Ζούμε σε μια μικρή, πανέμορφη πόλη των είκοσι χιλιάδων περίπου κατοίκων. Λίγο πολύ γνωστοί είμαστε όλοι. Μπορεί να μη βάζουμε εύκολα στο σπίτι μας μουσαφίρη, όπως γινόταν παλιά, την καλημέρα όμως τη λέμε ο ένας στον άλλον.
Θέλω να σταθώ στην εξυπηρέτηση που προσφέρει το ΚΕΠ στην πόλη μας.
Σάββατο, 18 του μήνα, κρύο και βροχή. Το σύστημα που τυπώνει τις ταχυδοκιμές, (ράπιντ τεστ συνηθίσαμε να το λέμε, τρομάρα μας), είχε κολλήσει στο ΑΜΚΑ της συζύγου μου. Πήγα λοιπόν στο ΚΕΠ να το ξεκολλήσουν.
Πρωί ήταν, δεν υπήρχε κανένας άλλος για εξυπηρέτηση. Η ευγενέστατη υπάλληλος τόνισε πως πρέπει απαραίτητα να είναι η σύζυγός μου παρούσα. Αδύνατο να μ’ εξυπηρετήσει, ενώ, όπως μου εξήγησε, ήταν κάτι που γινόταν συχνά και εύκολα μπορούσε να το διορθώσει.
Μόνο που η σύζυγός μου εργαζόταν αυτή τη στιγμή. Πολύ ήρεμα πρότεινε να έρθει, όταν τελειώσει τη βάρδια της. Όταν επέμενα να παρακάμψει την εντολή που της είχε δοθεί, για κάτι απλό κι εύκολο, αρνήθηκε ευγενικά. Τέλος της είπα πως γνωρίζει ποιος είμαι, πάντα σε ήπιο τόνο και πως δεν ζητώ κάτι περίεργο, ούτε ακατόρθωτο, αλλά και πάλι αρνήθηκε με χαμόγελο.
Ρωτώ λοιπόν κάθε αρμόδιο, είναι Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών, ή Κέντρο Ταλαιπωρίας Πολιτών; Τόσο δύσκολο ήταν να εξυπηρετηθώ;
Άκουσα επίσης, (παρών δεν ήμουν, γι’ αυτό δεν παίρνω όρκο ότι συνέβη όπως μου το διηγήθηκαν), ότι συνέβη προ ημερών και το εξής περιστατικό: ένας ταλαίπωρος είχε κλείσει ραντεβού για μια υπόθεσή του στο ΚΕΠ για τις έξι το απόγευμα. Έτυχε όμως να περάσει το μεσημέρι. Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε κανείς για εξυπηρέτηση. Φαντάζεστε τι έγινε, υποθέτω, όταν τους ζήτησε να τον εξυπηρετήσουν τώρα, για να μην έρχεται το απόγευμα. Ναι, καλά υποθέσατε. Αρνήθηκαν, κι ας μην είχαν καμμιά δουλειά να κάνουν εκείνη τη στιγμή.
Αν όντως συνέβη έτσι, τότε νομίζω ότι το τέρας της γραφειοκρατίας έχει παρεισφρήσει στο Ντι Εν Έι των υπαλλήλων, μαζί με το φόβο, (υποθέτω),μήπως παραβούν εντολές. Αν αυτό συνέβαινε σε μια μεγαλούπολη, (Αθήνα, Θεσσαλονίκη κλπ), που όλοι είναι άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, θα το δικαιολογούσα. Εδώ όμως; Μήπως αρχίζουμε να γινόμαστε όλοι κι εδώ άγνωστοι μεταξύ αγνώστων;
Γιώργος Ανωγειάτης
