Σε οριακό σταυροδρόμι βρίσκονται οι επιχειρήσεις εστίασης στη Σπάρτη, όπως αποτυπώνεται σε παρέμβαση του τοπικού Συλλόγου Ιδιοκτητών Επιχειρήσεων Μαζικής Εστίασης, που επαναλαμβάνει την έντονη ανησυχία και αγανάκτησή του για τις συνεχιζόμενες δυσκολίες και προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο κλάδος.

Παρά τις προσπάθειες των επιχειρηματιών να διατηρήσουν όρθιες τις επιχειρήσεις τους, η επιβάρυνση αυξάνεται συνεχώς, ειδικά μέσω των ψηφιακών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες επιβάλλονται χωρίς ομαλή μετάβαση ή υποστήριξη, όπως υποστηρίζεται. Για παράδειγμα, η κάρτα εργασίας, που αλλάζει κάθε 6 μήνες, προκαλεί ανασφάλεια και φόβο για πρόστιμα. Παράλληλα, οι εντεινόμενες φορολογικές υποχρεώσεις, σύμφωνα με τους καταστηματάρχες, παραμένουν εξοντωτικές. Το νομοθετικό πλαίσιο «αντιμετωπίζει τον επιχειρηματία ως εν δυνάμει εγκληματία, χωρίς τεκμήριο αθωότητας και χωρίς δικλίδες, μόνο ποινές και απειλές», τονίζει χαρακτηριστικά ο σύλλογος, που υποστηρίζει με νόημα, ότι υπό αυτές τις συνθήκες, «η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα δεν θα φτάσει ζωντανή μέχρι το τέλος της τετραετίας». Εκτός αυτού, θεωρεί ότι οι συλλογικές διαπραγματεύσεις στον κλάδο παραμένουν ξεπερασμένες, βασιζόμενες σε πρακτικές προηγούμενων δεκαετιών. «Η νέα εργασιακή νομοθεσία έχει ήδη ρυθμίσει τα περισσότερα, όμως κάποιοι επιμένουν να διαπραγματεύονται με όρους του 1990», υπογραμμίζουν οι Σπαρτιάτες εκπρόσωποι του κλάδου. Ο σύλλογος ζητά μια «νέα, δίκαιη συμφωνία εμπιστοσύνης» και απορρίπτει τους «κοινωνικούς διαλόγους» που γίνονται για «το θεαθήναι».

«Το κράτος “οργανώνεται” στις πλάτες μας»
Αναλυτικά, η ανακοίνωση που υπογράφουν εκ μέρους του ΔΣ του Συλλόγου Ιδιοκτητών Επιχειρήσεων Μαζικής Εστίασης Σπάρτης, ο πρόεδρος Γιώργος Γκουβάτσος και ο γενικός γραμματέας, Σπύρος Σελίμος, έχει ως εξής:

«Για άλλη μία φορά το κράτος “οργανώνεται” στις πλάτες μας.

Οι επιχειρήσεις πληρώνουν για να σταθούν όρθιες, αλλά για τον ψηφιακό “εκσυγχρονισμό” του Δημοσίου, πληρώνουμε όλοι και με το παραπάνω.

Δεν είμαστε αντίθετοι στις ψηφιακές μεταρρυθμίσεις. Είμαστε αντίθετοι στην εμμονική, πρόχειρη και καταναγκαστική επιβολή τους.

Καμία ήπια μετάβαση, καμία ουσιαστική υποστήριξη μόνο φόβος, πρόστιμα και ημερομηνίες λήξης.

Η κάρτα εργασίας αλλάζει κάθε έξι μήνες. Αυτό και μόνο αποδεικνύει την πλημμελή και βεβιασμένη αρχική της νομοθέτηση.

Ταυτόχρονα, η φοροεπιδρομή στους μικρομεσαίους συνεχίζεται ασταμάτητα:

• 0,5% επί του τζίρου χωρίς καμία λογική.

• Προμήθειες POS ακόμα και επί του ποσού του ΦΠΑ.

• Εξοντωτικά πρόστιμα και διασταυρώσεις χωρίς καμία ουσιαστική προστασία για τον επιχειρηματία.

• ΦΠΑ 24% σε σερβιριζόμενο καφέ & αναψυκτικό αθέμιτος ανταγωνισμός με take away & λιανική.

• Νομοθετικό πλαίσιο που αντιμετωπίζει τον επιχειρηματία ως εν δυνάμει εγκληματία χωρίς τεκμήριο αθωότητας, χωρίς δικλίδες, μόνο ποινές και απειλές.

Με αυτόν τον ρυθμό, η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα δεν θα φτάσει ζωντανή στο τέλος της τετραετίας.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις στην εστίαση μοιάζουν με κακόγουστο ανέκδοτο.

Οι εξελίξεις έχουν ξεπεράσει τους θεσμικούς φορείς.

Η νέα εργασιακή νομοθεσία έχει ήδη ρυθμίσει τα περισσότερα, όμως κάποιοι επιμένουν να διαπραγματεύονται με όρους του 1990.

Δεν γίνεται να μιλάς για εργασιακή ειρήνη με ανθρώπους που βλέπουν ακόμα “καλούς” και “κακούς”. Η εποχή τους έχει παρέλθει.

Εργαζόμενοι και εργοδότες είναι σήμερα στην ίδια πλευρά. Θέλουν ασφάλεια, πρόβλεψη και ανάπτυξη.

Ο κλάδος θέλει και μπορεί να δώσει αυξήσεις πάνω από 5% κάθε έτος για μία 3ετία. Αλλά αυτό πρέπει να γίνει με βάση τις ανάγκες και τις πραγματικότητες του σήμερα.

Όχι άλλες παρωχημένες παροχές 20ετίας. Ναι σε μια νέα, δίκαιη συμφωνία εμπιστοσύνης. Όχι σε “κοινωνικούς διαλόγους” για το θεαθήναι».