Ο τέως δήμαρχος Σπάρτης, Πέτρος Δούκας, με μια λιτή αλλά αιχμηρή τοποθέτηση προς τον νυν δήμαρχο Μιχάλη Βακαλόπουλο, περιγράφει με ακρίβεια τον κίνδυνο που κρύβεται πίσω από το επανεμφανιζόμενο «Φεστιβάλ Ελιάς και Ελαιολάδου».
Ο ίδιος σημειώνει:
«Βλέπω στο Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Ελιάς και Ελαιολάδου, παρά την ευγενή προσπάθεια, λείπουν παντελώς,
• Η εξωστρέφεια
• Η προσπάθεια στοιχειώδους διεθνούς δικτύωσης
• Η απουσία σχετικών Υπουργικών φορέων, κλπ.
Ας τα προσέξει αυτά η Δημοτική Αρχή, και φυσικά όπου ζητηθούν από τους Δημοτικούς Συμβούλους ιδέες και διασυνδέσεις θα είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν, ώστε να μην καταντήσει απλά άλλο ένα πανηγυράκι!»
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία.
Όταν ο Δούκας μιλά για «εξωστρέφεια», θέτει το αυτονόητο: ένα φεστιβάλ που κοστίζει στον Δήμο χιλιάδες ευρώ δεν μπορεί να απευθύνεται μόνο στους κατοίκους της περιοχής. Χρειάζεται στρατηγική προσέλκυσης ξένων φορέων, εμπορικών δικτύων, επαγγελματιών που μπορούν να προωθήσουν το λακωνικό ελαιόλαδο έξω από τα στενά όρια της Σπάρτης.
Όταν ζητά «στοιχειώδη διεθνή δικτύωση», αναδεικνύει την απουσία του σημαντικότερου: το ελαιόλαδο και η ελιά είναι προϊόντα με παγκόσμια αγορά. Αν δεν συνδεθεί το Φεστιβάλ με διεθνείς αγορές και δίκτυα, μένει μια εσωστρεφής γιορτή που ανακυκλώνει τοπικές δυνάμεις χωρίς να ανοίγει νέους δρόμους.
Και η «απουσία σχετικών υπουργικών φορέων» είναι ίσως το πιο εκκωφαντικό κενό. Όταν διοργανώνεις μια δράση που θέλει να αναδειχθεί σε θεσμό, η απουσία της Πολιτείας δείχνει προχειρότητα, έλλειψη σοβαρής προετοιμασίας και -κυρίως- αδυναμία πολιτικής βαρύτητας.
Το καταληκτικό του σχόλιο, πως διαφορετικά η διοργάνωση θα καταντήσει «απλά άλλο ένα πανηγυράκι», δεν είναι υπερβολή. Είναι μια σαφής προειδοποίηση ότι, χωρίς όραμα και χωρίς στρατηγική, τα φεστιβάλ, όσο καλοπροαίρετα κι αν οργανώνονται, καταλήγουν σε ακριβοπληρωμένα γλέντια εσωτερικής κατανάλωσης.
Η ουσία είναι απλή: ο Δήμος επενδύει χρήματα των δημοτών. Αυτά τα χρήματα πρέπει να φέρνουν υπεραξία. Και η υπεραξία δεν είναι οι φωτογραφίες και τα χειροκροτήματα· είναι οι συνέργειες, οι εξαγωγές, η διεθνής προβολή.
Με λίγα λόγια, ο Δούκας έθεσε στο τραπέζι το ερώτημα που καίει: Θέλουμε δράσεις που να υπηρετούν πραγματικά τον τόπο ή θα αρκεστούμε σε ένα ακόμη πανηγύρι με δημόσιο χρήμα;
