Νέες προοπτικές για ασθενείς με προχωρημένο μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα και μεταλλάξεις RAS δημιουργούν τα αποτελέσματα μελέτης για το daraxonrasib. Το υπό διερεύνηση φάρμακο, που χορηγείται από το στόμα, εμφάνισε ενθαρρυντική δράση σε ασθενείς που είχαν ήδη λάβει προηγούμενες θεραπείες. Τα ευρήματα δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό «New England Journal of Medicine».
Όπως αναφέρουν οι γιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής του ΕΚΠΑ στο Νοσοκομείο «Αλεξάνδρα», Μαρία Καπαρέλου και Θάνος Δημόπουλος, οι μεταλλάξεις RAS εντοπίζονται περίπου στο 30% των ασθενών με τη συγκεκριμένη μορφή καρκίνου. Συμβάλλουν στην ανάπτυξη και την επιβίωση των καρκινικών κυττάρων, ενώ για τις περισσότερες από αυτές οι στοχευμένες θεραπευτικές επιλογές παραμένουν περιορισμένες.
Το daraxonrasib στοχεύει την ενεργή μορφή της πρωτεΐνης RAS σε διαφορετικές μεταλλάξεις. Η προσέγγιση αυτή θα μπορούσε να διευρύνει τον αριθμό των ασθενών που ενδέχεται να ωφεληθούν από μια στοχευμένη θεραπεία.
Η διαφορά του από άλλες στοχευμένες θεραπείες έγκειται στο ότι δεν περιορίζεται σε μία συγκεκριμένη γενετική παραλλαγή, όπως η KRAS G12C. Έτσι, διερευνάται η δυνατότητα αντιμετώπισης περισσότερων όγκων με μεταλλάξεις RAS, για τους οποίους εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικά θεραπευτικά κενά.
Στην ανάλυση της μελέτης φάσης Ι/ΙΙ συμπεριλήφθηκαν 136 ασθενείς, με διάμεση ηλικία 66 ετών, οι οποίοι είχαν λάβει κατά διάμεσο όρο δύο προηγούμενες γραμμές θεραπείας για μεταστατική νόσο. Τα ποσοστά επιβεβαιωμένης αντικειμενικής ανταπόκρισης κυμάνθηκαν από 31% έως 37%, ανάλογα με τη δόση.
Τι έδειξε η μελέτη
και ποιο είναι το επόμενο βήμα
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε η εκ των υστέρων ανάλυση μιας υποομάδας 38 ασθενών που είχαν λάβει χημειοθεραπεία και ανοσοθεραπεία, αλλά όχι docetaxel. Στην ομάδα αυτή, με δόσεις 160–220 mg ημερησίως, το ποσοστό ανταπόκρισης έφθασε το 42%, ενώ έλεγχος της νόσου καταγράφηκε στο 89%. Το τελευταίο ποσοστό περιλαμβάνει τόσο την ανταπόκριση όσο και τη σταθεροποίηση της νόσου και δεν σημαίνει ίαση.
Η διάμεση διάρκεια ανταπόκρισης ήταν 11,5 μήνες, η διάμεση επιβίωση χωρίς εξέλιξη της νόσου 8,3 μήνες και η διάμεση συνολική επιβίωση 16 μήνες. Τα αποτελέσματα έχουν σημασία για ασθενείς των οποίων οι επιλογές μετά τη χημειοθεραπεία και την ανοσοθεραπεία είναι περιορισμένες.
Το docetaxel αποτελεί μία από τις καθιερωμένες επιλογές σε αυτό το στάδιο της νόσου, με περιορισμένο κλινικό όφελος και σημαντική τοξικότητα. Οι ερευνητές, πάντως, τονίζουν ότι τα νέα αποτελέσματα δεν επιτρέπουν άμεση σύγκριση με άλλες θεραπείες, καθώς προέρχονται από διαφορετικές μελέτες.
Ωστόσο, καταγράφηκαν και ανεπιθύμητες ενέργειες. Στο σύνολο των 136 ασθενών, το 54% εμφάνισε ανεπιθύμητες ενέργειες βαθμού 3 ή υψηλότερου, ενώ στο 30% αυτές θεωρήθηκαν σχετιζόμενες με τη θεραπεία. Συχνότερες ήταν το εξάνθημα, η διάρροια, η ναυτία, ο έμετος και η στοματίτιδα. Για την περαιτέρω μελέτη του φαρμάκου επιλέχθηκε η δόση των 200 mg ημερησίως.
Παρά τα ενθαρρυντικά ευρήματα, απαιτείται επιβεβαίωση, καθώς η μελέτη ήταν πρώιμη και μη τυχαιοποιημένη. Το daraxonrasib αξιολογείται στη μελέτη φάσης ΙΙΙ RASolve 301, όπου συγκρίνεται άμεσα με το docetaxel, ώστε να διαπιστωθεί εάν μπορεί να αποτελέσει μια νέα θεραπευτική επιλογή.
