Μες την «τρελή σκοτούρα» τους περιδιαβαίνουν τα χωριά και τους κάμπους οι αυτοδιοικητικοί, πρωταγωνιστές και κομπάρσοι του έρμου τούτου τόπου, σε κυνήγι ψήφων, των ιερών σταυρών προτίμησης. Από την προεκλογική Ιλιάδα τής περιόδου, δεν απουσιάζουν και τα δραματικά ευτράπελα, άλλοτε αναμενόμενα, άλλοτε πρωτότυπα.
Μαθαίνω ότι «κλαίει η καρδούλα τους», των ταβερναραίων από τα φέσια που αφήνει υποψήφιος, κατά τις επισκέψεις του μετά συνοδείας, στα ορεινά τε και τα πεδινά της διοικητικής του επικράτειας, αφού φάει, πιεί, κοινοποιώντας και την «παιδιά, πάρτε ό,τι θέλετε» παραγγελιά του. Κι εντάξει, αν ο ταβερνιάρης είναι «δικός μας», κομμάτια να γίνει, ξέρει να περιμένει, αν όμως είναι «αλλουνού», τι χαμπάρια, μάστορα; Θα στρεσαριστεί, όσο να πεις…
Με τούτα και με κείνα προβλέπω κάθε επόμενη επίσκεψή του σε Κοινότητα να θυμίζει σκηνή γουέστερν, με τον «Κακό» να μπαίνει στο City και αστραπιαία η δημοσιά μπρος απ’ το σαλούν να ερημώνει, πόρτες να κλειδώνουν, γρίλιες να κατεβαίνουν, παράθυρα να ‘σφαλίζουν και γονείς να τραβολογάνε τα παιδιά τους στο σπίτι, μέσα…
Δ.Π.
