Ο Αύγουστος μπήκε και μαζί του άρχισε επισήμως ο μήνας των διακοπών. Τα γραφεία αδειάζουν, οι άδειες ενεργοποιούνται και η σκέψη μεταφέρεται στη θάλασσα, στο χωριό ή οπουδήποτε μακριά από τη ζέστη και την καθημερινότητα.

Στη Σπάρτη, πάντως, η αγορά κινείται υποτονικά. Οι επαγγελματίες περιμένουν τους πελάτες και οι καταναλωτές μετρούν κάθε ευρώ, καθώς η ακρίβεια σε τρόφιμα, καύσιμα και υπηρεσίες περιορίζει διαρκώς το διαθέσιμο εισόδημα. Την ίδια ώρα, οι υψηλές θερμοκρασίες αδειάζουν τους δρόμους, ενώ η κούραση μιας ολόκληρης χρονιάς κάνει την ανάγκη για λίγες ημέρες ανάπαυσης ακόμη μεγαλύτερη.

Κι όμως, μέσα στη γενική οικονομική στενότητα, χρήματα θα βρεθούν για τις διακοπές και τα πανηγύρια. Οι πλατείες των χωριών γεμίζουν, οι ορχήστρες στήνονται και, ανάμεσα στο κλαρίνο, στο ψητό και στο κρασί, οι αυστηροί υπολογισμοί χαλαρώνουν. Όσα ευρώ μετριούνται ξανά και ξανά μπροστά σε μια βιτρίνα, ξοδεύονται ευκολότερα για λίγες ώρες διασκέδασης.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις διακοπές. Μπορεί να είναι λιγότερες, συντομότερες και πιο οικονομικές, αλλά οι περισσότεροι τελικά θα φύγουν. Άλλος για δέκα ημέρες, άλλος για ένα Σαββατοκύριακο, άλλος σε ξενοδοχείο και άλλος στο πατρικό χωριό ή σε μια κοντινή παραλία.

Αυτή είναι η μεγάλη αυγουστιάτικη αντίφαση: δηλώνουμε ότι δεν περισσεύει τίποτα -και για πολλούς πράγματι δεν περισσεύει-, αλλά βρίσκουμε τρόπο για λίγες ημέρες ξεκούρασης και ένα βράδυ στο πανηγύρι. Όχι πάντα από άνεση, αλλά από ανάγκη να ξεφύγουμε.

Ο Αύγουστος μπήκε. Η αγορά περιμένει, η ζέστη επιμένει, η κούραση κορυφώνεται, αλλά οι βαλίτσες ετοιμάζονται και τα πανηγύρια αρχίζουν. Γιατί λακωνίζειν εστί… περιμένειν όλον τον χρόνο για λίγες ημέρες καλοκαιριού.

Χ.Χ.