Το μαρτύριο της σταγόνας, ένα βασανιστήριο της παλιάς εποχής. Άφηναν επί ώρες την κρατούμενο κάτω από μια σταγόνα νερό που έπεφτε κατά τακτά χρονικά διαστήματα στο κεφάλι του.
Το μπουφ το έχουμε παίξει όλοι σαν παιδιά για να δούμε ποιος θα τα φυλάει.
Τώρα θα μου πείτε πως ταιριάζουν αυτά τα δύο ανόμοια πράγματα μεταξύ τους, είναι ένα ερώτημα.
Και όμως ταιριάζουν σήμερα με την ελληνική πραγματικότητα, γιατί αυτό που ζούμε σήμερα από την μια πλευρά είναι ένα μαρτύριο και από την άλλη ένα δίλημμα που πρέπει να το παίξουμε στο μπουφ.
Τα διλήμματα βέβαια που υπάρχουν στον κόσμο αποτελούν τους πυλώνες της ύπαρξής του, στηρίζουν την ψυχική του υπόσταση.
Άσπρο και μαύρο, καλό και κακό, Θεός και Αλλάχ, ευρώ και δραχμή, πράγματα που συνυπάρχουν και πολλές φορές είναι το ίδιο, έχουν την ίδια σημασία, κρατώντας τον κόσμο σε μια ισορροπία.
Όπως έλεγε και ο Καζαντζάκης «Θεός και διάβολος είναι το ίδιο πράγμα» και αφορίστηκε.
Στην ουσία όταν το συζητάμε είμαι σίγουρος ότι το έχετε νιώσει και εσείς το συναίσθημα αυτό, μέσα μας γελάμε.
Αυτοί πιστεύουν ότι όταν τους βλέπουμε να παίρνουν αυτό το σοβαροφανές ύφος, εκατό καρδιναλίων και να αραδιάζουν μπαρούφες οικονομοτεχνικές που καμιά σχέση δεν έχουν με την καθημερινότητα ενός λαού, εμείς έχουμε το ίδιο σοβαρό ύφος όλο σκέψη και προσοχή.
Όχι δεν είναι έτσι τουλάχιστον εγώ προσωπικά όταν βλέπω εκείνη τη Λαγκάρντ που λες και βγήκε από το γαλατικό χωριό του Αστερίξ και του Οβελίξ, αυτό μου θυμίζει, με κόβουν τα γέλια. Μετά είναι και εκείνος ο Μοσκοβισί, που είμαι βέβαιος ότι αυτή την εικόνα την έχετε δει και εσείς άπειρες φορές στην τηλεόραση, όπου κουβεντιάζοντας με τον Βαρουφάκη κουνάει τα χέρια και παίζει το στόμα λες και έχει φάει φιστίκια, τώρα από τα φιστίκια είναι ή από τις σάρκες των λαών, δεν ξέρω.
Δεν είναι λαϊκισμός αυτό που κάνω, είναι ότι βαρέθηκα να παίζουν στην πλάτη μου παιχνίδια συμφερόντων, να με υποβάλλουν σε διλήμματα πλαστά και εγώ να τους κοιτάω απαθής σαν τον κρατούμενο με την σταγόνα στο κεφάλι όλο ικεσία να γλυτώσω αυτό το βάσανο.
Ένα είναι το νόημα και το έχει εκφράσει σε δήλωσή του ο Γ. Παπανδρέου «αποφασίστηκε να μην πτωχεύουν οι τράπεζες, αλλά οι λαοί» τελεία και παύλα.
Τα υπόλοιπα παιχνίδια και διλήμματα είναι εικονικά, είναι μπλόφες.
Πραγματοποιούνται όμως για να είναι ένας λαός πιο έτοιμος, πιο δεκτικός σαν το ώριμο σύκο όταν θα του προσφέρουν την λύση στο πιάτο, έτοιμη για κατανάλωση. Κανείς δεν λέει την αλήθεια, κανείς δεν έχει την ψυχική δύναμη και τις ικανότητες να καθοδηγήσει σωστά έναν λαό, να του ανοίξει καινούργιους ορίζοντες, τον βάζει όμως αντιθέτως σε διλήμματα, τον υποβάλλει στο μαρτύριο της σταγόνας, τον κάνει να παίζει κρυφτό. Γιατί; Γιατί απλούστατα είναι μαριονέτα ολιγαρχικών οικονομικών συμφερόντων.
Συγνώμη που ξέφυγα σήμερα από το ύφος των άρθρων που γράφω συνήθως αλλά με έπνιξε η αγανάκτηση, γι’ αυτό που συμβαίνει τον τελευταίο καιρό, μια φαρσοκωμωδία στις πλάτες ενός ολόκληρου λαού.