Μπορεί ο τέως δήμαρχος Πέτρος Δούκας να άφησε την πόλη ένα απέραντο εργοτάξιο, μπορεί να μην κατάφερε να ολοκληρώσει κανένα μεγάλο έργο, μπορεί να ήταν ο πρώτος δήμαρχος στην ιστορία της πόλης που μήνυσε πολίτη για κριτική προς τον ίδιο και τη δημοτική Αρχή, μπορεί να είναι ίσως ο μοναδικός δήμαρχος που μηνύθηκε από εργολάβο, μπορεί να μην διακρίθηκε για την ικανότητά του να διαλέξει ικανούς συνεργάτες, μπορεί να «έπεφτε θύμα» κακών συμβουλατόρων και «αυλικών», μπορεί το αποτύπωμά του στο τιμόνι της πόλης να μην κρίθηκε θετικό, μπορεί ακόμα ένα σωρό, αλλά ένα πράγμα για το οποίο θα τον μνημονεύουμε και μπορεί κάλλιστα να του πιστωθεί είναι η επιμονή του και, εν τέλει, η δικαίωσή του -έστω και ύστερα από τη λήξη της θητείας του- να αποκτήσει η Σπάρτη αεροδρόμιο.
Κι ίσως η επιμονή του αυτή να πηγάζει από συναισθηματικούς λόγους, απόρροια μνήμης και βιωμάτων, λόγω του επαγγέλματος του πατέρα του, Πτέραρχου Γεωργίου Δούκα. Ίσως, πάλι, ο τέως δήμαρχος να πετούσε ψηλά, οραματιζόταν μεν τα μεγάλα, αδυνατούσε να υλοποιήσει τα μικρά και τα μικρότερα.
Στη Σπάρτη, πάντως, κληροδότησε, μεταξύ άλλων, το χάος της Παλαιολόγου, και το όραμα του αεροδρομίου… Δυο συνθήκες εκ διαμέτρου αντίθετες!
