Πέντε χρόνια στην κυβέρνηση και 7 στην αντιπολίτευση -σύνολο 12- είναι πάρα πολλά για μια Αριστερά, ώστε να εμφανίζεται εντελώς ανίκανη να διορθωθεί. Με έναν εμμονικό τρόπο θεωρεί ότι αρκεί να καταγγέλλει από το πρωί μέχρι το βράδυ την κυβέρνηση και αυτή θα πέσει, χωρίς να χρειάζεται η ίδια, επικοινωνώντας με την κοινωνία, να έχει προτάσεις, ούτε και να εξηγεί ποιος θα πάρει τη θέση της.
Αυτή η μέθοδος είναι μέθοδος ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ‘80. Τότε που για όλα έφταιγαν οι άλλοι, που θα έβαζαν τη Δεξιά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, που επιστρατεύτηκε ωμά ο aυριανισμός για να κατασυκοφαντεί τους πολιτικούς αντιπάλους και όποιον διαφωνεί.
Όμως η Αριστερά έχει ένα φοβερό οπλοστάσιο που είναι οι ιδέες της και οι διαχρονικές της αξίες. Δυστυχώς, αυτές παραμερίζονται και στη θέση τους μπαίνουν ταπεινωτικές συμπεριφορές, παραλογισμοί, εμφύλιες συγκρούσεις και βαρύ έλλειμμα από ρεαλιστικές προτάσεις για τον άνθρωπο που τόσο τις χρειάζεται.
Η ελληνική κοινωνία βιώνει σε όλη την μεταπολίτευση αδικίες, περιθωριοποιήσεις, αδιαφορία για τα δικαιώματα των πολλών. Έτσι λειτουργεί η εξουσία πια. Και τι κάνει η Αριστερά; Ενώ έχει τόσα πολλά να πει, έχει καταντήσει να μιλά μόνο για την ακρίβεια και τη βενζίνη στην αντλία, λες και μόνο η Ελλάδα έχει αυτά τα φαινόμενα. Λες και αν πέσει η κυβέρνηση θα πέσουν και οι τιμές.
Ο Α. Παπανδρέου τη δεκαετία του ‘80 έστησε τη μεταπολίτευση όπως τη ζούμε και σήμερα, με κομματικό κράτος, βολέματα ημετέρων και απουσία κάθε σχεδίου για να γίνεται μια τίμια διαχείριση πόρων στη χώρα. Αυτά δίπλα σε θετικά. Όμως, τελικά, μετρά η δίκαιη λειτουργία μιας χώρας, όχι τα κόμματα των βολεμένων. Τη συνέχεια την έδωσε ο Τσίπρας μ’ ένα τελικό βίαιο χτύπημα στην Αριστερά.
Η δική του ανικανότητα σάρωσε τις αξίες της Αριστεράς και στις θέσεις τους μπήκαν τα ψέματα, οι ύβρεις, ο μακιαβελισμός, οι προδοσίες ακόμα και συντρόφων, η παραπλάνηση, η φοβερή σε έκταση αναποτελεσματικότητα. Οι τίμιοι αριστεροί είτε δεν μιλούν πια είτε, αν μιλήσουν, λιθοβολούνται.
Όμως η Αριστερά των αξιών και της ισχυρής παράδοσης στην Ελλάδα πάντα υπάρχει και οφείλει απέναντι στην ιστορία της και τον αξιακό της κόσμο, να χαράξει έναν νέο δρόμο χωρίς επικίνδυνα πρόσωπα, όπως ο Τσίπρας (και όχι μόνο). Αυτή είναι η μόνη διέξοδος, όσο και αν πολλοί κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους και παριστάνουν ότι δεν το βλέπουν. Και, κυρίως, παριστάνουν τους αριστερούς δίπλα στον Τσίπρα.
