποτίμησή τους και όλα όσα προηγήθηκαν, μάλλον ο Εμ. Ροΐδης βγαίνει καθ’ όλα δικαιωμένος.
Κακό αυτό, δεν είναι θετικό και αυτό φάνηκε από το ποσοστό της αποχής, το πρώτο κόμμα στην Ελλάδα χωρίς βέβαια κανένας να του δίνει την πρέπουσα προσοχή, δεν συμφέρει.
Αντιθέτως όμως συμφέρει η συζήτηση για το ποιοι και πόσοι ψηφοφόροι μετακινήθηκαν και γιατί από το ένα κόμμα στο άλλο, κάνοντας πολλές φορές και το ψυχογράφημά τους οι δημοσκόποι στην τηλεόραση, να τη πάλι η κουτάλα! Γιατί όταν τελειώνω μια φράση μου βγαίνει πάντα μπροστά μου η κουτάλα;
Μετά είναι και εκείνος ο Λεβέντης που έβγαζε βουλευτές όλο του το σόι. Άντε πάλι η κουτάλα!
Μετά από όλα αυτά όμως θυμήθηκα και το λαό ο οποίος χρόνια τώρα γεμίζει την γαβάθα με τον ιδρώτα του με τον κόπο του.
Μάλλον αυτοί που γεμίζουν ακόμα τη γαβάθα ανήκουν σε αυτό το 45% της αποχής, που όσο και αν αυτοί δεν του δίνουν σημασία, αυτό ακριβώς το 45% είναι που έχει υποφέρει πιο πολύ στην κρίση και μπούχτισε τα πάντα. Θα μου πείτε πώς το ξέρεις αυτό;
Το ξέρω γιατί είμαι ένας από αυτούς και γνωρίζοντας τον εαυτό μου και την αντίδρασή του, τόσα χρόνια συνειδητοποιημένος, αυτή τη φορά δεν πήγα να ψηφίσω.
Δεν ψήφισα γιατί δεν μπορούσα να κάνω επιλογή, τους έβλεπα όλους όχι το ίδιο, για να μην πέσω στην παγίδα, αλλά γιατί κανένας τους δεν με αντιπροσώπευε ιδεολογικά και προγραμματικά.
Έτσι λοιπόν πιστεύω ότι παρ’ όλες τις ερμηνείες των αναλυτών που λένε ότι το ποσοστό της αποχής έχει την ερμηνεία του στους παλιούς εκλογικούς καταλόγους, αν υπήρχε κόμμα αποχής ο πρόεδρος του θα ήταν πρωθυπουργός σήμερα. Γνωρίζουμε όμως όλοι ότι η αποχή δεν έχει φωνή, δεν έχει πολιτικά γραφεία και βουλευτές, πραγματικά όμως αν ζούσε σήμερα ο Εμ. Ροΐδης νομίζω θα ήταν σίγουρα ο πρόεδρος του κόμματος αυτού.